VI SA/Wa 1925/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2021 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o. o. z/s w T. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych podjętych w ramach kontroli doraźnej oddala skargę VI SA/Wa 1925/20 Uzasadnienie Przedmiotem skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako "strona", "skarżąca") jest postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z "(...)"lipca 2020 r., nr "(...)", utrzymujące w mocy postanowienie "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. z "(...)"czerwca 2020 r., nr "(...)"w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych podjętych w ramach kontroli doraźnej apteki ogólnodostępnej ""(...)"" w "(...)", Al. "(...)". Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 i art. 115 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 944 ze zm.; dalej: "u.p.f."), art. 59 ust. 1 i ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.; dalej: "u.p.p."). Do wydania niniejszych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 czerwca 2020 r. inspektor farmaceutyczny, działający na podstawie upoważnienia "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w "(...)" (dalej: "WIF"), przystąpił do kontroli w należącej do strony aptece ogólnodostępnej ""(...)"" w "(...)", Al. "(...)". Okazał osobie upoważnionej do reprezentowania strony podczas czynności kontrolnych upoważnienie wraz pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego oraz legitymację służbową. Kontrolę wpisano do książki kontroli. Osoba upoważniona do reprezentowania strony podczas czynności kontrolnych wniosła w piśmie z 5 czerwca 2020 r. sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez WIF czynności kontrolnych, zarzucając naruszenie prawa, tj. art. 37at ust. 6 u.p.f. w zw. z art. 48 u.p.p., poprzez podjęcie niezapowiedzianej kontroli działalności gospodarczej, podczas gdy w żaden sposób nie wykazano istnienia przesłanek uzasadniających tego rodzaju działanie. Postanowieniem z "(...)"czerwca 2020 r., znak: "(...)", WIF uznał sprzeciw Strony za bezzasadny i postanowił kontynuować czynności kontrolne w aptece ogólnodostępnej ""(...)"" w "(...)", Al. "(...)". Strona wniosła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: "GIF") zażalenie na powyższe postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, zarzucając mu naruszenie: art. 37at ust. 6 u.p.f. w zw. z art. 48 u.p.p., przez przyjęcie, że podjęcie niezapowiedzianej kontroli działalności gospodarczej nie wymaga wykazania istnienia przesłanek uzasadniających tego rodzaju działanie; art. 49 ust. 9 u.p.p., przez prowadzenie kontroli także w odniesieniu do urządzenia o nazwie ""(...)"", które to urządzenie nie jest własnością Spółki, podczas gdy z upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wynika, że kontrolą objęta jest wyłącznie Strona. Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z "(...)" lipca 2020 r., nr "(...)"utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z "(...)"czerwca 2020 r., znak: "(...)"w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych podjętych w ramach kontroli doraźnej apteki ogólnodostępnej ""(...)"" w "(...)". Uznał, że inspektorzy farmaceutyczni byli uprawnieni do wykonywania czynności kontrolnych. Odnosząc się do kwestii braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, GIF podkreślił, że organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie, co wynika z art. 37at ust. 6 u.p.f. Na powyższe postanowienie z "(...)" lipca 2020 r., strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: art. 37at ust. 6 u.p.f. w zw. z art. 48 u.p.p., przez błędne przyjęcie, że podjęcie niezapowiedzianej kontroli działalności gospodarczej nie wymaga wykazania istnienia przesłanek uzasadniających tego rodzaju działanie, podczas gdy obowiązkiem organu jest wykazanie, że zachodzą ustawowe przesłanki prowadzenia niezapowiedzianej kontroli; art. 49 ust. 9 u.p.p., przez prowadzenie kontroli także w odniesieniu do urządzenia o nazwie ""(...)"", nie stanowiącego własności skarżącej i nie mającego związku z działalnością apteki, podczas gdy z zakresu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wynika, że kontrolą objęta jest wyłącznie skarżąca w zakresie działalności konkretnej apteki; 3. art. 94a u.p.f. w zw. z art. 37at ust. 6 u.p.f. oraz art. 48 u.p.p. poprzez błędna wykładnię, zgodnie z którą każda informacja inna, niż godziny pracy i dni otwarcia apteki stanowią zabronioną reklamę uzasadniającą wszczęcie kontroli bez zawiadomienia. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od czynności kontrolnych oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że samo domaganie się przez skarżącą zmiany zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od czynności kontrolnych nie jest przewidziane w katalogu norm art 145 – 147 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." - możliwym do uwzględnienia przez Sąd administracyjny Kontrolując jednakże legalność wydanego postanowienia ( a nie decyzji, o której mowa w skardze) należy stwierdzić, że w zaskarżonym postanowieniu nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a., obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Art. 122b dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499 ze zm.) w ust. 1 i 2 wskazuje organy uprawnione do kontroli, kontrolę przeprowadza inspektor farmaceutyczny po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli udzielonego przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tryb wszczęcia kontroli w aptece ogólnodostępnej przewidują przepisy szczególne ustawy Prawo farmaceutyczne w art.: 37at. [Czynności kontrolne: inspekcja i kontrola] 1. Organ zezwalający jest uprawniony do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie. 2. Czynności w zakresie inspekcji oraz czynności kontrolne przeprowadza się na podstawie upoważnienia wydanego przez organ zezwalający. 3. Osoby upoważnione przez organ zezwalający do dokonywania inspekcji lub kontroli są uprawnione do: 1)wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana działalność gospodarcza objęta zezwoleniem, w dniach i w godzinach, w których jest wykonywana lub powinna być wykonywana ta działalność; 2)żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem inspekcji lub kontroli; 3)badania dokumentów odnoszących się do przedmiotu inspekcji lub kontroli; 4)pobierania, w ramach inspekcji lub kontroli, próbek produktów leczniczych, w celu przebadania ich, przez upoważnioną jednostkę. 3a. Jeżeli cel inspekcji lub kontroli tego wymaga, osoba upoważniona przez organ zezwalający do dokonywania inspekcji lub kontroli zarządza otwarcie obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana działalność gospodarcza objęta zezwoleniem, oraz znajdujących się w nich schowków, jak również dokonuje ich oględzin. 4. Organ zezwalający może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia, w wyznaczonym terminie, stwierdzonych w toku inspekcji lub kontroli uchybień. 5. Organ zezwalający może upoważnić do dokonywania inspekcji lub kontroli, o których mowa w ust. 1, inny organ administracji wyspecjalizowany w przeprowadzaniu inspekcji lub kontroli danego rodzaju działalności. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio. 6. Organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie. 7. Jeżeli w następstwie inspekcji lub kontroli u przedsiębiorcy zajmującego się obrotem hurtowym lub wytwarzaniem produktów leczniczych organ zezwalający stwierdzi, że kontrolowany nie przestrzega procedur Dobrej Praktyki Dystrybucji lub Dobrej Praktyki Wytwarzania, informacje o ich nieprzestrzeganiu wprowadza do właściwej unijnej bazy danych. 8. Na wezwanie organu zezwalającego i w terminie przez niego wyznaczonym przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością. Termin ustala się, uwzględniając charakter dowodu, przy czym nie może on być krótszy niż 3 dni. Jak wynika z cytowanej normy, uprawnienie dla organu zezwalającego do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, zachodzi w sytuacji stwierdzenia, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie (art. 37 at ust. 6 u.p.f.). Przepis ten jest zatem regulacją szczególną w stosunku do powołanego w skardze art. 48 ustawy Prawo Przedsiębiorców, z racji tego, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą jest działalnością regulowaną, wymagającą zezwolenia. Z tego względu, umocowanie ustawowe dla przeprowadzania niezapowiedzianych inspekcji/kontroli jest bardzo szerokie. W konsekwencji powyższego, przesłanka podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie jest bowiem niedookreślona i zostawia szeroką swobodę interpretacyjną. Podkreślić należy, że ustawodawca nie ograniczył kompetencji organu do np. uzasadnionego podejrzenia albo do podejrzenia rażącego nieprzestrzegania wymogów ustawowych. Organ zezwalający jest uprawniony do przeprowadzenia niezapowiedzianej inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie, jeżeli stwierdzi, że istnieje podejrzenie nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie (art. 37at ust. 6 ww. ustawy). Zdaniem Sądu, przesłanka podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie jest bowiem niedookreślona i zostawia szeroką swobodę interpretacyjną. Podkreślić należy, że ustawodawca nie ograniczył kompetencji organu do np. uzasadnionego podejrzenia albo do podejrzenia rażącego nieprzestrzegania wymogów ustawowych. Komentowany przepis ustawy - Prawo farmaceutyczne nie zawiera takich ograniczeń jak w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, w tym w szczególności w art. 79 ust. 2, zgodnie z którym niezapowiedziane kontrole są możliwe m.in. w przypadku, gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Co do zasady art. 59 ust. 1 u.p.p. przewiduje, że przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Sprzeciw wymaga uzasadnienia (ust. 1). Sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu kontroli, którego czynności sprzeciw dotyczy. O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego (ust. 3). Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli lub wystąpienia przesłanki do wniesienia sprzeciwu (ust. 4). Organ kontroli w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprzeciwu rozpatruje sprzeciw oraz wydaje postanowienie o: 1) odstąpieniu od czynności kontrolnych; 2) kontynuowaniu czynności kontrolnych (ust.7). Z powyższego wynika, iż przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów dotyczących: 1. zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli (art. 48 u.p.p.) 2. wykonywania kontroli przez upoważnionych pracowników organu kontroli (art. 49 ustawy); 3. wykonywania kontroli podczas nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej (art. 50 ust. 1 i 5 u.p.p.); 4. przeprowadzenie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę ustawy (art. 51 ust.1 u.p.p.) 5. zakazu podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli przedsiębiorcy, z wyłączeniem określonych ustawą przypadków (art. 54 ust.4 u.p.p.) 6. czasu trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym (art. 55 ust 1 i ust. 2 u.p.p.); 7. zakazu przeprowadzania kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ (art. 58 u.p.p.). Tak więc, w ocenie Sądu, ustawodawca enumeratywnie wymienia przepisy, których naruszenie przez organ kontroli, może skutkować wniesieniem sprzeciwu. Jest to zamknięty katalog przesłanek ustawowych, których spełnienie warunkuje zastosowanie powyższego przepisu w sprawie. Powyższe oznacza, zdaniem Sądu, że w skardze nie wykazano, by zaistniały przesłanki do uznania naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy podstawą wszczęcia kontroli przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w "(...)"było otrzymanie przez organ informacji przesłanej przy piśmie z 28 lutego 2020 r. dotyczącej naruszenia przez wymienione w piśmie apteki należące do skarżącej zakazu prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności. Ma racje organ, że ustawa - Prawo farmaceutyczne nie wprowadza katalogu wymogów, których podejrzenie nieprzestrzegania aktualizowałoby uprawnienie do przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia. Ponadto ww.ustawa nie zawęża przesłanki z art. 37at ust. 6 wyłącznie do podejrzenia "rażącego nieprzestrzegania wymogów", czy "nieprzestrzegania istotnych wymogów", itp. Zatem, do podjęcia przez WIF kontroli doraźnej wystarczające jest uprawdopodobnione (nie zaś udowodnione) naruszenie przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne z zakresu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Co więcej, w przedmiotowej sprawie, wszczynając kontrolę doraźną, WIF powołał się na art. 37at ust. 6 u.p.f., czyli nie stosował zatem art. 48 ust. 11 u.p.p. Skorzystanie przez skarżącą z prawa do wniesienia sprzeciwu, które poprzedza procedura wynikająca z ustawy Prawo Przedsiębiorców nie oznacza zatem trafności zarzutu naruszenia art. 37at ust. 6 u.p.f. w zw. z art. 48 u.p.p, ponieważ ten ostatni przepis nie był zastosowany z przyczyn wyżej wskazanych i zarzut nie mógł wywrzeć zamierzonego skutku (z uwagi na ograniczenie zakresu przedmiotowego sprzeciwu, a w konsekwencji i zażalenia). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p., przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58 u.p.p., co oznacza, że wskazany przepis wyznacza zakres zagadnień, które mogą stanowić przedmiot sprzeciwu. Oznacza to w szczególności kwestie związane z: zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli (art. 48 u.p.p.), upoważnieniem osób przeprowadzających kontrolę (art. 49 u.p.p.- którego naruszenie bezpodstawnie zarzuca skarżący), obecnością kontrolowanego (art. 50 ust. 1 i 5 u.p.p.), prowadzeniem więcej niż jednej kontroli (art. 54 ust. 1 u.p.p.), czasem trwania kontroli (art. 55 ust. 1 i 2 u.p.p.). Zdaniem Sądu zatem, wskazanie okoliczności innych, aniżeli uregulowanych przepisami wymienionymi w art. 59 ust. 1 u.p.p. (czyli kontroli opartej na art. 37 at ust. 6 u.p.f.) - nie może skutecznie uzasadnić sprzeciwu wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych. Odnośnie trzeciego zarzutu, czynności kontrolne organu, a w konsekwencji zaskarżone postanowienie - nie mogły także naruszyć art. 94a u.p.f. w zw. z art. 37at ust. 6 u.p.f. oraz art. 48 u.p.p. W niniejszej sprawie wystarczyło bowiem uprawdopodobnienie