VI SA/Wa 1994/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p."), art. 8 oraz art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako: "u.g.h."), po rozpatrzeniu odwołania J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. – utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie cofnięcia, w części dotyczącej punktu gry na automatach o niskich wygranych w miejscowości K. przy ul. [...], zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużoną decyzją z dnia [...] października 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił J.Sp. z o.o. z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W związku z informacją przekazaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. o niewykonywaniu w punkcie gry na automatach o niskich wygranych, usytuowanym w K. przy ul. [...] działalności objętej wskazanym zezwoleniem - Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia rzeczonego zezwolenia, w części dotyczącej wymienionego punktu gry. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, cofnął stronie zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużone decyzją z dnia [...] października 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej wymienionego punktu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że strona nie wykonuje działalności objętej zezwoleniem, w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w K. przy ul. [...], a niewykonywanie tej działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym ma świadczyć dokonane przez stronę zgłoszenie zawieszenia eksploatacji [...] automatu [...], nr fab. [...], z dnia [...] lipca 2010 r. W konkluzji organ wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 u.g.h., skutkujące cofnięciem zezwolenia w części dotyczącej wymienionego punktu. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, na skutek odwołania J.Sp. z o.o. Dyrektor Izby Celnej w W.działając jako organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 2 oraz art. 59 u.g.h. oraz stwierdził, że z akt sprawy wynika, że strona w punkcie gier na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w miejscowości K. przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonym decyzją z dnia [...] października 2009 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Jednocześnie podkreślił, że niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, co oznacza, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 59 pkt 4 u.g.h. Ponadto organ wyjaśnił, że z przepisów art. 64 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) wynika, iż przed rozpoczęciem działalności oraz po przerwie trwającej nie dłużej niż 3 miesiące w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą podlegającą kontroli przeprowadza się urzędowe sprawdzenie. Dodał, że z akt sprawy, a w szczególności pisma Naczelnika Urzędu Celnego w C., które stanowiło impuls do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie wynika, iż strona nie złożyła w okresie 6 miesięcy i później zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności w powyższym zakresie przez okres 6 miesięcy. Następnie organ uzasadnił odmowę przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka na okoliczność realizowania działalności w spornym punkcie gier stwierdzając, po pierwsze, że okoliczności dotyczące ustalenia faktów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy zostały już stwierdzone innymi dowodami, a po drugie, że dowody na podstawie, których zapadło rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pochodzą od samej strony, tj. zgłoszenie zawieszenia eksploatacji [...] automatu [...], nr fabryczny [...], z dnia [...] lipca 2010 r. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania - Dyrektor Izby Celnej w W. na wstępie wyjaśnił charakter działalności w zakresie urządzania gier, odniósł się do obowiązków ciążących na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych oraz wskazał na konstrukcję przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. który z zaistnieniem określonego zdarzenia wiąże obowiązek cofnięcia zezwolenia. Następnie organ stwierdził, że zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu pojęć zaprzestanie i niewykonywanie działalności jest niezasadny. Podniósł, że skoro strona uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] - to pojęcie "prowadzenie działalności" należy utożsamiać również z konkretnym punktem gier na automatach o niskich wygranych. Wyjaśnił pojęcia "urządzanie gry", "zaprzestanie" i "niewykonywanie" wskazując, że to pierwsze oznacza sytuację użytkowania automatu do gry, w celu przeprowadzenia gry, drugie - zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz wiążąc pojęcie "niewykonania" z sytuacją, która zaistniała w niniejszej sprawie – tj. faktycznego zaniechania urządzania gier na automatach o niskich wygranych w określonym punkcie, gdy przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy. Ponadto organ zauważył, że przyjęta w u.g.h. regulacja art. 59 pkt 4 wykazuje podobieństwo to regulacji zawartej w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych, w której skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Zdaniem organu powyższe oznacza, że już w momencie ubiegania się przez stronę o zezwolenie miała ona, czy też powinna mieć świadomość tego, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił także, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 59 u.g.h., które wynika z art. 138 ust. 2 u.g.h. oznacza, że jest on stosowany bezpośrednio, z odpowiednimi modyfikacjami lub odstępuje się od jego stosowania. Wywodził, że zarówno wykładnia systemowa, jak i celowościowa omawianych przepisów wskazuje, że należy je stosować bezpośrednio dla zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, a stanowisko to potwierdza bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła J.Sp. z o.o., dalej jako: "skarżąca", "skarżąca spółka". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, iż strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, iż strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004, nr 4, poz. 27 ze zm., dalej jako: "u.g.z.w.") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż: a) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych", b) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych" - podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4 u.g.h. powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust. 4 u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.; 5. z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, iż art. 59 pkt 4 u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., 6. z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 O.p. w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o: 1. uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, ewentualnie o ich uchylenie w całości i przekazanie sprawy dla organu do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według jednokrotności stawki minimalnej według przepisanych norm oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi. Kwestionując odmowę dopuszczenia o przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka na okoliczność realizowania działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie stwierdziła, że dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, a okoliczności, na które miał być słuchany świadek nie zostały w niniejszej sprawie stwierdzone innym dowodem, gdyż stanowiły w istocie przeciwdowód dla rozstrzygnięcia organu. W ocenie skarżącej prawidłowa wykładnia art. 59 pkt 4 u.g.h. prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wykazywanego przez organ w skarżonej decyzji rozróżnienia pojęć "zaprzestania" i "niewykonywania", gdyż jej zdaniem oba te pojęcia dotyczą działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, a treść art. 59 pkt 4 u.g.h. jest w tym zakresie jednoznaczna. Na poparcie forsowanego przez siebie stanowiska skarżąca wskazała również na brzmienie art. 35 ust. 1 u.g.z.w. oraz powołała się na wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. II GSK 410/08. Skarżąca wywodziła również, że przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mogą być znacznie szersze, aniżeli przyjmuje to organ, ograniczając je do czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych - zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności". Skarżąca zauważyła także, że już sama treść zezwolenia zgodnie z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. jest znacznie szersza i sprowadza się do urządzania i prowadzenia działalności, nie natomiast do eksploatacji automatów o niskich wygranych, a automaty do gier o niskich wygranych nie stanowią elementu zezwolenia. Z całą mocą podkreślała, że art. 35 ust. 1 u.g.z.w. wyraźnie posługuje się określeniem "zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności", co jej zdaniem oznacza, że określenie "zaprzestanie lub wykonywanie" działalności, o którym mowa w art. 59 pkt 4 u.g.h. dotyczy wyłącznie sytuacji, w której "zaprzestano lub nie wykonywano" "urządzania i prowadzenia działalności", a nie tak jak to błędnie określił organ sytuacji, w której "zaprzestano lub nie wykonywano" tylko "prowadzenia działalności". Jej zdaniem nie budzi wątpliwości fakt, iż urządzanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje szeroko rozumiane działania organizacyjne zarówno przed jak i w trakcie jej prowadzenia. Wywodziła, że urządzanie i prowadzenie działalności składa się na całokształt czynności organizacyjnych i wykonawczych, a jej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaprzestała lub niewykonywała (urządzania i prowadzenia) działalności objętej zezwoleniem. Na poparcie swojego stanowiska powołała orzecznictwo sądowoadministracyjne. W ocenie skarżącej prawidłowa wykładnia art. 138 ust. 2 u.g.h. prowadzi do wniosku, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.. Jednocześnie zauważyła, że przeciwny wniosek organu nie został poprzedzony żadną analizą konieczną w sytuacji odpowiedniego stosowaniu przepisów. Skarżąca przedstawiła poglądy doktryny i judykatury odnoszące się do zasad odpowiedniego stosowania prawa i przenosząc je na grunt niniejszej sprawy stwierdziła, że art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. z uwagi na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. Skarżąca wywodziła, że istotą art. 59 pkt 4 u.g.h. jest stworzenie obowiązku prowadzenia określonej działalności, co związane jest z tym, jak podkreślała, iż w czasie obowiązywania określonej koncesji lub konkretnego zezwolenia w punktach nimi objętych żaden inny podmiot nie mógłby ubiegać się o umożliwienie prowadzenia takiej samej działalności. Skarżąca wskazała na ratio legis tej regulacji, jak i podobnej, obowiązującej w poprzednim stanie prawnym, którym było jak cytowała uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej u.g.z.w., którym było: "uniemożliwienie blokowania ustawowo reglamentowanych lokalizacji i powodowanie w efekcie spadku wpływów do budżetu Państwa". Jednocześnie skarżąca wskazała, że w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h. należy mieć na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 135 ust. 2 u.g.h. w wyniku, zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Przypomniała, że obecnie nie ma również możliwości wydawania nowych zezwoleń. Powyższe zatem jej zdaniem oznacza, że istniejące "faktycznie niewykorzystywane punkty" nie powodują żadnych negatywnych konsekwencji, a zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że ustawodawca wprowadził regulację sprowadzająca się do konieczności ich eliminacji. Stąd cofanie zezwolenia w konkretnych punktach na podstawie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w ocenie skarżącej nie może niczemu służyć w świetle regulacji