VI SA/Wa 1960/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA: Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu środka ochrony indywidualnej postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. N. (dalej skarżąca) wniosła skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu środka ochrony indywidualnej w postaci kamizelki ostrzegawczej i kamizelki odblaskowej dla dzieci. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi podniosła zarzut zastosowania przez organ błędnej procedury kontrolnej oraz szczegółowo opisała uchybienia organu, jakich dopuścił się w toku postępowania kontrolnego. Jej zdaniem natychmiastowe wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje "trudne do oszacowania negatywne następstwa dla skarżącej w postaci strat finansowych". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Rzeczą wnioskodawcy jest przedstawienie dowodów na poparcie podniesionych we wniosku twierdzeń. Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie poparła wniosku dokumentacją uprawdopodobniającą podniesione w skardze okoliczności mające świadczyć za udzieleniem stronie ochrony tymczasowej. Jak wskazano powyżej nie jest rzeczą Sądu, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wzywanie skarżącej do jego uzupełnienia. Sąd, badając czy zaistniały okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Reasumując, w niniejszej sprawie strona nie przedstawiła żadnych dokumentów określających jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. Z tych względów na podstawie przedstawionych twierdzeń nie można jednoznacznie stwierdzić, czy sytuacja skarżącej uzasadnia udzielenie jej ochrony tymczasowej. Sąd podkreśla, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Byłoby to wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.