podejrzenia naruszenia art. 94a u.p.f. W aktach sprawy jest bogata dokumentacja zdjęciowa przesłana do organu przy piśmie GIF z 28 lutego 2020 r., przedstawiająca m.in. kosze z napisami "-50%", "-70%", w tym znajdujące się w przedmiotowej aptece. Ponadto, przy piśmie Okręgowej Izby Aptekarskiej w "(...)"z "(...)" maja 2020 r., znak: "(...)", przesłano do WF także dokumentację zdjęciową przedstawiającą ""(...)"" opatrzony nazwą i logo odpowiadającym nazwie i logo apteki. Przy czym, same wnioski o podejrzeniu naruszenia zakazu reklamy aptek i ich działalności zostały wywiedzione w zgodzie z przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumieniem tego pojęcia ujetego przez ustawodawcę w art. 94a ust. 1 u.p.f.: "Zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.". Z powyższych względów, Sąd uznał w rozpoznawanej sprawie, że podjęcie decyzji o przeprowadzeniu kontroli bez powiadomienia, znajduje uzasadnienie w ww. przepisach prawa przy uwzględnieniu stanu faktycznego. Jak już bowiem wskazano wyżej, do podjęcia przez WIF kontroli doraźnej wystarczające jest uprawdopodobnione (nie zaś udowodnione) naruszenie przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne z zakresu prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Ewidentnie w dyspozycji art. 37at ust. 6 u.p.f. mieści się otrzymanie przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego informacji o podejrzeniu naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f. Natomiast samo rozumienie zagadnienia reklamy apteki czy jej działalności nie było przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, zatem nie wiąże się bezpośrednio z konsekwencjami prawnymi. Co do zasady, do zbadania zarzutu naruszenia art. 94a u.p.f., czyli ustalenia, czy doszło do złamania sankcjonowanego karą administracyjną, zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności dochodzi dopiero po wydaniu decyzji w tym przedmiocie, co nie nastąpiło i nie jest przedmiotem oceny Sądu. Badanie organu mogło być – na tym etapie postępowania jedynie analizowane jako uprawdopodobnienie uzasadniające kontrolę doraźną. A ta, wobec faktu, że w ustawie – Prawo farmaceutyczne nie zawarto legalnej definicji reklamy apteki i jej działalności, to posiłkując się definicjami pojęcia reklamy, bogatym orzecznictwem - za reklamę apteki uznane są wszelkie działania, w tym marketingowe, "polegające na informowaniu i zachęcaniu do zakupu produktu leczniczego lub wyrobu medycznego w danej aptece lub punkcie aptecznym mającą na celu zwiększenie ich sprzedaży. oraz "każde działanie, skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od sposobu i metody jego przeprowadzenia oraz środków użytych do jego realizacji, jeśli jego celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w danej aptece" (zob. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2215/07). Wyłącza zakaz z tej dyspozycji tylko jedna okoliczność, określona w zdaniu drugim art. 94a ust. 1 u.p.f., tj. kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Innymi słowy, działania kontrolne organu były uzasadnione uprawdopodobnieniem, skoro reklama może przyjmować różne formy zachęcania klienta do skorzystania z usług tej, a nie innej apteki, m.in. poprzez ulotki, foldery, stojaki reklamowe, gazetki reklamowe, czy też oferowanie klientom możliwości uczestnictwa w programach lojalnościowych, które biorącym w nim udział dają określone bonusy. Przy czym rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez podmioty, do których jest kierowany. Prostszą definicją posłużył się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 stycznia 1997 r., I CKN 52/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 78, uznając, że reklamą jest "rozpowszechnianie wiadomości o usługach i towarach w celu wpływania na kształtowanie się popytu". Organ w sprawie niniejszej uprawdopodobnił powzięcie podejrzenia naruszenia art. 94a u.p.f. - w szczególności poprzez pismo z 28 lutego 2020 r., przekazane do GIF, informujące o naruszeniu w aptece skarżącej zakazu reklamy aptek i ich działalności, a następnie pismo "(...)"Okręgowej Izby Aptekarskiej w "(...)"z "(...)" maja 2020r. przekazującego fotografie "(...)" oznaczonego logo "(...)"umieszczonego przed frontem kontrolowanej apteki. Powyższe oznacza, że wyczerpywało to przesłankę istnienia podejrzenia nieprzestrzegania wymogów określonych w ustawie i było wystarczające do zweryfikowania działalności strony w powyższym zakresie na podstawie art. 37at ust. 6 u.p.f. poprzez podjęcie czynności kontrolnych apteki ogólnodostępnej "(...)"w "(...)", Al. "(...)" i bez uprzedniego zawiadomienia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jak w sentencji wyroku, orzekając na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 i 120 p.p.s.a.