VI SA/Wa 1920/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie orzekającym nałożenie kary pieniężnej w kwocie 8.000 (osiem tysięcy) złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji; 2. stwierdza, że decyzja opisana w pkt 1 w zakresie uchylonym nie podlega wykonaniu. W dniu [...] kwietnia 2009 r. w miejscowości P. dokonano kontroli pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem w imieniu przedsiębiorcy Z. R. kierował W. Z. Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przesłuchując kierowcę i pasażera pojazdu, uzyskali informację, iż wykonywany był przejazd na potrzeby własne, przejazd odbywał się "na pusto" pod załadunek palet. W wyniku kontroli stwierdzono: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009 r., zawiadomiono przedsiębiorcę Z. R. o wszczęciu postępowania administracyjnego, pouczając jednocześnie o treści art. 10 k.p.a. oraz wzywając przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów wskazanych w zawiadomieniu. W odpowiedzi Z. R. przy piśmie z dnia [...] maja 2009 r. (data wpływu [...] maja 2009 r.) przesłał zaświadczenie o nr REGON, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, umowę o dzieło zawartą z W. Z. na okres od dnia [...] kwietnia 2009 r. do [...] maja 2009 r., decyzję o nadaniu NIP i zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane w dniu [...] maja 2009 r. z ważnością do [...] maja 2010 r. wyjaśniając jednocześnie, że wniosek o wydanie tego zaświadczenia złożył w Starostwie Powiatu w dniu [...] kwietnia 2009 r. natomiast urządzenie rejestrujące nie miało aktualnego przeglądu, który stracił ważność [...] kwietnia 2009 r., co było spowodowane przeoczeniem w odczytaniu terminu ważności. Pismem z dnia [...] maja 2009 r., strona została wezwana do nadesłania dokumentacji potwierdzającej charakter zatrudnienia W. Z., na dzień kontroli, ponieważ przedłożona umowa o dzieło nie zawierała danych z jakim pracodawcą została zawarta, gdyż brak było podpisu zleceniodawcy, oraz dokumentację potwierdzającą brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych kierowcy. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., strona złożyła wyjaśnienia w sprawie, załączając kopię umowy o dzieło podpisaną przez Z. R. i przez siebie. W wyjaśnieniach przedsiębiorca podał, że nie posiada dokumentacji potwierdzającej brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych dla kierującego pojazdem stwierdzając jednocześnie, w powołaniu się na przepis art. 734 § 1 k.p.c., że przy umowie zlecenia to zleceniobiorca obowiązany jest do wykazania się odpowiednimi kwalifikacjami. Organ administracji pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. poinformował stronę o zmianie kwalifikacji prawnej z wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., strona uzupełniła wyjaśnienia w sprawie stwierdzając, iż licencję na przewozy własne odebrano dopiero w dniu 4 maja 2009 r. z powodu długiej przerwy spowodowanej dniami wolnymi. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę Z. R. karę pieniężną w wysokości 9500 złotych z tytułu: - wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu - 1000 złotych; - wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji - 8000 złotych; - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne - 500 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ, przytaczając odpowiednie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), powołał się na protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2009 r., w którym to stwierdzono, iż w kontrolowanym pojeździe tachograf nie był poddany kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Ostatnia kontrola przeprowadzona była [...] kwietnia 2007 r., co oznaczało, że urządzenie rejestrujące utraciło ważność z dniem [...] kwietnia 2009 r. Obowiązkiem strony było wykonanie odpowiedniego badania kontrolnego w celu legalizacji tachografu. Stwierdzono ponadto, iż kontrolowany kierowca W. Z. wykonywał swoje obowiązki czasowo, jako zatrudniony na stanowisku kierowcy od dnia [...] kwietnia 2009 r. do [...] maja 2009 r. na podstawie umowy o dzieło. Nie posiadał jednak dokumentów dotyczących badań lekarskich i psychologicznych. Odnośnie naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji, organ zauważył, iż ani w dniu kontroli