dotyczących podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 i byłoby bezcelowe. Skarżąca podkreśliła, że cel taki odpadł z uwagi na zmianę stanu prawnego oraz eliminację możliwości prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W konkluzji skarżąca wskazała, że w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania do dnia wydania zaskarżonej decyzji prowadziła działalność, a zatem nie może być mowy o nieprawidłowościach, o których mowa w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę według wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy przede wszystkim wykładni przepisów art. 59 w zw. z art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 2 u.g.h., które stanowią materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji. W myśl art. 8 u.g.h. obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że stanowi ona inaczej. Stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których niewątpliwie zalicza się skarżąca spółka, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W. Stosownie do art. 59 u.g.h. organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku: 1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie; 2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia; 3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1; 4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej; 5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego; 6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych. Z konstrukcji przepisu art. 59 u.g.h. wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanek w nim określonych, w tym na gruncie niniejszej sprawy przesłanki stypizowanej w jego pkt 4 tj. - zaprzestania działalności lub niewykonywania jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przy czym jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. W rozpoznawanej sprawie organ ustalił, że skarżąca w punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w K. przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, a niewykonywanie tej działalności nie było następstwem działania siły wyższej ze względu na zgłoszenie przez stronę w dniu [...] lipca 2010 r. zawieszenia eksploatacji automatu znajdującego się w przedmiotowym punkcie gry. Przy czym bezsporne jest niniejszej sprawie, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy od dnia zaprzestania eksploatacji automatu, zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności. Okoliczność ta potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 O.p., w którego § 3 przyjęto, że terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Tak, więc okres sześciomiesięczny zaprzestania przedmiotowej działalności, wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h. w przypadku punktu zlokalizowanego w K. przy ul. [...] rozpoczął swój bieg [...] lipca 2010 r. i upłynął dnia [...] stycznia 2011 r. Sąd podziela przy tym stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 59 ust. 4 u.g.h. stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 u.g.z.w. Z treści poprzednio obowiązującego przepisu wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Z mocy art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc rację ma organ zauważając, że już w momencie ubiegania się przez skarżącą spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. U.g.h. w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Ponadto przepis obecnie obowiązujący zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". W poprzednio obowiązującym unormowaniu, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwolenia, to nie miała ona możliwości prowadzenia innej działalności w omawianym punkcie gier, co mogłaby ją uchronić się przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. Sąd nie podziela również zarzutów skargi, że omawiana regulacja z art. 59 ust. 4 u.g.h. nie znajduje zastosowania do skarżącej. Wywody prawne skargi w tym zakresie nie dają się w żaden sposób pogodzić z podstawowymi regułami interpretacji norm prawnych. Wbrew twierdzeniom strony treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 u.g.h. ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów u.g.h. wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowanie zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych. Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1201/13). Przywołany przepis jest w tym zakresie klarowny: zaprzestanie lub niewykonywanie działalności dotyczy działalności wynikającej z udzielonego zezwolenia. Natomiast udzielone zezwolenie obejmowało prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego m.in. w punkcie znajdującym się w miejscowości K. przy ul. [...]. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż ewentualne zeznania świadka nie miałyby znaczenia dla sprawy, skoro wnioskowany dowód miał dotyczyć realizowania przez skarżącą w przedmiotowym punkcie gier działalności innej niż urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Podobnie rozstrzygnął również WSA w Warszawie w wyroku z 28 czerwca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2498/12, a stanowisko w nim wyrażone skład orzekający w pełni podziela. Podkreślić przy tym należy, że w istocie skarżąca ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Zarzuca natomiast, że przejawy prowadzenia działalności w omawianym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwość procesowej decyzji twierdząc, że brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem zezwolenia, co bezsporne jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje skarżąca podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 u.g.h. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu przez organ pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 u.g.h. pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gry w K.przy ul. [...], a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.