VI SA/Wa 1965/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA w Warszawie Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. p o s t a n a w i a: przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. (data nadania) M. C. (zamieszkały w C.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] dotyczącej nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm. - dalej: rozporządzenie). Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przepis ten należy zastosować, gdy sprawa ma związek z nałożoną karą za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu. Sprawy, o których mowa w tym przepisie traktuje się bowiem szeroko, także jako sprawy pośrednio powiązane z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, takie jak egzekucja wymierzonych kar, czy też odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary (por. orzeczenia NSA w sprawach o sygn. akt II GZ 415/11, II GZ 419/11, II GZ 422/11). Trzeba bowiem wskazać, że rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Zgodnie z przepisem § 1 pkt 12 rozporządzenia Prezydenta RP z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), wojewódzkim sądem administracyjnym właściwym dla obszaru województwa [...] - miejsca zamieszkania skarżącego - jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Wobec powyższego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), postanowiono jak w sentencji.