ani w postępowaniu wyjaśniającym strona nie przedstawiła wymaganej licencji, a przedłożone zaświadczenie na przewozy własne zostało wydane po kontroli bowiem w dniu [...] maja 2009 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie podnosząc, iż urządzenie rejestrujące nie zostało poddane w terminie przeglądowi, ponieważ samochód od daty zakupu nie był użytkowany. Nie korzystano z pojazdu, zatem nie sprawdzano terminu ważności legalizacji. Zdaniem strony, był to ludzki błąd polegający na niedopatrzeniu. Odnośnie braku ważnej licencji, strona wyjaśniła, iż wniosek o wydanie zaświadczenia o korzystaniu z pojazdu na potrzeby własne został złożony w starostwie powiatowym w dniu [...] kwietnia 2009 r. i zaświadczenie miało być wydane następnego dnia. Ze względu na większą liczbę dni wolnych od pracy, takie zaświadczenie zostało wydane dopiero [...] maja 2009 r. Ponadto na dzień [...] kwietnia 2009 r. pierwotnie nie planowano żadnego wyjazdu, jednak sytuacja jaka powstała w trakcie dnia spowodowała, że wyjazd musiał nastąpić, ponieważ inaczej firma poniosłaby bardzo duże straty, nie wywiązując się z kontraktu. Odnośnie kierowcy kontrolowanego pojazdu, strona wyjaśniła, iż w dniu [...] kwietnia 2009 r., był jego pracownikiem, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę od [...] kwietnia 2009 r. na stanowisku pracownika fizycznego. Powierzenie okresowo obowiązków kierowcy było podyktowane chwilową koniecznością. Pracownik ten miał w okresie od [...] kwietnia 2009 r. przygotować samochód do przewozów wyrobów firmy oraz materiałów potrzebnych do wyrobu. Strona oświadczyła, iż nie sprawdzono czy pracownik posiada odpowiednie zaświadczenia lekarskie, ale posiadano wiedzę, że dysponował on odpowiednim prawem jazdy oraz niezbędnym doświadczeniem zawodowym. Obecnie pracownik ten posiada wszystkie niezbędne dokumenty. Strona wyjaśniła, iż brak dostatecznej wiedzy i doświadczenia w kwestii wykonywania transportu drogowego, spowodował zaistnienie stwierdzonych uchybień. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego dokonując ponownej analizy zebranego materiału w sprawie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 8, art. 87 ust. 1, art. 39a, art. 92 ust. 1 pkt. 2, 7, 8 i 4 ustawy o transporcie drogowym, Ip. 1.1, Ip. 1.8, Ip. 11.1 ust. 1d załącznika do tej ustawy, rozdziału VI pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach przeprowadzane są co 2 lata. W tym przypadku przedsiębiorca zaniedbał tego obowiązku i kontrola drogowa wykazała przedmiotowe naruszenie, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej. Odnośnie naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji zważył, iż strona prowadząca działalność gospodarczą i wykonująca w jej ramach przewóz drogowy rzeczy bezwzględnie powinna dysponować licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Sam fakt złożenia wniosku nie przesądzał bowiem o wydaniu dokumentu w związku z czym nie można było uznać, że w dniu kontroli strona dysponowała ważnym wypisem z licencji. Strona prowadząca działalność gospodarczą i wykonująca w jej ramach przewóz drogowy rzeczy bezwzględnie powinna dysponować licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Odnośnie argumentacji strony zawartej w odwołaniu w kwestii posiadania przez kierowcę wymaganych badań lekarskich i psychologicznych organ uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Zgodnie z wymogami ustawy kierowca podczas wykonywania transportu powinien dysponować ważnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wystawionymi na ich podstawie orzeczeniami, a obowiązkiem pracodawcy jest skierowanie pracownika - kierowcy na takie badania. Zdaniem organu, nie miało znaczenia w niniejszej sprawie tłumaczenie strony, że od niedawna prowadzi ona działalność transportową i stąd wynikała jej niewiedza w zakresie wymogów prawa odnośnie tego rodzaju działalności. Strona bowiem jako przedsiębiorca, powinna dołożyć wszelkich starań, aby prowadzona przez nią działalność odbywała się zgodnie z wymogami prawa, regulującymi danego rodzaju działalność. Od decyzji Z. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając w części decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 zł za brak licencji. Strona podniosła, iż nałożenie na nią kary w wysokości 8000 złotych było niesłuszne i wnosiła o zmianę kwalifikacji naruszenia na wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - sankcjonowanego karą w wysokości 2000 złotych. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, iż nigdy nie wykonywał usług transportu drogowego, a w czasie kontroli miał być jedynie wykonany przewóz jego produktów jako przewóz na potrzeby własne. W odpowiedzi na skargę organ potrzymał argumentację prezentowaną w trakcie postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skargi wyjaśnił, iż kontrolowany kierowca nie pozostawał przecież w stosunku pracy ze skarżącym w dniu kontroli, ta okoliczność nie była sporna. Tym samym nie spełniono warunku koniecznego z punktu widzenia możliwości zakwalifikowania przedmiotowego przewozu jako przewozu na potrzeby własne. Stosownie bowiem do treści art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym określenie transport drogowy obejmuje także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniajacy warunków, o których mowa w pkt 4 ww. przepisu. Tym samym prawidłowo ustalono, że wykonywany przez skarżącego przewóz drogowy jest transportem drogowym. Konsekwencją braku licencji na wykonywanie transportu drogowego było nałożenie na skarżącego kary określonej w Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Skarga obejmowała decyzję ostateczną w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania wymaganej licencji. Według ustaleń organu administracji pojazd zatrzymany do kontroli jechał niezaładowany po odbiór palet przeznaczonych dla firmy skarżącego. Ustaleń tych dokonano w oparciu o zeznania świadków, które nie zostały zweryfikowane odmiennie co do ich treści innym materiałem dowodowy. Pozostaje zatem poza sporem, że pojazd jechał po ładunek zakupiony (przeznaczony) dla skarżącego. Zatem według art. 4 pkt 4 lit. a) i lit. b) ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy czyli przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników i przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi. Z ustaleń organu administracji wynika, że kontrolowany pojazd był własnością skarżącego, a więc warunek wskazany w art. 4 pkt 4 lit. b) ustawy był spełniony. Zatrzymując się w tym miejscu nad ustaleniami organu należało rozważyć, czy można było zakwalifikować kontrolowany przewóz, jako przewóz na potrzeby własne (jak podnosił to skarżący w skardze), czy jako transport drogowy określony w art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, jak zakwalifikował ten przewóz organ administracji, albowiem w takim przypadku zastosowanie miałby art. 5 ustawy stanowiący, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według powołanego art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 lit. a) wymienionego przepisu jako transport drogowy zakwalifikowano także taki transport, który obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 art. 4 ustawy. Jak wynika zatem z art. 4 pkt 1 ustawy aby można zaliczyć przewóz do kategorii transportu drogowego musi on charakteryzować się tym, iż będzie polegał na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy. Innymi słowy transportem drogowym będzie działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu na rzecz osoby trzeciej usługi przewozu osób lub rzeczy lub będzie to przewóz na potrzeby własne niespełniający warunków takiego przewozu (art. 4 pkt 3 ustawy). Tylko w takim przypadku przedsiębiorca będzie obowiązany posiadać licencję, o której mowa w art. 5 ustawy, bowiem przewoźnikiem drogowym będzie wówczas, jak określa to art. 4 w pkt 15 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie z ustaleniami organu administracji, o czym nadmieniono wyżej, kontrolowany pojazd stanowił własność skarżącego, a więc spełniony został warunek z art. 4 pkt 4 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ kontrolowany przejazd odbywał się bez ładunku, warunek z art. 4 pkt 4 lit. c) ustawy, wymagany do łącznego spełnienia dla zakwalifikowania przewozu jako przewozu na potrzeby własne, nie był wymagany. Organ administracji zakwalifikował kontrolowany przejazd jako transport drogowy uznając, że był to przewóz na potrzeby własne wykonywany w warunkach art. 4 pkt 3 ustawy - niespełniający warunków takiego przewozu z tego powodu, iż kierujący