VI SA/Wa 1960/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w A. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu właściwego oznakowania wyrobu oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...], działając z urzędu, decyzją z dnia [...] marca 2010 r., na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 21 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) – dalej jako ustawa o jakości – art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 47 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.) – dalej jako ustawa o bezpieczeństwie żywności - i art. 104 k.p.a., nakazał producentowi: A. sp. z o.o. z siedzibą w A., poddanie partii 269hl napoju bezalkoholowego o nazwie "[...]" zabiegowi prawidłowego zgodnego z przepisami prawa oznakowania, poprzez podanie prawidłowej nazwy wyrobu, która nie będzie wprowadzała konsumentów w błąd i usunięcie wizerunku szlachcica na etykiecie. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Na podstawie upoważnienia z [...] lutego 2010 r. pracownik Wojewódzkiej Inspekcji przeprowadził w dniach [...] lutym 2010 r. kontrolę w spółce A. w zakresie prawidłowego oznakowana napojów bezalkoholowych. Z kontroli sporządzono protokół podpisany przez kontrolującego i Prezesa Zarządu kontrolowanej spółki, w którym poinformowano spółkę o prawie zgłoszenia uwag do kontroli i wyjaśnień oraz sporządzono dokumentację fotograficzną etykiety artykułu nazywanego "[...]". Wyjaśnień w czasie kontroli udzielił Główny Technolog spółki. W czasie kontroli pobrano próbki towaru w celu sprawdzenia jego oznakowania, z której to czynności również sporządzono protokół podpisany przez Głównego Technologa spółki. Do tego protokółu spółka wniosła pismem z dnia [...] marca 2010 r. uwagi stwierdzając, że na etykietach [...] zostanie dodany opis – napój bezalkoholowy gazowany o smaku podpiwku. Spółka poinformowała organ, że zwróciła się [...] marca 2010 r. do producenta etykiet o zmianę ich treści, jednakże mając w magazynie 81000 szt. starych etykiet wystąpiła z prośbą o ich wykorzystanie na opakowaniach [...] do końca czerwca 2010 r. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. zawiadomiono spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie pismem z dnia [...] marca 2010 r. wydano spółce zalecenia pokontrolne do wykonania w terminie 90 dni od otrzymania tego pisma, przez umieszczenie na etykietach podpiwku (przykładowo) napisu "[...]", ostrzegając o możliwości nałożenia kary pieniężnej w przypadku niewykonania zalecenia we wskazanym terminie. Pismo to zostało doręczone spółce [...] marca 2010 r. W tych warunkach została wydana wymieniona na wstępie decyzja administracyjna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że napis "[...]" na badanej partii towaru sugerował, iż jest to napój fermentowany, co nie odpowiadało prawdzie, wprowadzając konsumentów w błąd co do charakteru artykułu spożywczego, w tym nazwy, rodzaju, właściwości, metody wytwarzania lub produkcji. Organ administracji podkreślał, że nazwa artykułu spożywczego wprowadzanego do obrotu nie może być zastępowana znakiem towarowym, nazwą marki lub nazwą handlową, gdyż zgodnie z ustawą o jakości i ustawą o bezpieczeństwie żywności nazwa tego artykułu nie może wprowadzać konsumenta w błąd. Nazwa "[...]" wprowadza konsumenta w błąd sugerując, że jest to napój otrzymywany w drodze fermentacji, co potwierdzał także wizerunek szlachcica z kuflem w ręku na etykiecie sugerując, że napój ten jest produkowany według tradycyjnej receptury, co nie odpowiada prawdzie. Dlatego nazwa produktu powinna zawierać określenie, iż jest on "[...]". Od decyzji spółka A. złożyła odwołanie z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: art. 6, art. 8 k.p.a. przez uprzednie wydanie zaleceń pokontrolnych do wykonania w terminie 90 dni, a następnie wydanie przed upływem tego terminu zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 7 k.p.a. przez pominięcie faktu występowania na rynku innych produktów oznaczonych analogicznie jak podpiwek i art. 11 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na stwierdzeniach nieprawdziwych. Zarzucono również naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości z uzasadnieniem jak do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. oraz naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) i art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności przez przyjęcie, że oznakowanie artykułu wprowadza konsumentów w błąd. Zdaniem skarżącej wydanie przez organ administracji zaleceń pokontrolnych