VI SA/Wa 1963/17

Sygn. akt VI SA/Wa 1963/117 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych Pismem z [...] sierpnia 2017 r. spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (nazywana dalej: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1963/17, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę Skarżącej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga ta nie może zostać uwzględniona (por. postanowienia NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08 oraz z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 41/12; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572, Jagielska M., Jagielski J., Gołaszewski P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. Hauser R., Wierzbowski M., Warszawa 2011, s. 803). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09 wyjaśnił, że prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie wystąpiła "oczywista bezzasadność" skargi, uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy. Opisana powyżej sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, obrazującego sposób reprezentacji Spółki oraz osoby do tej reprezentacji upoważnione w dniu wniesienia skargi, nie zastosowała się do polecenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1963/17 stwierdził, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku nałożonego na nią zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 11 września 2017 r. i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. Z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.