VI SA/Wa 1983/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [....] w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez Hotele [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "MIiB") z [...] czerwca 2017 r. nr [...] , wydana na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204, dalej: "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: "K.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z [...] maja 2017 r. W decyzji tej, nr [...] , wydanej na podstawie art. 7 ust. 6 u.o.a. i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. poz. 1140) oraz art. 104 w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., ustalił Stronie opłatę za używanie czterdziestu pięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 29.025,00 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu pod adresem: ul. [...],[...] zajmowanym przez HOTELE [...] S.A. z siedzibą w [...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. W. - dyrektora hotelu. W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 45 odbiorników telewizyjnych marki LG lub innych marek w pokojach hotelowych. Do odbiorników doprowadzone jest przyłącze kablowe. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi "od 01.05.2015 roku" i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia M. W.. W protokole z kontroli w rubryce oświadczenia (wyjaśnienia) osób zainteresowanych odnotowano "Od dnia 01.05.2015 nastąpiła inkorporacja spółki [...] na rzecz HOTELI [...] S.A.". Do protokołu załączono oświadczenie. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osoby kontrolujące oraz M. W.. Do protokołu załączono oświadczenie złożone przez M. W., opatrzone datą [...] maja 2015 r., z którego wynika, iż 45 szt. odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: Obłożenie pokoi hotelowych. W pokojach znajdują się TV marki LG lub inne marki, 1/05/2015 nastąpiła inkorporacja spółki [...] na rzecz HOTELI [...] S.A. - od tego dnia telewizory są użytkowane przez HOTELE [...] S.A." Oświadczenie zostało podpisane przez Panią M. W.. Minister opisał szczegółowo przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji. Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku wniesionego odwołania przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, iż w myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem jego używania, a w konsekwencji do uiszczania przez jego posiadacza opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Minister powtórzył ustalenia kontroli przeprowadzonej 20 maja 2015 r., utrwalone w protokole. Następnie organ odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uznając je za bezzasadne. Wyjaśnił, że osoba uczestnicząca w kontroli ma prawo oświadczyć, że nie posiada wystarczającej wiedzy w przedmiocie kontroli, czego M. W. nie uczyniła. Organ zatem dał wiarę jej spontanicznemu oświadczeniu. Wskazał, że analiza treści protokołu kontroli nie wskazuje na okoliczność jakoby M. W. nie rozumiała znaczenia składanych oświadczeń w zakresie zdolności 45 odbiorników telewizyjnych do natychmiastowego odbioru programu. Dodał, że oświadczenia M. W. nie zostały przez Nią zmienione, ani odwołane w toku prowadzonego postępowania. Organ stwierdził, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Stanowi ona podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników. Wyjaśnił, że protokół kontroli jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów K.p.a. Jednocześnie nie jest przesłuchaniem świadka, czy też strony odebranie do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują wiedzą na ten temat. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. Organ dodał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego, ani też by dla ważności protokołu niezbędne było jego podpisanie przez osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Wyjaśnił także, że nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin odbiorników co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Wskazał, że podkreśla się w orzecznictwie, iż ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. Organ podkreślił, że uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania Strony o terminie przeprowadzenia kontroli, przeprowadzania kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, ani udzielania pouczeń przewidzianych przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 sierpnia 2017 r. Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła wydanej decyzji naruszenie: 1) art. 6 K.p.a., poprzez brak działania organów administracji publicznej na podstawie prawa, polegający w szczególności na rozpoczęciu kontroli u kontrolowanego przedsiębiorcy bez zawiadomienia go o zamiarze wszczęcia tej kontroli i braku wykazania przez organ administracji publicznej przesłanek zwalniających ten organ od obowiązku uprzedniego zawiadomienia kontrolowanego, wynikających z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm., dalej: "u.s.d.g.") – brak jakichkolwiek informacji na ten temat w protokole kontroli oraz w książce kontroli, 2) art. 8 K.p.a., poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, polegający w szczególności na braku zawiadomienia Skarżącej o zamiarze przeprowadzenia kontroli (mimo takiego obowiązku) i braku uczestnictwa Skarżącej w tej fazie postępowania; brak Skarżącej w trakcie kontroli uniemożliwił nadto składanie ważnych oświadczeń, organ zaś nie wskazał jakie są uprawnienia osoby podpisującej protokół, zasadą zaś wynikającą z art. 80 u.s.d.g., jest dokonywanie czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, czego w niniejszej sprawie brak, 3) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 10 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości postępowania, a także uchybienie prawa Skarżącej do aktywnego udziału w toku postępowania (w trakcie czynności kontrolnych Skarżącą nie reprezentowała osoba upoważniona, co jest konsekwencją braku uprzedniego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, a zatem Skarżąca nie mogła aktywnie uczestniczyć w tym stadium postępowania), 4) art. 136 oraz art 138 § 2 K.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty odwołania, lecz arbitralne przyjęcie słuszności rozstrzygnięcia decyzji I instancji mimo wydania przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, opisanych w odwołaniu i niniejszej skardze, 5) przepisów zawartych w rozdziale 5 u.s.d.g., w szczególności: a) art. 77 ust. 6 u.s.d.g., poprzez oparcie decyzji na dowodach przeprowadzonych w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej (brak formalnego zawiadomienia, rozpoczęcie kontroli mimo braku zawiadomienia), a zatem materiał dowodowy został zebrany z naruszeniem zasad przeprowadzania kontroli, co powoduje, że nie może on stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika brak umocowania osoby podpisującej protokół ze strony Skarżącej, organ zaś kontroli nie wyjaśnił statusu tej osoby, ani jakie są uprawnienia tejże osoby do składania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu Skarżącej, b) art. 79 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 4 u.s.d.g., poprzez brak zawiadomienia Skarżącej o zamiarze wszczęcia kontroli, co skutkowało brakiem aktywnego udziału Skarżącej w trakcie kontroli, a także rozpoczęciem kontroli mimo braku zawiadomienia i wskazanych w ustawie terminów na przeprowadzenie kontroli, c) art. 80 u.s.d.g., poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych dokonanych pod nieobecność kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, 6) art. 2 ust. 2 w zw. ust. 4 w zw. z art. 5 ust. 3 u.o.a., poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła i uzasadniła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności. Co do zasady, jak wynika z art. 2 ust. 4 u.o.a., opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Odstępstwa od tej zasady zawiera ust. 5 tego artykułu, określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Art. 5 ust 1 omawianej ustaw stanowi, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 u.o.