VI SA/Wa 1943/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. (dalej: "Strona", "Skarżący"), jest decyzja z [...] maja 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "organ", "Kolegium") nr [...], wydana na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 157 § 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 z późn. zm.), odmawiająca, na podstawie art. 158 § 1 K.p.a., stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod wybudowany w 2004 r. pawilon handlowy na ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wyjaśniło, że pismem z 14 marca 2006 r. Strona wystąpiła do Urzędu [...] dla Dzielnicy [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w celu umieszczenia w nim obiektu budowlanego pawilonu handlowego w okresie od 14 kwietnia 2006 r. do 30 kwietnia 2006 r. Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] udzielił Stronie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] (dz. ew. [...], obręb [...]) w okresie od 15 kwietnia 2006 r. do 30 kwietnia 2006 r. Decyzja stała się ostateczna, bowiem nie zostało od niej wniesione odwołanie. Organ wskazał następnie, że pismem z 27 marca 2019 r. Strona wystąpiła do SKO z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. Skarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej: "u.d.p.), poprzez uznanie, że wybudowany w 2004 r. pawilon handlowy został usytuowany w pasie drogowym ul. [...], podczas gdy nie został on umiejscowiony w pasie drogowym tej ulicy. SKO decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1810/19 uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok stał się prawomocny z dniem 22 lutego 2020 r. Organ wskazał dalej, że pismem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] zawiadomił Stronę o możliwości zapoznania z aktami sprawy na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę SKO wyjaśniło, że w uzasadnieniu wyroku z 3 grudnia 2019 r. WSA w Warszawie wskazał, że w toku postępowania nadzorczego Kolegium winno w sposób jednoznaczny ustalić, czy teren na którym Strona posadowiła zabudowania istotnie znajdował się w pasie drogowym. Ustalenie to powinno dotyczyć daty wydania decyzji Prezydenta [...] nr [...] tj. [...] kwietnia 2006 r. WSA w Warszawie stwierdził, że organ nadzoru w toku swojego postępowania nie dokonał takiego ustalenia. Nie przedstawiono żadnego konkretnego dowodu, który w sposób niebudzący wątpliwości wskazywałby, że wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego istotnie odnosiło się do terenu, który znajdował się w pasie drogowym. SKO wyjaśniło, ze w wykonaniu wskazań wyroku WSA w Warszawie z 3 grudnia 2019 r. pismem z 16 lutego 2021 r. nr [...] zwróciło się do Urzędu [...] z prośbą o nadesłanie zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] obręb [...], według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji z [...] kwietnia 2006 r. oraz o wskazanie, czy działka nr [...] była zabudowana w dacie [...] kwietnia 2006 r. i czy granice działki nr [...] ulegały zmianie. W zaświadczeniu z 9 marca 2021 r. nr [...] Prezydent [...] wskazał, że wg stanu na dzień [...] kwietnia 2006 r. w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] z obrębu [...] widniał wpis wskazujący: stan własności i władania - Miasto [...]; położenie działki, bliższe położenie działki - ul. [...]; rodzaj użytku – droga; symbol użytku – dr; pow. użytku - 0,8988 ha; pow. działki - 0.8988 ha. Organ wskazał, że wg stanu na [...] kwietnia 2006 r. w kartotece budynku dla budynku [...] widniał wpis budynku, którego budowę zakończono w 2004 r. o pow. użytkowej 54 m(2) o nr ewidencyjnym [...]. Prezydent [...] nadesłał wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], wskazujący, że działka zabudowana jest budynkami nr [...],[...],[...],[...]. Budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 1958 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2004 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2000 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2000 r. Zdaniem SKO, mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony, w niniejszej sprawie nie można wskazać, że decyzja z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] została obarczona wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. W dacie wydania decyzji, tj. [...] kwietnia 2006 r. działka nr [...] stanowiła w całości użytek drogowy oznaczony symbolem dr. [...] samym działka nr [...][...] kwietnia 2006 r. w całości znajdowała się w pasie drogowym. Wobec powyższego stwierdzono, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., mogąca skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2020 r. Skarżący zaskarżając decyzję SKO z [...] maja 2021 r. w