VI SA/Wa 1956/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. E. S. – wspólnik E. s.c., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniami z dnia 27 września 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 450 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 19 października 2016 r. (k. 15 akt sądowych). W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, a wpis od skargi uiściła w dniu 2 listopada 2016 r. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1956/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 8 grudnia 2016 r. W dniu 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nie miała możliwości uzupełnienia braku formalnego w terminie tj. nadesłania odpisu skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi bowiem zarządzenie z dnia 27 września 2016 r, nie zostało jej doręczone osobiście, w związku z czym strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Skarżąca podała, ze przedmiotowe pismo otrzymała do rąk własnych dopiero kilka dni później, a o dacie odbioru zarządzeń nie miała jakiekolwiek wiedzy i dopiero z postanowienia Sądu dowiedziała się o niedotrzymaniu terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) dalej p.p.s.a. wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy przede wszystkim podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). W postanowieniu z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 414/14, LEX nr 1480920 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. W postanowieniu z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14 wyjaśnił zaś, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wskazywane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. Skarżąca wskazuje we wniosku, że korespondencję zawierającą wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi otrzymała do rąk własnych dopiero kilka dni później, niż nastąpił jej faktyczny odbiór. Należy podkreślić, że przedmiotowa korespondencja została wysłana przez Sąd na adres wskazany przez skarżącą w skardze. Korespondencja z Sądu (jak wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 15) była awizowana w dniu 14 października 2016 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a następnie w dniu 19 października 2016 r. została osobiście odebrana przez skarżącą w Urzędzie Pocztowym Mińsk Mazowiecki 2. Tym samym nie znajdują potwierdzenia argumenty skarżącej, że pismo z Sądu otrzymała do rąk własnych kilka dni później. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.