pojazdem okazał do kontroli umowę o dzieło, a nie umowę o pracę. Należy zatem zauważyć, że w ramach materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ administracji skarżący wykazał, iż kierowca kontrolowanego pojazdu był w dacie kontroli zatrudniony na podstawie umowy o pracę, w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, przez Z. R. z miejscem wykonywania pracy -"obiekty obsługiwane przez zakład". Przedmiotowa umowa o pracę była zawarta na okres próbny od [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] maja 2009 r., a więc w czasie kontroli przejazdu kierowca pozostawał w stosunku pracy u skarżącego. Organ administracji zakwestionował warunek wynikający z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym podnosząc, że na umowie o prace W. Z. był zatrudniony jako pracownik fizyczny, a nie jako kierowca. Zauważając zatem, że dla spełnienia przesłanki z wymienionego przepisu nie ma znaczenia w jakim charakterze jest zatrudniony pracownik należy podkreślić, iż w orzecznictwie sądowym od dawna ugruntowany jest pogląd, że dla ustalenia czy stosunek pracy ma charakter umowy o pracę czy jest to stosunek cywilnoprawny uprawniony jest wyłącznie właściwy sąd pracy (przykładowo por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie I PK 311/07). Pracownik natomiast może wykonywać w ramach umowy o pracę inną pracę wskazaną przez pracodawcę jeżeli praca ta odpowiada jego kwalifikacjom i pracownik jest zdolny do jej wykonania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1980 r. w sprawie I PR 7/80), przy czym, jak podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 lutego 2009 r. w sprawie I SA/Po 1312/08 ewentualna praca wykonywana przez pracownika jako kierowcy nie statuuje jego miejsca pracy w samochodzie lecz w miejscu, w którym otrzymał on przydział tego zadania, gdyż samochód jest jedynie narzędziem pracy, a nie miejscem jej wykonywania. Powyższe wywody nie należy oczywiście odczytywać jako ustalenie przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej o charakterze umowy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nazwanej "umową o dzieło", bowiem odnoszą się one wyłącznie do stwierdzenia organu administracji o braku przesłanki z art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy do zakwalifikowania kontrolowanego przejazdu, jako przewozu na potrzeby własne. Ubocznie można jednak zauważyć, iż umowa wysłana do organu w dniu [...] maja 2009 r. nie była podpisana przez zlecającego (przedsiębiorcę). Dopiero na skutek wezwania z dnia [...] maja 2009 r. skarżący przesłał umowę podpisaną przez siebie, jednakże jak wynika z daty jej nadania, już po wyekspirowaniu terminu jej ważności. Zatem z umowy tej można jedynie wnioskować, że pracownik otrzymał jakieś pieniądze na skutek wykonania polecenia pracodawcy przywiezienia palet zakupionych przez niego. Umowa ta jednak nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia skoro poza sporem jest, że kierujący pojazdem w dacie kontroli był zatrudniony u skarżącego na podstawie umowy o prace i umowa ta nie była wypowiedziana. Zgodnie z powoływanym już przepisem art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym przepis ten nie rozróżnia w jakim charakterze kierujący pojazdem powinien być przez przedsiębiorcę zatrudniony. Stanowi bowiem jedynie to, że pojazd samochodowy użyty do przewozu na potrzeby własne powinien być prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy niedookreślając, by pracownik ten był koniecznie zatrudniony na stanowisku kierowcy. Jest to zrozumiałe o tyle, iż przewozy na potrzeby własne charakteryzują się przeważnie tym, że nie są wykonywane w systemie ciągłym lub regularnie, lecz jedynie w zależności od doraźnej potrzeby. Dlatego przedsiębiorca nie może być obciążony stałym utrzymywaniem zatrudnienia pracownika na stanowisku kierowcy, gdyż nie będzie on wykorzystany racjonalnie. Wystarczającym jest, że pracownik zatrudniony przez przedsiębiorcę będzie posiadał stosowne uprawnienia do kierowania pojazdami, by w tym celu, w przypadku zaistnienia takiej konieczności, mógł wykonać potrzebny przewóz na potrzeby zakładu pracy przedsiębiorcy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez niewłaściwe jego zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.