VI SA/Wa 1995/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2006 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005r. nakładającą na E. spółka z o.o. z siedzibą w K. karę pieniężną 15.000,00 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, nieuiszczenie opłaty drogowej, brak tachografu i nieokazanie wykresówek. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] marca 2005r. w miejscowości S. przy drodze krajowej nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli drogowej samochód marki [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) 3250 kg z przyczepą nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) 2000 kg jadący po ładunek towaru do L., należący do E. spółka z o.o. z siedzibą w K. (dalej E.). Jak wynika z protokołu kontroli kierowca nie posiadał i nie okazał zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, brak było karty opłaty drogowej, pojazd nie był wyposażony w przyrząd kontrolny (tachograf), a kierowca nie posiadał wykresówek za 4 dni bieżącego tygodnia oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym pojazd prowadził. Kierowca J. W. podpisał protokół bez uwag, a przesłuchany jako świadek wyjaśnił, że prowadzi własną działalność gospodarczą, której przedmiotem jest obsługa techniczna firm, kontrolowany przejazd wykonywał dla E., dla której świadczy usługę prowadzenia pojazdu, jechał do oddziału firmy E. do L., nie został wyposażony w wymagane dokumenty tj. zaświadczenie o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, kartę opłaty drogowej i zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu powyżej 3,5 DMC. Po wszczęciu postępowania E. wyjaśniła, że prowadzi działalność polegającą na handlu częściami samochodowymi, ma kilka sklepów w całym kraju, ma jeden tylko samochód ciężarowy [...], nie zajmuje się transportem drogowym w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 204 z 2004r. poz. 2088) ani nie wykonuje przewozów na potrzeby własne, nie ma stałego kierowcy, a samochód prowadzą doraźnie inni pracownicy. W dniu kontroli J. W. zatrudniony na stanowisku dyrektora ds. rozwoju jechał do L. po towar z likwidowanego tam sklepu. Przyczepa dołączona do [...] została wypożyczona na dwa dni w celu lepszego rozmieszczenia ładunku. E. nie wykonuje przewozów drogowych, a kontrolowany przejazd był jednorazowy, J. W. nie jest kierowcą, tylko dyrektorem, spółka nie zajmuje się transportem i nie zna stosownych przepisów o transporcie drogowym. Do wyjaśnień spółka dołączyła fakturę VAT za wypożyczenie przyczepy wystawioną [...] marca 2005r. oraz umowę zawartą z J. W. o świadczenie przez niego usług na rzecz A.. Decyzją z dnia [...] maja 2005r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E. spółkę z o.o. karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000,00 zł. Na kwotę tą składają się wymienione niżej kary: 1. 8000 zł - za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, na podstawie art. 92 ust.1 i 4 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym i lp.1.1.1. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu nałożenia tej kary organ wskazał, że kontrolowany przewóz nie miał wymienionych w ustawie cech przewozu na potrzeby własne, gdyż kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy, zatem przewóz ten był transportem drogowym wykonywanym bez licencji, 2. 3000 zł - za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty drogowej, na podstawie art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i lp.1.4.1 załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu tej kary organ wskazał, że kontrolowany zespół pojazdów składał się z samochodu o DMC 3250 kg i przyczepy o DMC 2000 kg, poruszał się po drodze krajowej i nie uiścił opłaty drogowej, mimo że zgodnie z art. 42 ust. 1 i 87 ust.1 i 2 ustawy o transporcie drogowym miał obowiązek ją uiścić i posiadać dowód uiszczenia, 3. 3000 zł - za brak zainstalowanego przyrządy kontrolnego, na podstawie art. 92 ust. 1 p. 2 i 6 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.11.7. załącznika do tej ustawy i art. 3 ust. 1-2 Rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r.), oraz art. 29-30 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92 poz. 879). W uzasadnieniu organ wskazał, że zespół pojazdów był wykorzystywany do transportu drogowego rzeczy i nie posiadał zainstalowanego urządzenia kontrolującego (tachografu), 4. 1000 zł - za brak 5 wykresówek, na podstawie art. 92 ust.1 p. 