powinno zakończyć postępowanie w sprawie, gdyż skutkiem wydanej decyzji spółka poniesie stratę finansową. Podkreślano, że w opisie na etykiecie [...] podano, iż jest to napój bezalkoholowy o smaku jabłkowym wytwarzany na bazie kwasku cytrynowego, prostując to stwierdzenie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., że w opisie podano "[...]". Wydanie natomiast zaleceń pokontrolnych do ich wykonania w zakreślonym terminie upewniało spółkę, że nie będą na nią nałożone inne obowiązki w formie decyzji administracyjnej. Spółka nie zatajała składu chemicznego podpiwku, a więc nie mogło być mowy o wprowadzeniu konsumentów w błąd. Natomiast nieprzekonywujące dla skarżącej było zakwestionowanie wizerunku szlachcica z nałożeniem obowiązku jego usunięcia. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 17 ust. 1 lit. a), art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności, art. 8 ust. 1 lit. c), art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1 ze zm.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15 t. 6, str. 463 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Cytując wymienione przepisy ustawy o jakości i ustawy o bezpieczeństwie żywności organ administracji stwierdził, że oznakowaniem są wszelkie informacje w postaci wyrazów, opisu, znaku towarowego, elementów graficznych i symboli, a więc oznakowaniem artykułu spożywczego są wszelkie elementy etykiety i opakowania, nawet pełniące zadania dekoracyjne, także gdy są zastrzeżone jako znaki towarowe. Oznakowania te, w tym opis muszą dawać konsumentowi pełną informację o rodzaju i właściwościach artykułu, by umożliwić mu podjęcie świadomej decyzji wyboru towaru. Zatem w ocenie organu administracji umieszczenie na etykiecie w jej centralnym miejscu także wizerunku szlachcica w tradycyjnym stroju z kuflem w ręku sugeruje, że jest to napój o tradycyjnej recepturze, co nie jest zgodne z prawdą. Nazwa "[...]" wprowadza konsumentów w błąd, gdyż faktycznie ten artykuł jest naturalną wodą mineralną z dodatkiem dającym smak [...]. W składzie producent wymienia: "naturalna woda mineralna, cukier, dwutlenek węgla, regulator kwasowości – kwas cytrynowy, barwnik – karmel, aromaty, stabilizator – guma arabska, substancja konserwująca – sorbinian potasu, benzoesan sodu". Nazwa "[...]" w połączeniu z wizerunkiem szlachcica jednoznacznie sugeruje, w ocenie organu administracji, że jest to napój wytwarzany zwyczajowymi/tradycyjnymi metodami i to w procesie fermentacji, co nie jest zgodne z prawdą wprowadzając konsumenta w błąd. Opis i skład artykułu znajduje się na tylnej części etykiety i wykonane są o wiele mniejszą czcionką od jego nazwy umieszczonej centralnie na przedniej części etykiety. Konsument nabywając ten produkt sugeruje się, przez tak opisaną etykietę, jego nazwą. "[...]" jest artykułem otrzymywanym w procesie fermentacji, a zatem jego nazwa powinna odpowiadać zwyczajowo przyjętemu produktowi. Jeżeli zatem w badanym artykule o jego smaku decyduje wyłącznie wprowadzony aromat, to w nazwie powinna być o tym informacja, że jest to produkt "o smaku [...]". Organ administracji podkreślał, że zalecenia pokontrolne nie mają związku z wydaną decyzją, gdyż odnoszą się one do nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli, a nie do konkretnej partii artykułu rolno-spożywczego i wzywają producenta do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazany w zaleceniach termin 90 dni do ich wykonania nie był więc terminem do wykonania wydanej decyzji administracyjnej, którą należy wykonać bez zbędnej zwłoki. Natomiast powoływanie się przez skarżącą na występowanie na rynku innych podobnych artykułów nie uzasadniało zarzutu braku obiektywizmu organu w przedmiotowej sprawie, który wydał zaskarżoną decyzję nie naruszając przepisów prawa, w tym powołanych w odwołaniu. Od decyzji A. sp. z o.o. z siedzibą w A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzeniem kosztów postępowania. Decyzji zarzucono podobnie jak w odwołaniu: naruszenie przepisów postępowania: art. 6, art. 8 k.p.a. przez uprzednie wydanie zaleceń pokontrolnych do wykonania w terminie 90 dni, a następnie wydanie przed upływem tego terminu zaskarżonej decyzji oraz naruszenie art. 7 k.p.a. przez pominięcie faktu występowania na rynku innych produktów oznaczonych analogicznie jak [...] i art. 11 k.p.