VI SA/Wa 1965/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej P. Sp. j. z siedzibą w P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe L., Sp. j. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca", "strona skarżąca" "skarżąca spółka") wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 - zwanej dalej u.d.p.), § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 305 ze zm.). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2016 r. w miejscowości G. na ul. [...] (droga powiatowa) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. K., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie z D. do P. z ładunkiem kamienia płukanego (ładunek podzielny) w imieniu Przedsiębiorstwa Usługowo - Handlowego L. Spółka jawna z  siedzibą w [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy przyjęto wyniki drugiego ważenia korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku pomiarów organ odwoławczy stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnej normy: - nacisk na pojedynczej osi napędowej - 11,07 t (po odjęciu 2 %) - przekroczenie o 3,07 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 38,37 %), - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego - 41,4 t (po odjęciu 2 %) - przekroczenie o 1,4 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,5 %), - nacisk na potrójnej osi nienapędowej naczepy - 24,02 t (po odjęciu 2 %), - przekroczenie o 0,02 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,08 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Według GITD, w ustalonym stanie faktycznym kara pieniężna wynosi: 15000 złotych, gdyż należy nałożyć ją jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do Ip. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach l-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 29 lutego 2016 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu wytwórcy PIETZSCH (Niemcy), znaku fabrycznym DAW 50 i nr fabrycznym 603449/100001/97. Waga w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Poznaniu z datą ważności do 31 stycznia 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Według GITD, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Materiał dowodowy stanowią: protokół kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., karty kontroli ważenia, wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, prawo jazdy kontrolowanego kierowcy, świadectwa legalizacji wagi, protokół przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, dokument WZ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., dowód rejestracyjnego pojazdu członowego, dokumentacja fotograficzna sporządzonej podczas kontroli. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do zasadności zastosowania klasyfikacji prawnej wymagalności posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego w zakresie prowadzenia pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej i pomiaru obciążenia osi składowych osi wielokrotnych, organ odwoławczy wskazał na treść art. 64d ust. 1 p.r.d., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zgodnie z którym zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. Zdaniem organu, analiza treści Ip. załącznika nr 1 do p.r.d. wskazuje, iż żadne z zezwoleń od kategorii I do VI nie uprawnia do przejazdu pojazdu z przekroczonym naciskiem na pojedynczej osi napędowej, przekroczoną dopuszczalną masą całkowitą po drodze powiatowej. Poza tym podczas kontroli należało również stwierdzić przekroczenie dopuszczalnego nacisku na potrójnej osi nienapędowej. Norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem przekroczenie dopuszczalnej wartości powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Organ odwoławczy podniósł, że dokonał analizy treści zezwoleń od kategorii I do kategorii VII mając na uwadze ujawnione podczas kontroli naruszenia i stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji. Przedmiotem przewozu był kamień płukany (ładunek podzielny). Zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., który stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Natomiast jest zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I i II. Przejazd nienormatywny należy uznać za odstępstwo od normy. Przy przewozie ładunku podzielnego można uzyskać jedynie zezwolenia kategorii I i II, a w pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność. Co do zasady ładunki podzielne powinny być przewożone pojazdem normatywnym. Niemożność uzyskania zezwolenia w zakresie rodzaju "przewożonego ładunku" nie upoważnia do poruszania się takim pojazdem po drodze publicznej. W niniejszym przypadku organ stwierdził naruszenie w postaci wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach, ze względu na parametry pomiarów uzyskane podczas czynności kontrolnych, kategorię drogi na której zatrzymano pojazd, a stosownie do art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej o nieprzestrzeganiu Dyrektywy nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmienionej Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w świetle treści pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr GGI.012.39.2015.0003 z dnia 30 października 2015 r., organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa dyrektywa ustanawia dla pojazdów poruszających się w obrębie Wspólnoty, maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym. Akt ten jest wyrazem, między innymi troski UE o uczciwe warunki konkurencji w dziedzinie transportu. Wszystkie nowe inwestycje drogowe, spełniają wymóg nośności wynoszącej 11,5 t na pojedynczą oś napędową pojazdu. Według organu, przepisy tej dyrektywy zostały wprowadzone do nowego sytemu prawnego, czego efektem jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Organ wskazał, że kara pieniężna w niniejszej sprawie została nałożona za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drodze powiatowej, na której jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach do 8 t na pojedynczą oś napędową pojazdu. Na marginesie organ zauważył, że we wszystkich krajach Unii Europejskiej nie wszystkie drogi mają nośność do 11,5 t - jednak ruch po nich jest możliwy na podstawie odpowiednich zezwoleń. Zdaniem organu, nie sposób przyjąć stanowisko o sprzeczności prawodawstwa polskiego ze wspólnotowym, gdyż każdy pojazd jest dopuszczony do ruchu, jednak ze względu na nienormatywne parametry niektóre pojazdy wymagają dodatkowych zezwoleń na niektórych drogach. Ruch międzynarodowy koncentruje się na transeuropejskiej sieci transportu drogowego, a zatem priorytetem jest nienakładanie ograniczeń na drogach tej sieci. Organ podkreślił, że strona skarżąca wykonywała krajowy przejazd drogowy na trasie D. – P., podczas kontroli stwierdzono m.in. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a zatem zapisy ww. dyrektywy nie mogą być analizowane ani zastosowane w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Według organu, strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżąca spółka zarzuciła: I. rażące naruszenie prawa materialnego w odniesieniu do zasadności zastosowania klasyfikacji prawnej wymagalności posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, w zakresie prowadzenia pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej i pomiaru obciążenia osi składowych osi wielokrotnych,  II. rażące naruszenie prawa materialnego w odniesieniu do zasadności zasadność zastosowania klasyfikacji prawnej wymagalności posiadania zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego w odniesieniu do norm dyrektywy 96/53/WE w związku z wytycznymi Głównego Inspektora Transportu Drogowego sygnatura pisma GGI.012.39.2015.003 z dnia 30 października 2015 r. W uzasadnieniu spółka przedstawiła argumenty na poparcie postawionych zarzutów, w zasadzie pokrywające się z treścią odwołania od decyzji organu I. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 15 000 (piętnaście tysięcy) złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 41 ustawy o drogach publicznych, § 3 ust 1 pkt 3 lit. a, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, powyższa decyzja została wydana po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2016 r. nr [...] a poczynione przez organ ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy wynikały z protokołu kontroli drogowej pojazdu spółki, przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2016 r. (protokół kontroli w aktach sprawy). Zarówno w literaturze (np. B. Adamiak - Model dwuinstancyjności), jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 553/11 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) przyjmuje się, że administracyjne postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. W literaturze podkreśla się również, że decyzja określona w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się na unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 159). Przyjmuje się także, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego, jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Nadto należy podkreślić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie wskazuje się, że decyzja administracyjna, jako przejaw woli organu administracji publicznej stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element - część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy (vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 53; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 24; J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 24; oraz wyrok NSA z dnia 28.06.1982 r. sygn. akt I SA 47/82 - LexPolonica nr 297477, wyrok NSA z dnia 30.06.1983 r. sygn. akt I SA 178/83 - ONSA 1983, nr 1 poz. 51 z glosą J. Zimmermanna - NP 1985, nr 5, s. 153, wyrok NSA z dnia 20.05.1998 r. sygn. akt I SA 1896/97 - Lex nr 44519). W związku z powyższym należy uznać, że sąd administracyjny dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (odwoławczej) nie powinien czynić tego w oderwaniu od treści decyzji wydanej w pierwszej instancji. Jak podkreślono w przywołanym w wyroku NSA z 12 czerwca 2012 r. stwierdzenie to pozostaje w ścisłym związku z ustanowioną w art. 78 Konstytucji RP zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Powołany przepis prawa uprawnia organ odwoławczy do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, a taka sytuacja stanowi przedmiot rozważań w niniejszej sprawie, jedynie w sytuacji, gdy zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy, skoro organ wydał decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., to tym samym uznał, że decyzja wydana w I instancji była zgodna ż prawem, w tym także, co do ustaleń faktycznych i powołanej podstawy prawnej. Kwestie te muszą być przedstawione w uzasadnieniu decyzji, bowiem zarówno Sąd jak i strony nie mogą się domyślać powodów zastosowania tych, a nie innych przepisów prawa, będących podstawą prawną rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ odwoławczy w zakresie dotyczącym wartości dokonanych pomiarów przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pokrywa się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, podane dane odbiegają również od informacji zawartych w protokole kontroli drogowej [...], co wprost wynika z treści powyższych dokumentów. Przy czym w motywach rozstrzygnięcia GITD nie wyjaśnił tych rozbieżności. W szczególności nie wskazał, że decyzja organu I instancji była w tym zakresie wadliwa, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy. Przeciwnie, GITD stwierdził, że organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, 77 k.p.a., zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy (v. str. 13 in fine zaskarżonej decyzji). Trzeba podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Mając na względzie podane okoliczności, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest w stanie jednoznacznie wyjaśnić, jaki stan faktyczny sprawy należy przyjąć na potrzeby rozstrzygnięcia a w konsekwencji, zdaniem Sądu, nie jest możliwa ocena w przedmiocie prawidłowości zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. Nie jest bowiem rzeczą Sądu wyjaśniać za organ nieścisłości w ustaleniach, co do przekroczenia (bądź nie) nacisków na osie pojazdu bądź DMC pojazdu, które są ustaleniami o fundamentalnym znaczeniu z punktu widzenia zastosowanej sankcji administracyjnej a zatem miały istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że spółka w odwołaniu od decyzji WITD podnosiła zarzut niezasadności zastosowanej klasyfikacji prawnej, w zakresie prowadzenia pomiaru DMC oraz nacisków osi pojazdu poddanego kontroli. Tym samym, organ odwoławczy powinien wyjaśnić stronie, dlaczego uznaje, że ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na zastosowanie przepisu na podstawie, którego na stronę nałożono karę pieniężną. Tymczasem, co już powiedziano, pomimo obszerności decyzji wydanej przez GITD, nie ma w niej jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zaakcentowania wymaga, że wskazane zarzuty zostały ponowione także w skardze do tutejszego Sądu. Mając na uwadze powyższe, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) z uwagi na naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, zarzuty skarżącej spółki dotyczące wystąpienia, jej zdaniem, okoliczności egzoneracyjnych, a także podnoszone przez spółkę kwestie w zakresie naruszenia dyrektywy Rady 96/53/WE, należy uznać za przedwczesne na obecnym etapie postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie GITD, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględni wskazania oraz wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony przez spółkę wpis od skargi w wysokości 450 złotych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.