VI SA/Wa 1935/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 14000 zł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 4.1. i lp. 11. ust. 1 lit. a oraz 1.1. załącznika do w/w ustawy; art. 3 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym ( Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885 ); art. 29-30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. nr 92, poz. 879 ); § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm. ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej pojazdu marki C. o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2006 r. ustalono wykonywanie przez ten pojazd przewozu drogowego bez wymaganej licencji i bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Przedstawiona przez kierującego pojazdem faktura VAT nr [...] wskazuje, iż sprzedawcą ładunku była firma C. Sp. z o.o. a nabywcą firma G. spółka cywilna zawarta w dniu [...] listopada 2005 r. pomiędzy I. J. a Z. J. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że stosownie do treści art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 42 ust. 1 przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód jej uiszczenia. Kwestię trybu i sposobu uiszczania opłat reguluje szczegółowo rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób kontrolujących wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 3.000,00 złotych. Wysokość kary została określona w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp 4.1. załącznika do ustawy. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ww. ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz lp. 11.1. ust. 1 lit. a ustalający wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące na kwotę 3000 zł. Organ odwoławczy szczegółowo omówił także treść art. 3 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz 4, art. 14 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia ( EWG ) nr 3820/85 a także art. 29, art. 30 ustawy o czasie pracy kierowców. Przywołując treść art. 31 § 1, art. 33 pkt 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego a także unormowania zawarte w art. 860 i art. 863 kodeksu cywilnego wskazał, iż przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością majątkową, powstającą między małżonkami w chwili zawarcia związku małżeńskiego należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Wspólnik nie może m.in. rozporządzać udziałem we wspólnym majątku ani udziałem w poszczególnych jego składnikach ani też domagać się podziału majątku wspólnego. W konkluzji organ odwoławczy zważył, iż zachodzą przesłanki do uznania , że w czasie kontroli M. J. naruszył prawo w zakresie wskazanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. J., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji łącznie z uchyleniem decyzji organu I instancji w części stwierdzającej ".. naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. nr 204, poz. 2088 ze zm. ) we wspólnocie- art. 3 Rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 881/92-rzeczy, art. 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 11/98-osoby.." i w związku z tym nakładającą karę pieniężną w kwocie 8000 zł alternatywnie o jej uchylenie do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organ błędnie zastosował w stosunku do niego art. 5 ust. 1 w/w ustawy zamiast art. 33. Przyznał, że prowadzonym w dniu kontroli zestawem przewoził ładunek soli zakupiony w firmie " C.", jednakże fakt ten nie przesądza o wykonywaniu przez niego zarobkowego transportu drogowego albowiem w dacie kontroli jak i w latach 2004-2006 nie uzyskiwał przychodów z tytułu jego wykonywania. Organy obu instancji pominęły przepisy dotyczące przewozu na potrzeby własne. Nadto zarzucił naruszenie prawa procesowego przez niewyjaśnienie czy transportowana sól nie jest przedmiotem dzierżawy lub najmu i jednoznaczne uznanie na podstawie okazanej w czasie kontroli faktury, że przewożone rzeczy są własnością spółki cywilnej G.s.c. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Dodał, iż biorąc pod uwagę treść skargi, zebrany materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że w chwili kontroli skarżący wykonywał transport drogowy a więc winien legitymować się stosowną licencją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, którą to kierujący pojazdem jest zobowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli ( art. 87 ). W myśl art. 92 ust. 1 w/w ustawy każdy kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencję stanowi treść lp. 1.1 załącznika do omawianej ustawy sankcjonujący wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, karą w wysokości 8000 złotych. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż skarżący prowadząc samochód marki [...] wraz przyczepą o łącznej masie 4550 kg, w dniu kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2006 r., nie okazał m.in. licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Z treści art. 3 ust. 1 pkt 2 a contrario wynika, iż przepisy ustawy o transporcie drogowym stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy; Jak wynika z akt sprawy skarżący prowadzi firmę handlowo-usługową J., przedmiotem działalności której jest m.in. towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi. Zgodnie z fakturą VAT nr [...]z dnia [...] stycznia 2006 r. przewożony w dniu kontroli towar w postaci soli morskiej, zakupiony w firmie C. Sp. z o.o. stanowił własność firmy G.S.C. Zgodzić należy się zatem z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż dokument ten wskazuje na wykonywanie przez skarżącego usługi transportowej na rzecz G.s.c. a nie na rzecz małżonki skarżącego I. J. W świetle odpowiednich przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego a także kodeksu cywilnego, mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie i omówionych szczegółowo przez Głównego Inspektora Transportu, podnoszone przez skarżącego argumenty pozostają bez znaczenia. Umowa spółki cywilnej między I. J. a Z. J. została zawarta w dniu [...] listopada 2005 r., przewożony kontrolowanym pojazdem towar, objęty wskazaną wyżej fakturą, stanowi własność wspólników spółki cywilnej a nie wspólną własność małżonków i pozostaje składnikiem majątku odrębnego żony skarżącego. Sąd uznał także za nietrafiony zarzut skarżącego, iż w dniu kontroli wykonywał on przewóz na potrzeby własne. Wskazać bowiem należy, iż dla uznania danego przewozu za niezarobkowy przewóz (przewóz na potrzeby własne) muszą być łącznie spełnione przesłanki wymienione w art. 4 pkt 4 ustawy i przepis ten winien być interpretowany ścieśniająco. Reasumując powyższe rozważania stanowisko organu I i II instancji, iż w dacie kontroli samochodem skarżącego był wykonywany transport drogowy, na co skarżący nie posiadał wymaganej licencji, a co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł. nie narusza prawa. Ww. przepisy ustawy i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.