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.11.11 ust.1 lit. b załącznika do tej ustawy i art.15 ust. 7 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady EWG 3821/85 i art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców oraz art. 31 cytowanej wyżej ustawy o czasie pracy kierowców. W uzasadnieniu wskazał, że kierujący pojazdem nie przedstawił wykresówek za [...],[...],[...]i [...]marca 2005r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Nie przedstawił też zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu ani oświadczenia. Od tej decyzji odwołała się E. spółka z o.o. Wskazała, że przejazd wykonywany był jednorazowo, a nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka. Dyrektor W. miał kontrakt menadżerski i powinien być uznany za pracownika, zatem przewóz spełniał warunki przewozu na potrzeby własne. Skoro chodziło o jednorazowy, niezarobkowy przewóz rzeczy nie był zobowiązany do uiszczenia opłaty drogowej. Przyczepa dołączona do pojazdu [...] została wypożyczona, a sam [...] ma DMC poniżej 3500 kg i nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym, nie miał obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego ani wykresówek. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji w całości. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 p. 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 103 ust. 3 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym, oraz lp.1.1.1., 1.4.1.i 1.11.7. ust. 2, 1.11.11. ust. 1 lit. b załącznika do tej ustawy, a także § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. nr150 p.1684 z późn. zmianami), art. 3, art. 4, art. 15 ust. 2 i ust. 7 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 i art. 31 cytowanej wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców. W uzasadnieniu wskazał, że każdy przewóz, który nie spełnia którejkolwiek przesłanki definiującej przewóz na potrzeby własne jest transportem drogowym. Kierowca pojazdu nie był pracownikiem skarżącej, a jedynie wykonywał dla niej usługi mając zarejestrowaną własną działalność gospodarczą. Zatem kontrolowany przewóz nie był przewozem na potrzeby własne tylko transportem drogowym wykonywanym bez licencji. Nałożenie kary 8000 zł było więc zasadne. Zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 urządzenia rejestrujące są instalowane w pojazdach wykorzystywanych do transportu drogowego. Od dnia 1 maja 2004r. tj. uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej wszystkie pojazdy określone w art. 3 Rozporządzenia muszą mieć zainstalowane tachografy, a ponieważ kontrolowany zespół pojazdów nie miał tachografu - nałożenie kary za jego brak było uzasadnione. Przedsiębiorca wykonywał transport drogowy poruszając się po drodze krajowej, zatem na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym miał obowiązek uiszczenia opłaty drogowej, a jej nie uiścił. Nałożenie kary pieniężnej za brak opłaty drogowej było więc uzasadnione. Fakt sporadycznego wykonywania transportu nie zwalnia z obowiązku uiszczania opłat drogowych. Kierowca pojazdu nie okazał do kontroli żadnych wykresówek ani zaświadczeń potwierdzających nieprowadzenie pojazdu w kontrolowanym okresie, mimo istnienia obowiązku ich okazania w czasie kontroli. Zgodnie z art. 15 ust. 7 Rozporządzenia rady EWG 3821 kierowcą jest każda osoba kierująca pojazdem nawet przez krótki okres i niekoniecznie zatrudniona u przedsiębiorcy. Zatem nałożenie kary pieniężnej za brak wykresówek było uzasadnione. Powyższą decyzję E. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucała naruszenie prawa poprzez niewłaściwą jego wykładnię i interpretację, a zwłaszcza naruszenie art. 7 i 80 k.p.a. w związku z art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 p. 2 i p. 6 art. 5 ust. 1, art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.1.1., 1.4.1., 1.11.7. ust. 2, 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do tej ustawy, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r., art. 3, art. 4, art. 13, art. 15 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia rady EWG 3821 z dnia 20 grudnia 1985r. i art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców. Uzasadniając te zarzuty wskazała na naruszenie zasady praworządności i tendencyjną ocenę stanu faktycznego. Podnosiła, że przyczepa była pożyczona, samochód był niezaładowany i nie przewoził żadnych rzeczy, kierowca był samodzielnym przedsiębiorcą świadczącym dla skarżącej usługi zarządcze. Skarżąca nie wykonywała ani transportu drogowego, ani przewozu na potrzeby własne i nie posiadała pojazdów, które by to umożliwiały, bowiem [...] ma DMC poniżej 3500 kg. Taki samochód nie musi być wyposażony w tachograf, nie musi uiszczać opłaty drogowej, posiadać zaświadczenia ani licencji. Ustawa w ogóle nie reguluje sytuacji kiedy przewóz jest wykonywany 1 raz, jak to miało miejsce w kontrolowanym przypadku. Skoro ustawa o transporcie drogowym nie definiuje pojęcia pracownika, to J. W. zatrudnionego na umowie zlecenia można uznać za pracownika. Skoro J. W. w ogóle nie był kierowcą, to nie mógł posiadać wykresówek, bowiem przed dniem kontroli w ogóle nie prowadził żadnego pojazdu należącego do skarżącego, ani nie wykonywał przewozów. Skoro J. W. był odrębnym przedsiębiorcą, to on wykonywał transport drogowy i powinien być adresatem decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wywodził jak w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 p. 3 ustawy o transporcie drogowym jej przepisów nie stosuje się do przewozów wykonywanych pojazdami lub zespołami pojazdów o DMC nieprzekraczającej 3,5 tony. Po dołączeniu do należącego do skarżącej [...] o DMC 3250 kg przyczepy o DMC- 2000kg powstał zespół pojazdów o DMC 5250 kg tj. zespół pojazdów, do którego znajdują zastosowanie wszystkie przepisy ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 4 p. 3, lit. a ustawy o transporcie drogowym transport drogowy stanowi każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niespełniający warunków wymienionych w art. 4 p. 4 ustawy, czyli warunków przewozu na potrzeby własne, przy czym fakt przewożenia ładunku nie stanowi elementu definicji. Transport drogowy może więc być wykonywany pojazdem niezaładowanym, jadącym po towar. Oceniając kontrolowany przejazd organ prawidłowo przyjął, że ponieważ kierujący pojazdem J. W. nie był pracownikiem przedsiębiorcy, przejazd nie spełniał przesłanki przewozu na potrzeby własne wymienionej w art. 4 p. 4, lit. a. polegającej na kierowaniu pojazdem przez pracownika przedsiębiorcy. Jest niesporne, że kierowca J. W. prowadził własną działalność gospodarczą, a ze skarżącą łączyła go umowa zlecenia, nie był zatem pracownikiem skarżącej, a jedynie działał na jej zlecenie. Pozostaje rozważenie, czy skoro ustawa o transporcie drogowym nie definiuje na swój użytek pojęcia pracownika, to należy posłużyć się definicją przyjętą w art. 2 Kodeksu pracy, czy też tworzyć w drodze wykładni na potrzeby tej ustawy własne, szerokie rozumienie tego pojęcia. W ocenie Sądu próba tworzenia w drodze wykładni własnej definicji pojęcia pracownika na potrzeby ustawy o transporcie drogowym nie jest uzasadniona, skoro istnieje definicja ustawowa zawarta w Kodeksie pracy. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18.10.1994r. K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż "kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie." Skoro więc ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym posłużył się pojęciem "pracownik", ale go nie zdefiniował, to zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w Kodeksie pracy. Brak podstaw do rozszerzającej interpretacji pojęcia "pracownik" i objęcia nim wszystkich osób wykonujących pracę na rzecz przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy, bowiem gdyby taki był zamysł ustawodawcy, to posłużyłby się w art. 4 p. 4 ustawy o transporcie drogowym szerszym pojęciem - "zatrudniony"; jednak tego nie uczynił. Precyzyjne określenie warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało zapewne zapobiec świadczeniu usług transportowych pod pozorem wykonywania usług kierowania cudzymi pojazdami używanymi do przewozów na potrzeby własne. W sprawie niniejszej przejazd nie mógł być więc zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, gdyż jedna z przesłanek tego przewozu nie była wypełniona. Skoro wykonywany przewóz nie był przewozem na potrzeby własne, to w związku z treścią powołanego wyżej art. 4 p. 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, był transportem drogowym; zatem przewóz ten wymagał licencji. Okoliczność, że jak twierdzi skarżąca, przejazd był wykonywany jednorazowo nie zmienia jego kwalifikacji i nie ma na nią wpływu, bowiem ustawa w ogóle nie zajmuje się liczbą wykonywanych przewozów. Brak posiadania przez skarżącą licencji na wykonywanie transportu drogowego jest w sprawie niniejszej niesporny. Skoro więc prawidłowo organ ustalił, że kontrolowany przejazd był transportem wykonywanym bez licencji – zasadnie nałożył karę za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Nie jest więc zasadny zarzut niewłaściwej interpretacji pojęcia pracownika i wadliwego zakwalifikowania przewozu jako transportu drogowego. Nie jest także zasadny zarzut wadliwego skierowania decyzji. Z całokształtu materiału dowodowego, w tym z wyjaśnień samej skarżącej wynika, że to ona wykonywała przewóz drogowy w dniu kontroli. Samochód należał do skarżącej, przyczepa wypożyczona była przez skarżącą, przejazd był wykonywany w związku z działalnością gospodarczą skarżącej i na jej zlecenie, a przedmiotem przewozu miały być towary skarżącej z jednej jej placówki do drugiej. Nie ma więc żadnej wątpliwości, że przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy bez licencji była spółka E., nie zaś zatrudniony przez tę spółkę na umowie zlecenia kierujący pojazdem J. W.. Zarzuty naruszenia pozostałych wymienionych w skardze przepisów prawa nie zostały uzasadnione, więc trudno szczegółowo się do nich ustosunkować. Gdy chodzi o nałożenie kary za brak opłaty drogowej Sąd wskazuje, że ponieważ kontrolowany przejazd został prawidłowo zakwalifikowany jako transport drogowy, to podlegał wszystkim wymogom ustawy ustanowionym dla transportu drogowego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym pojazdy samochodowe wykonujące przewóz drogowy obowiązane są do uiszczania opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 za pojazdy samochodowe uważa się również zespoły pojazdów. Kontrolowany zespół pojazdów wykonywał transport drogowy po drodze krajowej, zatem zobowiązany był uiścić opłatę drogową. Jest niesporne, że opłata nie została uiszczona, organ nie naruszył więc prawa stosując przepisy ustawy o karach pieniężnych za brak opłaty drogowej. Gdy chodzi o nałożenie kary za brak urządzenia rejestrującego - tachografu należy mieć na względzie, że od daty przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tj. od dnia 1 maja 2004r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej. Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej system prawny Unii stał się naszym własnym systemem, czyli porządek prawny Polski obejmuje w chwili obecnej system prawa narodowego - krajowego oraz całe acquis communautaire dorobek wspólnotowy i w tym systemie muszą poruszać się organy administracji. Na mocy art. 2 umowy międzynarodowej tj. Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej od dnia przystąpienia Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Postanowienia te są stosowane zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach i Akcie dotyczącym warunków przystąpienia. Zgodnie z art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej rozporządzenia Unii Europejskiej wiążą w Państwach Członkowskich, a więc i w Polsce, w całości i są stosowane bezpośrednio. W myśl wskazanych postanowień umów międzynarodowych Rozporządzenia 3820/85 i 3821/85 Rady (EWG) obowiązują w Polsce od 1 maja 2004r. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym "Urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". Rozporządzenie 3820/85 Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r.), stanowi integralną całość z cytowanym wyżej rozporządzeniem 3821/85. Kontrolowany zespół pojazdów nie mieści się w granicach zakreślonych art. 4 i art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 tj. nie należy do pojazdów, do których nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia. Zatem wymóg zainstalowania urządzeń rejestrujących znajduje wprost zastosowanie do kontrolowanego zespołu pojazdów. Wymóg ten nie został przez skarżącą spełniony. Skoro obowiązek zainstalowania przyrządu kontrolnego nie został przez skarżącą spełniony, zasadnie organ zastosował ustaloną w ustawie karą pieniężną za niezainstalowanie przyrządu kontrolnego, określoną w l.p. 1.11.7. p.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Gdy chodzi o karę pieniężną za brak wykresówek wskazać należy, że cytowane rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 definiuje w art. 1 p. 3 jako kierowcę "każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki czas", a rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 w art. 15 p. 2 nakłada na kierowcę obowiązek stosowania wykresówek w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd od momentu, w którym go przejmuje, zaś w art. 15 p. 7 ustanawia obowiązek okazania służbom kontrolnym wykresówek za bieżący tydzień oraz ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. W sprawie niniejszej kierujący pojazdem wykonującym transport drogowy kierowca J. W. miał obowiązek okazać wykresówki, ale nie posiadał w czasie kontroli żadnych wykresówek. W tym stanie rzeczy nałożenie kar pieniężnych za brak 5 wykresówek było uzasadnione zgodnie z lp.1.11.11 p. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.