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na stwierdzeniach nieprawdziwych. Zarzucono również naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości z uzasadnieniem jak do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. oraz naruszenie art. 46 ust. 1 lit. a) i art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności przez przyjęcie, że oznakowanie artykułu wprowadza konsumentów w błąd. W skardze podkreślano, że przedmiotowy produkt jest wyraźnie opisany na etykiecie jako "[...]", co w ocenie skarżącej uniemożliwia wprowadzenia konsumenta w błąd co do rodzaju i właściwości tego artykułu. Jednocześnie, tak jak w odwołaniu, wskazywano na naruszenie art. 8 k.p.a. przez wcześniejsze wydanie zaleceń pokontrolnych z jednoczesnym następstwem w postaci zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej czerpanie przez organ administracji informacji o [...] z Internetu dowodzi o pobieżnym rozpoznaniu sprawy. Natomiast wizerunek szlachcica z kuflem na etykiecie nie może sugerować, że napój jest wytwarzany metodą tradycyjną w procesie fermentacji. Dlatego pozostawienie tego elementu graficznego ze zmianą nazwy produktu byłoby, w ocenie spółki, wystarczające. Wskazywano również na występowanie na rynku innych podobnych produktów o tej samej nazwie, co miało dowodzić braku bezprawności działania skarżącej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Aby usunąć wątpliwości skarżącej spółki co do rozumienia postępowania prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] należy wyjaśnić, że zalecenia pokontrolne, przy ich niewykonaniu w zakreślonym terminie, powodują powstanie innego skutku od wywołanego zaskarżoną decyzją administracyjną. Niewykonanie tych zaleceń, co zostało wyraźnie w nich wskazane z powołaniem przepisu art. 40a ust. 2 ustawy o jakości, będzie podlegało nałożeniu kary pieniężnej. Tymczasem zaskarżona decyzja administracyjna nie nakłada na skarżącą kary pieniężnej lecz obowiązek konkretnego zachowania wskazanego w tym rozstrzygnięciu. Zatem zalecenie informuje jedynie o przyszłych ewentualnych skutkach jego nie wykonania nie będąc jednocześnie decyzją administracyjną ze wszystkim tego skutkami. Jakość handlowa w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o jakości określa cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, (...) oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania (...) art. 4 ust. 1 ustawy o jakości. Zatem zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości dla spełnienia wymagań co do jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych koniecznym staje się spełnienie również wymagań co do oznakowania produktu, jeżeli wymagania te zostały określone przepisami ustawy o jakości (art. 4 ust. 1). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o jakości artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu muszą być oznakowane, do których to oznakowań stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 6 ust. 2), a w przypadku artykułu rolno-spożywczego będącego środkiem spożywczym nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości). Przechodząc do omówienia przepisów powołanych w ustawie o jakości (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania obu decyzji administracyjnych) należy zauważyć, iż w myśl art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego. Chodzi bowiem o to by konsument, jak stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o bezpieczeństwie żywności, nie był wprowadzony w błąd co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, (...) metod wytwarzania lub produkcji. Nazwa "[...]" nie jest ustalona przepisami prawa żywnościowego, zatem zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności powinna być nazwą zwyczajową lub składać się z opisu tego środka spożywczego, ale jednocześnie nazwa, pod którą środek spożywczy jest wprowadzany do obrotu, nie może być zastąpiona znakiem towarowym, nazwą marki lub nazwą handlową (wymyśloną) art. 47 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności. Analiza wymienionych przepisów wskazuje na to, że produkt pod nazwą "[...]" powinien posiadać właściwości i skład podpiwku wytwarzanego metodą właściwą dla jego produkcji, gdyż nazwanie tego artykułu rolno-spożywczego nie można zastępować określeniami podanymi w art. art. 47 ust. 5 ustawy o bezpieczeństwie żywności. Takie działanie stanowi niedozwolone praktyki mogące wprowadzać konsumentów w błąd (art. 8 i art. 16 rozporządzenia nr 178/2002). W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne między stronami, że właściwość, a przede wszystkim skład i metoda wytwarzania napoju produkowanego przez skarżącą spółkę i sprzedawanego pod nazwą "[...]" nie odpowiada tym cechom i rygorom produkcji, w jakich produkowany jest [...]