VI SA/Wa 1957/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie odwołania z funkcji szefa pilotów 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej je decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie odwołania J. M. z funkcji Szefa Pilotów Stacji Pilotowej G.; 2. zasądza od Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) (dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania Pana J. M. (dalej: "skarżącego") od pisma Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., sygn.: [...], informującego o odwołaniu go z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że w dniu [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] odwołał Skarżącego z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotowej [...]. Odwołanie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 104 k.p.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie sposobu sprawowania nadzoru nad pilotażem (Dz. U. poz. 1437) (dalej: "rozporządzenia"). Od decyzji organu I instancji Skarżący odwołał się do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, który decyzją z dnia [...] marca 2015 r. sygn.: [...] (dalej: "decyzją") uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości, uznając je za bezprzedmiotowe, a odwołanie Skarżącego z funkcji szefa pilotów w formie decyzji administracyjnej za niewłaściwe. Decyzja organu II instancji, pomimo wniesienia przez Skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, była ostateczna, a zarazem wykonalna. Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] pismem z dnia [...] marca 2015 r. sygn.: [...] powiadomił Skarżącego o jego odwołaniu z funkcji szefa pilotów z dniem [...] stycznia 2015 r. w formie zgodnej z uwagami organu II instancji zawartymi w decyzji. Skarżący, nie zgadzając się z odwołaniem go z pełnionej funkcji, złożył za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r. adresowane do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, nazywając je odwołaniem. Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] przesłał do Ministra Infrastruktury i Rozwoju pismo Pana J. M. Organ podkreślił, że pismo Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. sygn.: [...], od którego odwołanie złożył Pan J. M., zostało wydane w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w ramach sprawowanego nadzoru nad prawidłowością i poziomem wykonywanych usług pilotowych właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego powołuje i odwołuje szefa pilotów spośród pilotów stacji pilotowej. Organ wskazał, że działanie Ministra Infrastruktury i Rozwoju realizuje przepis art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Badając w oparciu o dyspozycję art. 134 k.p.a. przesłanki dopuszczalności odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że pismo Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...]marca 2015 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Powołując art. 104 w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał iż organ administracji publicznej co do zasady załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnej, pod warunkiem jednak, że sprawa ta ma charakter administracyjny. Odwołanie się do pojęcia "sprawy administracyjnej" oznacza, że skutki wywodzone z tego postępowania powinny następować w obrębie prawa administracyjnego, a powołanie (czy też odwołanie) na stanowisko szefa pilotów stacji pilotowej, choć nie powoduje zmian w zakresie stosunku pracy, należy do kategorii spraw rozpatrywanych w obrębie prawa pracy. Stanowi bowiem powierzenie funkcji publicznej. Zdaniem organu, pomimo, że akt powołania jest aktem jednostronnym, to jednak do jego zrealizowania dochodzi wyłącznie po wyrażeniu zgody przez drugą stronę. Oświadczenie woli pilota morskiego o wyrażeniu zgody na objęcie stanowiska szefa pilotów stacji pilotowej najczęściej następuje w sposób bierny (przez przyjęcie aktu powołania), niemniej nie można uznać, że w tym zakresie dyrektor urzędu morskiego działa w ramach swojego władztwa publicznego i narzuca w drodze decyzji administracyjnej obowiązek objęcia ww. funkcji. Ponadto organ wywodził, że postanowienie zostało wydane po rozważeniu charakteru sprawy i jej dotychczasowego przebiegu. Skargę na opisane wyżej postanowienie wniósł J. M. Zarzucił naruszenie prawa materialnego w postaci art. 104 § 1, art. 15 i art. 127 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż odwołanie z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotów [...] nie powinno przybrać formy decyzji administracyjnej, w związku z czym na decyzję taką nie przysługuje odwołanie, w sytuacji, gdy odwołanie z funkcji szefa pilotów Stacji Pilotów [...] jest sprawą administracyjną