VI SA/Wa 1933/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "D." [...] w zakresie towaru "karma dla zwierząt" kl. 31 p o s t a n a w i a przywrócić G. T. M. termin do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...]. W dniu [...] czerwca 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw [...], Inc. Z siedzibą w O., Japonia, wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "D." [...], w zakresie towaru "karma dla zwierząt" kl. 31, udzielonego na rzecz G. T. M.. Decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] unieważniono prawo ochronne na znak towarowy "D." [...] w zakresie towaru "karma dla zwierząt" kl. 31. Organ pouczył strony o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie dwóch miesięcy od doręczenia decyzji. W dniu [...] lipca 2016 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek G. T. M. (dalej zwanej "skarżącą") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "D." [...]. Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. zatytułowanym "Odpowiedź na skargę (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy)" przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe pismo skarżącej, wskazując, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. zawarto błędne pouczenie o możliwości wniesienia przez strony wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dlatego pismo skarżącej z dnia [...] czerwca 2016 r. zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" stanowi w istocie skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. Sąd pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI KO 223/16 wezwał skarżącą do sprecyzowania, czy pismo z dnia [...] czerwca 2016 r. zatytułowane "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", skierowane do Urzędu Patentowego RP stanowi skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r. Sąd wskazał, iż powyższa wątpliwość wynika z faktu przekazania wyżej wymienionego pisma przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę, w której organ wyjaśnił, iż w zaskarżonej decyzji zawarł błędne pouczenie o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie bowiem z art. 257 ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1410 ze zm.) stronie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 26 sierpnia 2016 r. Skarżąca w dniu 2 września 2016 roku złożyła, za pośrednictwem organu, skargę na ww. decyzję oraz wniosek o przywrócenie terminie do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że organ dokonał błędnego pouczenia w zakresie właściwego środka zaskarżenia i organu właściwego do jego rozpatrzenia. Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, że strona, która stosując się do błędnego pouczenia nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, może wnieść ją w każdym czasie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, który podlega przywróceniu przez ten są, bowiem strona uchybiła terminowi bez własnej winy. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2017 r. zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o przywrócenie skarżącej terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., cytowana dalej też jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z zastrzeżeniem § 3 cyt., że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cyt. przepisu). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cyt. przepisu). W pierwszej kolejności Sąd musi ustalić, czy przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny, a następnie – w przypadku stwierdzenia jego dopuszczalności, rozpoznać go merytorycznie. I tak, o właściwym trybie zaskarżenia decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] skarżąca powzięła wiadomość w dniu w dniu 26 sierpnia 2016 roku, tj. chwili doręczenia jej pisma Sądu z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VI KO 223/16, w którym zawarto informację, że w zaskarżonej decyzji organ zawarł błędne pouczenie o prawie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym dzień ten należy uznać za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wobec tego siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 2 września 2017 roku. Należy zatem uznać, iż skarżąca składając dnia 16 stycznia 2017 roku, za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, działała z zachowaniem terminu do jego złożenia. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Ponadto skarżąca wnosząc ów wniosek zadośćuczyniła obowiązkowi wynikającemu z dyspozycji art. 87 § 4 p.p.s.a., tj. złożyła wraz z przedmiotowym wnioskiem skargę, czyli dokonała czynności, której nie dokonała w ustawowym terminie. Nadto ww. dokumenty – skargę i wniosek złożyła za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP, czym zadośćuczyniła wymogowi z art. 87 § 3 p.p.s.a. Sąd uznał zatem, że przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny, został złożony w terminie i trybie przewidzianym ww. przepisami prawa. Nadmienić przy tym należy, iż w przedmiotowej sprawie sprzeciw E., Inc. Z siedzibą w O., Japonia, wobec decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy D." [...] wszczął postępowanie sporne, o którym mowa w Tytule VII. ustawy – Prawo własności przemysłowej. W świetle art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzyga spawy o unieważnienie prawa ochronnego. W myśl art. 2557 ust. 1 p.w.p. po przeprowadzeniu postępowania spornego Urząd Patentowy wydaje decyzję. Zgodnie z art. 257 p.wp. na decyzję wydaną w sprawach, o których mowa w art. 255 p.w.p. przysługuje prawo złożenia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] unieważniono prawo ochronne na znak towarowy "D." [...] w zakresie towaru "karma dla zwierząt" kl. 31 i stronom przysługiwało prawo do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przechodząc do merytorycznej oceny ww. wniosku Sąd zauważa, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje mu możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Jednocześnie Sąd oceniając ww. brak winy przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego, kto należycie dba o swoje interesy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt II OZ 417/09 do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, a także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Na powyższy przepis może powołać się strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w decyzji. Dla wystąpienia skutku przewidzianego w tym przepisie nie jest zatem wystarczające, że w decyzji zawarto błędne pouczenie, lecz jest konieczne, aby strona zastosowała się do tego pouczenia, tj. zgodnie z pouczeniem wniosła środek zaskarżenia przewidziany w tym przepisie. Strona, która wskutek błędnego pouczenia nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, może wnieść ją w każdym czasie równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, który podlega przywróceniu przez ten sąd, bowiem strona uchybiła terminowi bez własnej winy (p. Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.112 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). W związku z powyższym uznać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy błędne pouczenie skarżącej o przysługującym jej środku zaskarżenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] stanowi niewypełnienie przez organ swoich ustawowych obowiązków. Przypomnieć należy w tym miejscu pogląd, który Sąd Najwyższy wyraził w postanowieniu z dnia 20 czerwca 1995 r. (sygn. akt III ARN 21/95, OSNP 1995 r., nr 24, poz. 298), iż kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu należy w postępowaniu przed sądem administracyjnym oceniać nie tylko pod kątem obowiązku strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, lecz także w świetle określonych prawem obowiązków organów administracji publicznej w postępowaniu poprzedzającym postępowanie sądowoadministracyjne. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych brakiem pouczenia w zaskarżonej decyzji o prawie do wniesienia skargi, wobec czego należało przywrócić wnioskowany termin. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.