całości, wniósł o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności decyzji I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie a mianowicie odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod budynek wybudowany w 2004 r., przy ul. [...] w [...] i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja ta nie narusza w sposób rażący art. 39 oraz art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 13 u.d.p. W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że w 2003 r. wydzierżawił od [...] niezabudowaną działkę gruntu przy ul. [...] w [...] o powierzchni 100 m2, na której, na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej po uzyskaniu pozytywnego stanowiska [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, postawił budynek o powierzchni 50 m2 o charakterze stałym w rozumieniu prawa budowalnego wraz z miejscami parkingowymi na dwa samochody oraz podjazdem dla osób niepełnosprawnych. Projekt przewidywał również utwardzenie gruntu wokół budynku oraz wykonanie wjazdu do miejsc parkingowych. Inwestycja była realizowana w tym samym czasie co prace budowlane związane z przebudową ul. [...]. Skarżący wyjaśnił, że kiedy budował wjazd do budynku, prace związane z przebudową drogi znajdowały się na etapie budowy krawężnika odgradzającego ulicę od wąskiego pasa zieleni, natomiast ścieżka rowerowa oraz chodnik usytuowane za pasem zieleni były w trakcie realizacji. Przyłącze wodno-kanalizacyjne do budynku przebiegające pod ulicą [...] zostało wykonane w trakcie wykonywania przebudowy tej ulicy. Skarżący wskazał, że wzniesiony przez niego budynek znajduje się ok. 4 m. od chodnika, który zgodnie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4. ust. 1 u.d.p., stanowiłby granicę pasa drogowego, gdyby taki został wydzielony liniami granicznymi, gdyż teren pod budynkiem nie jest w żaden sposób związany z ruchem drogowym. Skarżący wskazał, że do marca 2006 r. korzystał z gruntu na podstawie umowy dzierżawy z [...] kwietnia 2003 r. jako, że teren ten nie znajdował się w pasie drogowym, którego nie było. Od maja 2006 r., Skarżący zajmuje ten teren na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych tj. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, bowiem po zakończeniu umowy dzierżawy zawartej na czas określony 3 lat, Wydzierżawiający stwierdził, że budynek znajduje się w pasie drogowym i aby posiadać prawo do zajmowania terenu miasta Skarżący musi złożyć wniosek o zajęcie pasa drogowego i ponosić opłaty z tego tytułu. Skarżący stwierdził, że nie miał najmniejszego powodu przypuszczać, że urząd wprowadził Skarżącego w błąd, dlatego też nie było podstaw by odwoływać się od decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego. Skarżący wyjaśnił, że na takich zasadach przez kilkanaście lat korzystał z gruntu składając wnioski o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego a zarządca drogi wydawał pozytywne decyzje. Skarżący wyjaśnił następnie, że [...] maja 2019 r. została wydana decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...], w której zażądano rozbiórki budynku. Skarżący wyjaśnił, że chciał przystąpić do rozebrania budynku, jednakże do dnia wniesienia skargi Burmistrz Dzielnicy [...] nie wydał zgody na wyburzenie budynku i bezprawnie stwierdził, iż stanowi on własność Skarżącego, więc miasto zgody wydawać nie musi. Z kolei Prezydent [...] odmówił wydania decyzji na rozbiórkę przedmiotowego budynku z powodu nieuzupełnienia dokumentów m.in. w postaci zgody właściciela obiektu na jego wyburzenie. Skarżący dodał, że nie potrafię wskazać, czy i kiedy nastąpiło wydzielenie pasa drogowego, gdyż pomimo kilku zapytań w trybie udzielenia informacji publicznej nie otrzymał jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytania. Tymczasem z analizy dokumentów zgromadzonych w tej sprawie wynika, iż pas drogowy ul. [...] do dnia dzisiejszego nie został wydzielony, a grunt pod budynkiem nie ma żadnego funkcjonalnego związku z pasem drogowym w rozumieniu jego ustawowej definicji. Skarżący zauważył, że budynek nie był posadowiony w pasie drogowym, gdyż jego budowa oraz przebudowa ul. [...] nastąpiła w tym samym czasie, a zatem pas drogowy mógłby zostać wydzielony, ale dopiero wówczas, gdy przebudowa drogi została zakończona, a linie graniczne pasa drogowego nie powinny przekraczać granicy chodnika. Teren położony za chodnikiem nigdy nie był związany z gospodarką drogową, był w tamtym czasie zakrzaczonym, gliniastym klepiskiem, na którym po wykarczowaniu krzaków Skarżący posadowił budynek na głębokim fundamencie a grunt wokół budynku utwardził. Skarżący podniósł, że na okoliczność, że budynek nie był budowany w pasie drogowym przedstawił dowody z których wynika, że: 1) w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z [...] listopada 2002 r., teren pod planowaną zabudowę określono, jako [...] o funkcjach mieszkaniowo-usługowych; 2) w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] kwietnia 2004 r., nie nałożono na Skarżącego obowiązku uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia budowy, co byłoby warunkiem niezbędnym zgodnie z art. 40 ust. 2 punkt 1 u.d.p.; 3) w piśmie przewodnim z [...] kwietnia 2006 r., do którego załączono decyzję nr [...] na zajęcie pasa drogowego, przytoczono art. 38 ust. 1 u.d.p. wskazując, że budynek nie powoduje zagrożenia i utrudnień ruchu w myśl art. 38 ww. ustawy, a to stwierdzenie wskazuje jednoznacznie, że budynek został wybudowany poza pasem drogowym, gdyż tylko w takich przypadkach przepis ten ma zastosowanie. Skarżący zwrócił również uwagę, że zgodnie z prawem budowlanym budynek ma charakter stały, natomiast zapis z art. 35 ust. 4 u.d.p. stanowiący, że w pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, tym samym organy architektury nie wydałby pozwolenia na budowę, gdyby został wytyczony pas drogowy w miejscu posadowienia budynku. Skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie przedstawiono geodezyjnie wydzielonego pasa drogowego ul. [...], a SKO, które wbrew prawu i utrwalonemu orzecznictwu sądów administracyjnych, twierdzi, że cała działka nr [...] określona w ewidencji gruntów, jako użytek drogowy stanowi pas drogowy jest nie do przyjęcia, gdyż narusza w sposób rażący art. 4 ust. 1 u.d.p., a także inne zapisy tej ustawy, które odwołują się do definicji pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zaskarżona w sprawie jest decyzja, którą SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod wybudowany przez Skarżącego w 2004 r. pawilon handlowy przy ul. [...] w [...]. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r., o udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] była nieprawidłowa ponieważ posadowiony przez Skarżącego obiekt nie znajdował się w pasie drogowym. W tych okolicznościach, zdaniem Skarżącego, wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa: art. 39 oraz art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 13 u.d.p., bowiem nie można wydać zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w sytuacji gdy dana nieruchomość nie znajduje się w granicach tego pasa. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zatem decyzji wydanej w nadzwyczajnym trybie zaskarżenia – stwierdzenia nieważności decyzji – w którym kontrola legalności rozstrzygnięcia odbywa się wyłącznie pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w tym przypadku wady polegającej na rażącym naruszeniu prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny. Wyjaśnienia też wymaga, że możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Wprawdzie Skarżący podnosi w skardze, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 39 oraz art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 13 u.d.p. – jednak z uzasadnienia skargi, jak i wniosku Strony z [...] marca 2019 r., inicjującego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wynika, że Skarżący podnosi wadliwość ustaleń organu I instancji co do usytuowania spornego pawilonu handlowego w granicach pasa drogowego ul. [...] w [...]. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1018/17 stwierdził, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób nie pozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie. Istotne jednak jest również, że w postępowaniu nieważnościowym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bowiem, przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się – jak w postępowaniu zwykłym – oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, a ocenia się legalność decyzji wydanej w ww. postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1. Zatem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta kontrolowaną decyzją. W ocenie Sądu, taki jednak cel przyświecał Skarżącemu składającemu wniosek z 27 marca 2019 r., w którym Skarżący zakwestionował usytuowanie spornego pawilonu handlowego w granicach pasa drogowego. W przedmiotowej sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 grudni a2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1810/19, w którym WSA w Warszawie jednak uznał, że w toku postępowania nadzorczego SKO winno w sposób jednoznaczny ustalić, czy teren na którym Skarżący posadowił zabudowania istotnie znajdował się w pasie drogowym. Ustalenie to powinno dotyczyć daty wydania decyzji Prezydenta [...] tj. [...] kwietnia 2006 r. Sąd stwierdził, że organ nadzoru w toku swojego postępowania nie dokonał takiego ustalenia. Nie przedstawiono żadnego konkretnego dowodu, który w sposób niebudzący wątpliwości wskazywałby, że wydane zezwolenie na zajęcie pasa drogowego istotnie odnosiło się do terenu, który znajdował się w pasie drogowym. W konsekwencji powyższego, jak stwierdził WSA w Warszawie, SKO dopuściło się naruszenia przepisów proceduralnych, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że SKO będąc, w świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w ww. wyroku WSA w Warszawie, wywiązało się z obowiązku ustalenia, czy sporny w sprawie pawilon handlowy został usytuowany w granicach pasa drogowego ul. [...]