i jej załatwienie powinno przybrać formę decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie do organu II instancji. Skarżący podnosił, że argumentacja Ministra Infrastruktury i Rozwoju jest niesłuszna. W przypadku powołania na stanowisko szefa pilotów powstaje stosunek administracyjnoprawny, a sprawa powołania ma charakter sprawy indywidualnej dotyczącej praw i obowiązków podmiotu wynikających z przepisów prawa. Skarżący zauważał, że decyzja o powołaniu jest arbitralną decyzją Dyrektora Urzędu Morskiego i nie istnieją żadne przesłanki, które by treść tej decyzji regulowały. To oznacza, że Dyrektor Urzędu Morskiego może powołać na szefa pilotów którąkolwiek osobę, która będzie spełniała jego przesłanki przemawiające za powołaniem. Wprawdzie swoją decyzję wydaje po zasięgnięciu opinii innych pilotów morskich na jej temat, jednakże nie jest to opinia wiążąca. Uprawnienie to wynika z faktu sprawowania nadzoru Dyrektora Urzędu Morskiego nad szefem pilotów. W ramach sprawowanego nadzoru Dyrektor Urzędu Morskiego odwołuje szefa pilotów. Ta decyzja kierowana jest tymi przesłankami, co decyzja o powołaniu, tj. wydaje się ją dopiero po zasięgnięciu opinii innych pilotów morskich, jednakże nie jest to opinia wiążąca i nie istnieją żadne przesłanki, którymi Dyrektor Urzędu Morskiego powinien się w tej sprawie kierować. Skarżący stwierdzał, iż powołanie lub odwołanie z jakiejś funkcji wpływa na zakres praw i obowiązków powołanego lub odwołanego podmiotu. Ma także charakter sprawy indywidualnej, gdyż akt powołania lub odwołania tyczy się zawsze jednostkowej osoby i wpływa na sytuację prawną tylko i wyłącznie tego podmiotu. Następnie podnosił, iż do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, wystarcza, gdy jest to akt jednostronnej czynności (oświadczenia woli) z zakresu prawa administracyjnego, złożony przez organ administracji publicznej, do którego niepodzielnie należy prawnie wiążące określenie treści decyzji. Zdaniem skarżącego, fakt sprawowania nadzoru nad podmiotem, w zakresie prawidłowości i poziomu wykonywanych usług pilotowych, który to nadzór uprawnia do odwołania z funkcji szefa pilotów skłania do stwierdzenia, że pomiędzy Dyrektorem Urzędu Morskiego, a szefem pilotów nawiązuje się stosunek administracyjnoprawny. Dyrektor Urzędu Morskiego sprawuje bowiem nadzór, tj. kontrolę nad prawidłowością i poziomem wykonywanych usług pilotowych oraz możliwość władczego zaangażowania się w sprawę, poprzez odwołanie szefa pilotów. Ze sprawowaniem funkcji nadzoru nie musi wcale wiązać się uprawnienie do zmiany treści decyzji nadzorowanego podmiotu bądź uprawnienie do wpływu na tryb i przebieg prowadzonych postępowań, ale wiążę się jednostkowe uprawnienie do wpłynięcie na zmianę zakresu praw i obowiązków nadzorowanego podmiotu. Uprawnienie takie posiadał w przedmiotowej sprawie Dyrektor Urzędu Morskiego, który w każdej chwili mógł podjąć o odwołaniu szefa pilotów. Nie było to zatem, jak twierdzi Minister infrastruktury i Rozwoju "wyłącznie wyznaczenie", ale nawiązanie stosunku administracyjnoprawnego z funkcją nadzorczą, o której wprost wspomina art. 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia. Ostatecznie podnosił też, że skoro powołanie na funkcję szefa pilotów odbyło się w drodze decyzji administracyjnej, to także i odwołanie winno przybrać identyczną formę. Decyzja o powołaniu wytworzyła bowiem stosunek administracyjnoprawny, którego ustanie winno być stwierdzone w formie decyzji administracyjnej, jako decyzji wpływającej na indywidualną sytuację administracyjnoprawną określonego podmiotu. Skarżący wywodził, że przepisy prawa nie wskazują jakoby odwołanie z funkcji szefa pilotów odbywało się w innej formie niż decyzja administracyjna. Tym samym załatwienie tej sprawy administracyjnej winno przybrać formę decyzji administracyjnej. W związku z zasadą dwuinstancyjności postępowania, od decyzji administracyjnej o odwołaniu z funkcji szefa pilotów winno przysługiwać odwołanie do organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Ministra Infrastruktury i Rozwoju wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2012.270 j.t.). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jego celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Morskiego wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, co w świetle art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje stwierdzeniem ich nieważności. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U.2013.934 j.t.) organami administracji morskiej są: 1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - jako naczelny organ administracji morskiej; 2) dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 i 2 pkt 19) tej ustawy do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami. W szczególności do organów administracji morskiej należą sprawy organizacji pilotażu morskiego. Zgodnie z art. 229 ustawy z dnia 18 września 2001 r. Kodeks morski (Dz.U.2013.758 j.t.) świadczenie usług pilotowych w pilotażu obowiązkowym lub dobrowolnym w rejonach pilotowych oraz w pilotażu dobrowolnym na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego (pilotażu pełnomorskim) organizują i koordynują stacje pilotowe. Stacja pilotowa jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do świadczenia usług pilotowych przez osoby posiadające kwalifikacje pilota morskiego, w określonej części polskich morskich wód wewnętrznych oraz na redach portów morskich (rejonie pilotowym) lub na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego. Stację pilotową tworzy i likwiduje, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w przypadku: 1) pilotażu w rejonie pilotowym - na wniosek dyrektora urzędu morskiego właściwego dla określonego rejonu pilotowego, 2) pilotażu pełnomorskiego - na wniosek Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] lub Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] właściwego ze względu na port przeznaczenia lub port wyjścia statku korzystającego z pilotażu pełnomorskiego - określając wymagania, jakie musi spełniać stacja pilotowa, mając na uwadze określony rejon pilotowy oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi w tym rejonie lub na morzu terytorialnym i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego, a także potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych. Dyrektor urzędu morskiego wydaje regulamin funkcjonowania stacji pilotowej po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowej pilotów. Zgodnie z art. 107b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz.U.2015.611 j.t.) kwalifikacje pilotów morskich w zakresie ochrony żeglugi regulują przepisy o ochronie żeglugi i portów morskich. Nadzór nad pilotażem w rejonie pilotowym w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa morskiego sprawuje dyrektor urzędu morskiego właściwy dla tego rejonu, prowadząc w szczególności listę pilotów. Zgodnie z art. 107b ust. 6 pkt 9) tej ustawy minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia sposób sprawowania nadzoru nad pilotażem przez dyrektora urzędu morskiego, w tym zakres danych umieszczanych na liście pilotów - mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na obszarze portów morskich, morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych. Na podstawie art. 107b ust. 5 pkt 9 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie sposobu sprawowania nadzoru nad pilotażem (Dz.U.2013.1437), które zgodnie z § 1 określa sposób sprawowania przez dyrektora urzędu morskiego nadzoru nad prawidłowością wykonywania usług pilotowych organizowanych i koordynowanych przez stacje pilotowe oraz zakres danych umieszczanych na liście pilotów. § 2 tego rozporządzenia stanowi, że w ramach sprawowanego nadzoru nad prawidłowością i poziomem wykonywanych usług pilotowych właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego m.in. powołuje i odwołuje szefa pilotów spośród pilotów stacji pilotowej. Czynności tej dyrektor urzędu morskiego dokonuje po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowej pilotów morskich. Zarządzeniem nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie wprowadzenia regulaminu stacji pilotowych [...] oraz [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] 2015 poz. 2681) został wprowadzony Regulamin funkcjonowania Stacji Pilotowej [...]. Określa on strukturę organizacyjną Stacji Pilotowej oraz obowiązki Szefa Pilotów. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że bez wątpienia Szef Pilotów powoływany i odwoływany jest przez organ administracji, na podstawie przepisów prawa. Na skutek powołania nie dochodzi do nawiązania stosunku pracy, czy jakiegokolwiek innego stosunku o charakterze cywilnoprawnym między powołującym organem administracji publicznej, a Szefem Pilotów. Jednocześnie Szef Pilotów nie pozostaje w zależności służbowej od powołującego go Dyrektora Urzędu Morskiego bowiem stanowisko to nie pozostaje wewnątrz struktury organizacyjnej Urzędu Morskiego. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że powołanie i odwołanie z funkcji Szefa Pilotów jest opartym na przepisie prawa jednostronnym, władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej o prawach i obowiązkach indywidualnie wskazanego podmiotu, który nie pozostaje z organem ani w zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej. Rozstrzygnięcie to zapada w ramach sprawowanego przez organ z mocy prawa nadzoru nad pilotażem. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t., dalej k.p.a.) organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. W doktrynie wskazuje się, że "Decyzja administracyjna to jednostronna czynność (oświadczenie woli) z zakresu prawa administracyjnego. Decyzja administracyjna jako czynność prawna jednostronna charakteryzuje się tym, że dochodzi do skutku przez złożenie oświadczenia woli przez organ administracji publicznej. Oznacza to, że jakkolwiek strona bierze udział w procesie kształtowania treści decyzji lub nawet podjęcie decyzji jest uwarunkowane zgodą (wnioskiem) strony, to ostateczne, prawnie wiążące określenie treści decyzji należy niepodzielnie do organu administracji publicznej" (Andrzej Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.104 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Wobec powyższego stwierdzić należy, że akt Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. o odwołaniu J. M. funkcji Szefa Pilotów Stacji Pilotowej [...] był w istocie decyzją administracyjną choć obarczoną wadami. Akt ten był bowiem opartym na przepisach prawa jednostronnym, władczym rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach indywidualnie wskazanego podmiotu. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby zawierało ono wszystkie składniki decyzji przewidziane w tym przepisie (zob. np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 września 1981 r., SA 791/81, ONSA 1981, nr 2, poz. 91). Pismo Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony, do której jest skierowane, wskazanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie, a także podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania z funkcji Szefa Pilotów Stacji Pilotowej [...]. Nie zawiera natomiast oznaczenia – decyzja oraz pouczenia o trybie wniesienia odwołania. W ocenie Sądu pismo to jest decyzją administracyjną choć obarczoną wskazanymi wadami i wobec tego wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Zatem również bezpodstawnie organ uznał, że od rozstrzygnięcia tego nie służy odwołanie wydając zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Wobec powyższego w ocenie Sądu zarówno ułomna decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., jak i postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju stwierdzające niedopuszczalność odwołania od tej decyzji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika domniemanie drogi sądowej oraz zakaz zawężającej wykładni przepisów gwarantujących jednostce prawa do sądu (zob. R. Mikosz, M. Zirk-Sadowski, Granice prawa do sądu administracyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, "Zeszyty naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2077, nr 3, s. 37). Tym samym każdy obywatel, którego prawo lub wolności zostały naruszone, ma zapewniony dostęp do sądu. Dostęp do kontroli sądowej w sprawach administracyjnych uwarunkowany jest prawidłowym działaniem organów administracji, które rozpatrują sprawy administracyjne w dwuinstancyjnym postępowaniu. Rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie zmierzały do zamknięcia drogi do postępowania odwoławczego, a w efekcie do merytorycznej kontroli wydanego w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania z funkcji szefa pilotów. Sąd miał również na względzie, iż w dniu rozpoznawania niniejszej sprawy rozpoznawana była też w sprawie o sygn. VI SA/Wa 1375/15, skarga na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., o której mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem wydanym w tej sprawie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, którą uchylono decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o odwołaniu J. M. z funkcji Szefa Pilotów Stacji Pilotowej [...] i umorzono postępowanie pierwszej instancji. Na skutek wyroku tutejszego Sądu do obrotu wróciła zatem decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. Zdaniem Sądu zważyć zatem należało, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji w niniejszej sprawie dotyczyło tej samej materii, co decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., choć w dacie jego wydania decyzja ta była wyeliminowana z obrotu. Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie, tj. ułomna decyzja Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z [...] marca 2015 r. oraz postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju stwierdzające niedopuszczalność odwołania od tej decyzji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa spełniając tym samym przesłankę stwierdzenia ich nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.