. Napój pod nazwą "[...]" nie powstaje w wyniku fermentacji czego nie zaprzecza skarżąca. Jego proces technologiczny podany przez producenta na etykiecie polega na wymieszaniu w odpowiednich proporcjach naturalnej wody mineralnej, cukru, dwutlenku węgla, regulatora kwasowości – kwasu cytrynowego, barwników – karmelu, aromatów, stabilizatorów – gumy arabskiej, substancji konserwującej – sorbinianu potasu, benzoesanu sodu. Innymi słowy napojowi o wymienionym składzie skarżąca spółka nadała nazwę innego produktu, wytwarzanego inną metodą o innym składzie i właściwościach. Jak nadmieniono, produkt skarżącej nie powstaje w wyniku fermentacji i nie zawiera w ogóle alkoholu (spółka nie wykazała tej właściwości produkowanego artykułu spożywczego). Zgodnie natomiast z Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego pod red. Stanisława Dubisza, t. 3, P-Ś, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s.252, podpiwek jest definiowany jako słabe piwo pochodzące z drugiego zalania słodowej mąki wrzącą wodą lub jako piwo domowej roboty o niewielkiej zawartości alkoholu. Z kolei "[...]" to pienisty napój o małej zawartości alkoholu, otrzymywany przez fermentację ze słodu jęczmiennego, chmielu, drożdży i wody (j.w. s. 157). Skoro zatem skład, właściwości i metoda wytwarzania napoju produkowanego przez skarżącą nie odpowiada składowi, właściwości i metodzie wytwarzania [...], to oznakowanie tego produktu przez nadanie mu nazwy "[...]" narusza wymienione przepisy ustawy o jakości oraz ustawy o bezpieczeństwie żywności i powołanego rozporządzenia nr 178/2002, przez wprowadzenie w błąd konsumentów co do nazwy tego artykułu spożywczego, gdyż artykuł ten nie jest [...]. Umieszczenie na etykiecie składu napoju prowadzi także do wniosku, że konsument jest wprowadzany w błąd, gdyż nazwa produktu – "[...]" – nie odpowiada składowi napoju nazywanego [...]. Zatem spółka oznacza swój artykuł spożywczy nazwą nieodpowiadającą jego składowi, właściwości i metodzie wytwarzania. Produkt skarżącej spółki nie jest również wytwarzany metodą tradycyjną właściwą dla wytwarzania [...], co nie budzi wątpliwości stron. Zmieszanie poszczególnych składników nie jest metodą wytwarzania (produkcją) [...]. Na centralnym miejscu etykiety nad nazwą "[...]", zgodnie z ustaleniami organu administracji, widnieje wizerunek szlachcica w tradycyjnym stroju z kuflem w ręku. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd organu administracji, że nazwa produktu w powiązaniu z zastosowanym elementem graficznym owego szlachcica z kuflem sugeruje, iż produkt jest jakimś rodzajem słabego piwa powstającego metodą tradycyjną, a jak wynika z receptury jest to napój nie mający nic wspólnego ze staropolską tradycją jego wytwarzania. Zatem oznakowanie wyrobu nazwą "[...]" stoi w sprzeczności z art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości oraz z wymienionymi w nich przepisami ustawy o bezpieczeństwie żywności (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. wydanym w sprawie II GSK 543/08). W ocenie Sądu w składzie orzekającym niezrozumiałym staje się tak duże przywiązywanie wagi do tego, by na etykiecie zachować wizerunek owego szlachcica z kuflem w ręku. Skoro wizerunek ten nie ma nieść informacji (sugerować) tradycyjności wytwarzania spornego napoju, a ma stanowić jedynie ozdobę, to nie stoi na przeszkodzie umieszczenie innego wizerunku, który nie sugerowałby (nie odnosiłby się) do tradycji wytwarzania [...], piwa lub tym podobnych napojów. Materiał zebrany przez organ administracji w sprawie pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia, gdyż wszystkie ustalenia organu, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, potwierdziły zarzuty stawiane stronie. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie niż organ administracji nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że nazwa produktu nie odpowiada artykułowi spożywczemu o nazwie "[...]", a wizerunek szlachcica z kuflem w ręku stanowi sugestię o tradycyjności wytwarzania napoju nie mającej nic wspólnego z tradycją (metodą) wytwarzania [...], piwa lub tym podobnego napoju. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą tych ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadzała się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w powołanych przepisach prawa materialnego od ich rozumienia przez organ administracji, a to, że rozumienie tych przepisów nie jest zbieżne z poglądem skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.