. Kolegium, pismem z [...] lutego 2021 r. zwróciło się do Urzędu [...] o nadesłanie zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] obręb [...], według stanu na dzień wydania decyzji z [...] kwietnia 2006 r. oraz o wskazanie, czy działka nr [...] była zabudowana w dacie [...] kwietnia 2006 r. i czy granice działki nr [...] ulegały zmianie. Z nadesłanego przez Prezydenta [...] zaświadczenia z [...] marca 2021 r. nr [...], jednoznacznie wynika, że według stanu na dzień [...] kwietnia 2006 r. w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] z obrębu [...] widniał wpis wskazujący: stan własności i władania - Miasto [...]; położenie działki, bliższe położenie działki - ul. [...]; rodzaj użytku – droga; symbol użytku – dr; pow. użytku - 0,8988 ha; pow. działki - 0.8988 ha. Natomiast, według stanu na [...] kwietnia 2006 r. w kartotece budynku dla budynku [...] widniał wpis budynku, którego budowę zakończono w 2004 r. o pow. użytkowej 54 m(2) o nr ewidencyjnym [...]. Prezydent [...] nadesłał również wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], z [...] marca 2021 r., wskazujący, że działka zabudowana jest budynkami nr [...],[...],[...],[...]. Jak wynika natomiast z nadesłanego wypisu z kartoteki budynków z [...] marca 2021 r., Budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 1958 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2004 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2000 r., budowę budynku o nr ewidencyjnym [...] zakończono w 2000 r. SKO słusznie wskazało na definicję użytku drogowego zawartą w pkt 18 tabeli z załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393), obowiązującego do 31 lipca 2021 r., z której wynika, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty, które są pasami drogowymi dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068). W świetle powyższego w ocenie Sądu, Kolegium zastosowało się do wskazań WSA w Warszawie zawartych w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 3 grudnia 2019 r. i wykazał, że teren na którym Skarżący posadowił sporny pawilon handlowy znajdował się w pasie drogowym w dacie wydania decyzji Prezydenta [...] tj. [...] kwietnia 2006 r. Odnosząc się do argumentacji podniesionej przez Skarżącego w skardze, Sąd wyjaśnia, że art. 38 u.d.p., wbrew stanowisku Skarżącego, odnosi się do obiektów budowlanych i urządzeń usytuowanych właśnie w pasie drogowym. Dlatego stwierdzenie, na które powołuje się Skarżący, że budynek nie powoduje zagrożeń i utrudnień ruchu w myśl art. 38 u.d.p., bynajmniej nie oznacza, że budynek nie znajduje się w pasie drogowym. Ponadto, z art. 35 ust. 4 u.d.p., nie wynika, że w pasie drogowym mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane. Przepis ten bowiem dotyczy pasu terenu (nie pasa drogowego), o którym mowa w art. 35 ust. 2 u.d.p. W tym natomiast przepisie mowa jest o pasie terenu (nie o pasie drogowym), pod przyszłą budowę dróg. Ustawa rozróżnia pojęcie "droga" i "pas drogowy", których definicje znajdują się odpowiednio w art. 4 pkt 2 i pkt 1 u.d.p. Pojęcie pasa drogowego jest szersze od pojęcia droga, w związku z czym treść art. 35 ust. 2 i ust. 4 nie odnosi się do pasa drogowego. Dodać też należy, że w art. 34 u.d.p. określona jest minimalna odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i pkt 2 u.d.p., co oznacza, że możliwa jest większa odległość. Sąd wyjaśnia również, że nie może odnieść się do poruszanej przez Skarżącego w skardze kwestii zgody na wyburzenie spornego w niniejszej sprawie pawilonu handlowego, ponieważ nie jest to przedmiotem zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Kolegium art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie a mianowicie odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod budynek wybudowany w 2004 r., przy ul. [...] w [...] i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja ta nie narusza w sposób rażący art. 39 oraz art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 i ust. 13 u.d.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.