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 7 ust. 6 u.o.a., kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe i do celów pobierania tych opłat, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają zarejestrowaniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji rozstrzygające w niniejszej sprawie, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w obu instancjach stanowiło ustalenie, że w lokalu zajmowanym przez Skarżącą znajdowało się 45 odbiorników telewizyjnych marki LG lub innych marek, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a ich okres używania wynosi dwadzieścia dni od 1 maja 2015 r., na skutek inkorporacji spółki [...] na rzecz Skarżącej. Okoliczności te zostały ustalone na podstawie ustnego oświadczenia M. W. – dyrektora hotelu, która podpisała protokół z kontroli bez zastrzeżeń i złożyła oświadczenie potwierdzające powyższe ustalenia. Uruchomienie odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe ponieważ pokoje hotelowe były zajęte przez gości. Tym samym wypełniła się dyspozycja art. 2 u.o.a. Należy wskazać, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a., który traktuje jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W protokole kontroli utrwala się przebieg i wyniki kontroli, ma on zatem także szczególną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów, obrazuje bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. Dowód z protokołu może zostać skutecznie zakwestionowany poprzez przedstawienie innych wiarygodnych dowodów. W niniejszej sprawie jednak, Skarżąca takich dowodów nie przedstawiła. Przyjęcie w związku z powyższym przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy ilości znajdujących w lokalu Spółki odbiorników telewizyjnych oraz wypełnienia domniemania wynikającego z art. 2 ust. 2 u.o.a., było w pełni uzasadnione. Zgodnie z rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 maja 2014 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2015 r. (Dz. U. poz. 647 ), stawka za jeden dzień dla odbiornika telewizyjnego wynosi 21,50 zł. Zatem organ I instancji prawidłowo dokonał czynności rachunkowej uzyskując kwotę 29 025,00 zł tytułem należnej opłaty. Wyjaśnienia wymaga, że okres używania niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego nie ma wpływu na wymiar opłaty z art. 5 ust. 3 u.o.a., gdyż jest ona stała i wynosi, jak już wyżej wskazano, trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Istotne jest natomiast, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na zarejestrowanie przedmiotowych odbiorników telewizyjnych, wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. nr 187, poz. 1341). Wyjaśnienia wymaga, że nie ma przeszkód prawnych, by w kontroli obowiązku rejestracyjnego odbiorników telewizyjnych brał udział inny, aniżeli przedstawiciel władz spółki – podmiot np. recepcjonista czy inna osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu, w tym przypadku był to dyrektor hotelu. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że nie kwestionuje ustaleń kontroli lub przeciwnie – zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania przed organami. Sąd podkreśla, że do ww. kontroli nie stosuje się przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 u.s.d.g., ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 u.s.d.g.). Kontrola, jaka została przeprowadzona u Skarżącej (przedsiębiorcy) nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a jedynie wykonania obowiązku rejestracyjnego odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zatem zarzuty naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej są nietrafne. Organ kontrolujący (operator publiczny) działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Słusznie zatem zauważył organ, że kontrola dopełnienia obowiązku rejestracyjnego nie jest kontrolą działalności gospodarczej danego podmiotu i dlatego nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd stwierdza zatem, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 77 ust. 6, art. 79 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 80 u.s.d.g. Podstawą przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych są przepisy ustawy o opłatach abonamentowych (art. 7 ust. 1 i ust. 6 u.o.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrok z 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2925/14: "(...) wykonanie tych obowiązków podlega kontroli. Oczywiście nie jest to kontrola przedsiębiorstwa prowadzona w trybie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tylko kontrola posiadania niezarejestrowanych odbiorników prowadzona w trybie ustawy o opłatach abonamentowych, zatem nie ma obowiązku ani potrzeby informowania o zamiarze jej przeprowadzenia. Informowanie o przyszłej kontroli, w istocie rzeczy udaremniałoby osiągnięcie jej celu". Podkreślenia wymaga, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, do ustawowych znamion działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie należy posiadanie i użytkowanie przez niego odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albowiem odbiorniki te nie służą w istocie do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz do odbioru programów radiowych i telewizyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, art. 5 ust. 1 stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Dodatkowym argumentem świadczącym, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli (art. 79 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). W art. 2-63 tej ustawy dokonano zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 92/12: o kompleksowym charakterze tej regulacji, dodając, że: "Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 u.s.d.g. nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Należy więc uznać, że nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie u.s.d.g.". W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w sprawie organ I instancji miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na Skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Sąd stwierdza zatem, że organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd stwierdza w związku z tym, że niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 art. 136 i art. 138 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji.