VI SA/Wa 1996/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych: od wpisu sądowego o d skargi kasacyjnej oraz od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek strony w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej p o s t a n a w i a odmówić skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty statusu zakładu pracy chronionej. Do skargi dołączyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2010 r. skarżąca spółka została zwolniona od wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W uzasadnieniu ww. orzeczenia podniesiono m.in., że z dokumentów nadesłanych przez skarżącą do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 249/08 wynika, iż już w roku podatkowym 2007 poniosła stratę w wysokości 20.142,26 zł. Sporządzony na dzień [...] grudnia 2007 r. bilans jednostek wskazuje, że suma aktywów spółki odpowiada sumie pasywów. W 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w W. prowadzący postępowanie egzekucyjne dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego skarżącej. Również analiza dokumentów załączonych do akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 2365/08 wykazała, że na dzień 6 kwietnia 2009 r. sytuacja skarżącej spółki nie uległa zmianie. Wyjaśnienia skarżącej, jak również przedłożone przez nią dokumenty wskazują, iż nie nastąpiła zmiana jej możliwości płatniczych w odniesieniu do stanu majątkowego. Spółka nadal nie uzyskuje dochodów, deklarując kwotę nadwyżki z poprzednich deklaracji w tej samej wysokości, co w zeznaniach VAT–7 uprzednio przedkładanych Sądowi. Także na rachunku bankowym nie odnotowano żadnych wpływów lub obciążeń. W świetle powyższego referendarz sądowy rozpoznający wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy uznał wniosek ten za zasadny. Po doręczeniu skarżącej spółce odpisu powyższego postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2010 r., do akt niniejszej sprawy w dniu 27 maja 2010 r. wpłynęło pismo zatytułowane Zgłoszenie się pełnomocnika skarżącej do sprawy z załączonym do niego pełnomocnictwem dla adwokata W. B. z prawem dalszej substytucji (udzielonym mu w dniu 15 maja 2010 r.). Natomiast na rozprawie przed Sądem w dniu 29 października 2010 r. stawił się pełnomocnik substytucyjny - adwokat A. L., który przedłożył spis kosztów procesu obejmujący umówione wynagrodzenie adwokackie w wysokości 960 zł oraz koszty przejazdu pełnomocnika na trasie [...] – [...] w wysokości 668,64 zł (łącznie 1.628,64 zł). Ponadto na rozprawie pełnomocnik substytucyjny wyjaśnił, iż zwrotu kosztów przejazdu domaga się na podstawie umowy z klientem. Wyrokiem z dnia 29 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił przedmiotową skargę. Po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej spółki odpisu wyroku z uzasadnieniem sporządzonym na jej wniosek, skarżąca (reprezentowana przez adw. W. B.) wniosła skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Jednocześnie zażądała zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej, a po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł (za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek strony), wniosła również o zwolnienie jej od ww. opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu obu ww. wniosków (złożonych na urzędowych formularzach PPPr) skarżąca podała, że na skutek pierwszej decyzji Ministra Gospodarki o utracie przez nią statusu zakładu pracy chronionej, zmuszona była do zlikwidowania 50 miejsc pracy z powodu utraty kontrahentów. Następnie, w konsekwencji wydania przeciwko spółce tytułów wykonawczych przez Urząd Skarbowy w W. zostały zajęte jej rachunki bankowe, co uniemożliwiło faktycznie dalsze funkcjonowanie spółki. W chwili obecnej skarżąca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie posiada majątku, a jej rachunki bankowe zajęły administracyjne organy egzekucyjne: Urząd Skarbowy w W. i Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W.. Do akt niniejszej sprawy spółka przedstawiła kserokopie następujących dokumentów: - zaświadczenia banku z dnia [...] stycznia 2011 r., - deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za miesiące: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń 2011 r., - bilansu jednostek na dzień [...] grudnia 2009 r., - rachunku zysków i strat za okres od [...] stycznia 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia, powołując się na przepisy art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn, zm.) wskazano, że z przedłożonych przez skarżącą spółkę kserokopii dokumentów wynika, iż na rachunku bankowym spółki nie są przeprowadzane żadne transakcje. Sporządzony na dzień [...] grudnia 2009 r. bilans jednostek wskazuje, że suma aktywów spółki odpowiada sumie pasywów (73.737,22). Deklaracje VAT-7 potwierdzają okoliczność, iż skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Jednakże w ocenie rozpoznającego wniosek nie można pominąć okoliczności, że skarżąca spółka ustanowiła pełnomocnika z wyboru (adwokata), wobec którego zobowiązała się do pokrycia kosztów wynagrodzenia adwokackiego oraz kosztów przejazdu w łącznej wysokości 1.628,64 zł (por. ww. spis kosztów procesu). Skoro skarżąca zdecydowała się na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego, które znacznie przewyższają koszty sądowe w niniejszej sprawie (wpis od skargi kasacyjnej – 100 zł, opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek strony – 100 zł), to należy uznać, iż dysponuje odpowiednimi środkami pieniężnymi. Jednocześnie podkreślono, że Sąd (referendarz sądowy) nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzeń w sytuacji gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych skarżącej spółki nie są znane. Sprawą skarżącej jest bowiem wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 394/08, Lex nr 565703, a także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 335/05, Lex nr 220289). W dniu 5 kwietnia 2011 r. strona skarżąca M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw na powyższe postanowienie referendarza sądowego odmawiające przyznania prawa pomocy. W złożonym sprzeciwie strona skarżąca ponownie wskazała na swoją trudną sytuacje finansową i zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Podniosła, że oceny zawarte w postanowieniu referendarza sądowego co do posiadania środków przez spółkę na "pełnomocników z wyboru" są pozbawione jakichkolwiek podstaw. Adwokat W. B. jest siostrzeńcem wspólnika i członka zarządu skarżącej spółki M. W. i na takiej zasadzie prowadzi tą i inne sprawy skarżącej przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § l p.p.s.a. od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., w myśl którego przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu należy podzielić argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 marca 2011 r. Skarżąca spółka ustanowiła pełnomocnika z wyboru adwokata W. B., natomiast na rozprawie przed Sądem w dniu 29 października 2010 r. stawił się pełnomocnik substytucyjny - adwokat A. L., który przedłożył spis kosztów procesu obejmujący umówione wynagrodzenie adwokackie w wysokości 960 zł oraz koszty przejazdu pełnomocnika na trasie [...] – [...] w wysokości 668,64 zł (łącznie 1.628,64 zł). Ponadto na rozprawie pełnomocnik substytucyjny wyjaśnił, iż zwrotu kosztów przejazdu domaga się na podstawie umowy z klientem. Skoro strona skarżąca zdecydowała się na pokrycie kosztów zastępstwa procesowego, które znacznie przewyższają koszty sądowe w niniejszej sprawie to należy uznać, iż dysponuje odpowiednimi środkami pieniężnymi. Wnosząc sprzeciw strona skarżąca w żaden sposób nie zanegowała, iż treść wniosku o zasądzenie kosztów postępowania oraz złożone na rozprawie oświadczenie pełnomocnika substytucyjnego potwierdzają, że łączy ja z adwokatem W. B. umowa, za wykonanie której ustalono określone wynagrodzenie. Brak wynagrodzenia za reprezentowanie strony skarżącej nie potwierdzają także wskazane w sprzeciwie więzi rodzinne, jakie łączą adwokata W. B. z jednym z członków zarządu skarżącej spółki. W związku z powyższym, w myśl art. 246 §21 pkt 2 w zw. z art. 259 § l i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.