VI SA/Wa 2001/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skarg B. C. na decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargi Decyzjami z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań B. C. (dalej: skarżący) z dnia [...] maja 2010 r. i [...] czerwca 2010 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniach [...] i [...] lutego 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynęły wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie odpowiednio 7 sztuk i 50 sztuk taksometrów wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), na podstawie którego została obliczona stawka opłaty, za legalizację przyrządów pomiarowych. Wnioskodawca zobowiązany był do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku. W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona w terminie, w dniach [...] kwietnia 2010 r. i [...] maja 2010 r. Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Warszawie, działając na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309, ze zm.) wydał decyzje nr [...], w której określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 140 złotych i 1000 złotych wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji z [...] maja 2010 r. w wysokości 18 złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na postawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U z 2004 r., Nr 243, poz. 2441 ze zm.), zwanej dalej ustawą o miarach, za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, pobierane są opłaty. Natomiast obowiązujące stawki z tytułu opłat zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów. Wysokość opłat stosownie do art. 24a ust. 2 ustawy Prawo o miarach, wnioskodawca ustala we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. W związku ze złożonym wnioskiem w sprawie legalizacji ponownej - przewzorcowania taksometrów przedsiębiorca zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych w kwocie 140 zł w terminie do [...] lutego 2010 r. oraz w kwocie 1000 złotych w terminie do dnia [...] marca 2010 r. W związku z tym, że wnioskodawca nie uiścił opłaty w terminie, działając na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy Ordynacja podatkowa organ administracji za zasadne uznał wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania, gdy wnioskodawca obowiązany do uiszczenia opłaty, obowiązku tego nie wykona w całości. W odwołaniach od ww. decyzji strona podniosła, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną. Legalizacja bowiem, stosownie do art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach, oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Zdaniem skarżącego zmiana układu taryf nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, w związku z tym legalizacja nie jest konieczna. Jest to jedynie czynność techniczna, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji. Skarżący podkreślił również, iż ustawa - Prawo o miarach nie zawiera przepisu, który ustanawiałby obowiązek uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. Mając na względzie okoliczność, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, zdaniem skarżącego, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności. Skarżący zaznaczył, iż nieuiszczenie przedmiotowej opłaty związane jest z rozstrzygnięciem, które zapadło w analogicznej sprawie rozpatrzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zakończonej wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08, w którym to wyroku Sąd uchylił zaskarżone decyzje w całości. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzjami z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2010 r. nr Prezes GUM utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu każdej z decyzji organ stwierdził, że zmiana układu taryf na nowy jest czynnością legalizacyjną, z którą wiąże się wydanie ważnego świadectwa legalizacji ponownej. W świetle powyższego przewidziana w pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów opłata w wysokości 20,00 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach, a tym samym nie narusza art. 217 Konstytucji RP. W ocenie organu, nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ponieważ w rozpatrywanej sytuacji mieliśmy do czynienia z legalizacją ponowną obejmującą sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe i wydanie dowodu potwierdzającego jej wykonanie. W ocenie organu, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Wskazując na treść załącznika nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), organ podkreślił, iż potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania nie są taksometry elektroniczne wprowadzone do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - taksometry, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). W świetle powyższego taksometry elektroniczne, objęte zatwierdzeniem typu, podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24). Organ nie podzielił również poglądu strony, iż sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji miar, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją. Przywołując art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, organ nadmienił, iż podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Wspomniane czynności występują również przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy, organ podkreślił, iż nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą one ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Organ nadmienił, iż rozporządzenie to wprawdzie utraciło moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r., ale wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach decyzje zatwierdzenia typu. Organ nadmienił również, iż w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. Następnie pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Aby można było posługiwać się taksometrem po dokonaniu sprawdzeń w zakresie zmiany układu taryf na nowe, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. W ocenie organu, zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Na poparcie powyższego organ przywołał również treść art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej, oraz § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, z którego wynika, iż taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do wnętrza taksometru oraz do urządzenia programującego, i ingerencję w program taksometru. Reasumując organ podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej 57 taksometrów elektronicznych należących do wnioskodawcy w celu dokonania stosownych sprawdzeń. Powyższe poświadczono dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej 57 taksometrów elektronicznych. Fakt ten został potwierdzony w 57 dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika strony odwołującej się. Nawiązując do treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08 (LEX nr 570310), w którym stwierdzono, iż istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie, organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należało, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako dokonanie nowej legalizacji. Odwołując się do przywołanego przez wnioskodawcę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08, organ zaznaczył, iż powodem uwzględnienia skargi przez Sąd było uchybienie przez organ przepisów procesowych tj. nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W jednobrzmiących skargach na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Skargi wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez skarżącego na powyższe decyzje zostały zarejestrowane pod sygnaturami VI SA/Wa 2001/10 (decyzja nr [...]) i VI SA/Wa 2240/10 (decyzja nr [...]). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wydanym na rozprawie Sąd zarządził połączenie obydwu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego prowadzenia pod sygnaturą VI SA/Wa 2001/10. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał wcześniej wyrażone przekonanie, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną. Wskazując na treść art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach, podkreślił, iż legalizacja oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzanie, stwierdzanie i poświadczanie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania. Wymagania, natomiast stosownie do treści art. 4 pkt 8 ustawy Prawo o miarach, oznaczają wymagania techniczne i metrologiczne, które musi spełniać przyrząd pomiarowy. W ocenie skarżącego, podczas wykonywania legalizacji taksometru elektronicznego, należy sprawdzić, stwierdzić i poświadczyć, że spełnia on zarówno wymagania metrologiczne, jak i techniczne. Z punktu widzenia działań wyspecjalizowanych służb metrologicznych, wykonywane przez nich czynności powinny być skoncentrowane wokół sprawdzeń wymagań metrologicznych, bez pomijania wymagań technicznych. Wskazując na art. 24 ust.1 i 2 ustawy Prawo o miarach skarżący zaznaczył, iż za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe urzędy, pobierane są opłaty. Opłatę pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Wydanie dowodu legalizacji, na co wskazuje § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29) powinno być dokonane po przeprowadzeniu sprawdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi, co następnie skutkować powinno wydaniem nowego świadectwa legalizacji i określenia jej nowego terminu ważności. Rodzaje dowodów legalizacji, jak również okres ważności legalizacji dla poszczególnych rodzajów przyrządów pomiarowych określa załącznik nr 6 rozporządzenia. Zgodnie z liczbą porządkową 19, tabeli 1 wspomnianego załącznika 6, w przypadku legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wynosi ona 25 miesięcy i wydawana jest w formie świadectwa legalizacji. Zatem przepis ten jednoznacznie przesądza, że po dokonaniu legalizacji, a następnie obowiązkowemu wydaniu nowego świadectwa legalizacji powinno towarzyszyć określenie daty jej ważności, która nie może być krótsza niż 25 miesięcy licząc od daty, jak to zostało ujęte w § 27 ust. 1, pierwszego dnia tego miesiąca, w którym została wykonana legalizacja. Zatem gdyby była w przypadku zmiany układu taryf dokonana rzeczywiście legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna polegająca na zmianie układu taryf, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa GUM, że wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej. Wnioskodawca nie podzielił również stanowiska organu zawartego w treści zaskarżonej decyzji, że przy sprawdzaniu w zakresie zmiany układu taryf na nowe wykonywane są wszystkie czynności, jakie towarzyszą legalizacji. Dokonując analizy zapisu art. 8 m ust. 4 ustawy Prawo o miarach, strona podniosła, że zmiana układu opłat nie jest czynnością metrologiczną o czym świadczy jednoznacznie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U Nr 4, poz. 24). Wskazując na treść rozdziału 3 niniejszego rozporządzenia podkreśliła, iż określa on szczegółowy zakres sprawdzeń wykonanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu, a więc takich, jakie były przedmiotem zgłoszenia. W rozporządzeniu tym wyróżniono jedynie trzy rodzaje legalizacji. Nie uwzględniono natomiast zmiany układu taryf, jako kolejnego rodzaju legalizacji ponownej, (co za tym idzie nie określono szczegółowego zakresu sprawdzeń taksometru w takim przypadku), bo wykonywane czynności przez uprawnionych pracowników organów miar nie są legalizacją. Odnosząc się do treści § 15 wspomnianego wyżej rozporządzenia, wnioskodawca podkreślił, iż nie można również uznać, że czynność legalizacji ponownej może być zrealizowana jedynie poprzez wykonanie czynności § 15 pkt 1, tj. oględzin zewnętrznych, pomijając wykonanie pozostałych czynności określonych w § 15 pkt 2 i 3 i odwrotnie, albo też w innych zestawieniach, konfiguracjach. O tym, że czynności przewzorcowania układu taryf, nie obejmują pełnego zakresu czynności, które są konieczne do wykonania podczas legalizacji ponownej świadczy również liczba możliwych ich wykonań. W ocenie wnioskodawcy, powołanie się na zapis art. 8n ust 4 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej, wydaje się chybione z uwagi na to, że zniszczenie cechy legalizacyjnej, na co wprost wskazuje przywołany zapis dotyczy takiego uszkodzenia cechy, która skutkuje utratą jej ważności i tak jak to wywiedziono wcześniej ważność legalizacji powinna zostać przedłużona o kolejne 25 miesięcy, po uprzednio wykonanych sprawdzeniach z zakresu określonego w rozporządzeniu. Tymczasem w przedmiotowych sprawach dotyczących zmiany układu opłat, co sam przyznaje organ, świadectwo legalizacji nie traci swojej ważności. Zatem jeśli nawet cechy zabezpieczające są wyjmowane przez uprawnione osoby, to czynność wymiany cechy zabezpieczającej pod nadzorem urzędnika, nie może być utożsamiana z jej zniszczeniem poprzez interwencję zewnętrzną, tj. poprzez osobę do tego nieuprawnioną. Skarżący podniósł ponadto, iż każdy dopuszczony na rynek taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy, co podlega sprawdzeniu podczas badań zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego. Taksometr CEZAR, otrzymał zatwierdzenie typu wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar i może być produkowany do 2016 roku. W taksometrach CEZAR produkowanych w firmie skarżącego układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. W taksometrach CEZAR, zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie Tachotester TC-1 do rejestrów pamięci taksometru. Tachotester TC-1 umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. Tachotestera TC-1 używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Skarżący podkreślił ponadto, brak istnienia obowiązku wpisywania danych dotyczących zmiany tabeli opłat do świadectwa legalizacji dla taksometrów, które podlegają ocenie zgodności a nie zatwierdzeniu typu, jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Jak również podtrzymał stanowisko o braku podstaw prawnych do pobierania opłat za zmianę układu taryf. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W ocenie organu administracyjnego przedstawione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ nadmienił, iż przedstawione przez stronę dowody stoją w sprzeczności ze stanowiskiem skarżącego i wspierają argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazującą, że w rozpatrywanej sytuacji wykonane czynności nie mogły być potraktowane inaczej niż dokonanie legalizacji ponownej obejmującej sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego jej dokonanie. Organ podkreślił, iż wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29). W Obwodowym Urzędzie Miar w Warszawie potwierdzono przyjęcie ww. wniosku jako wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Ponadto, skarżący składając ww. wniosek zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów, ustalił wysokość należnej opłaty za żądaną czynność urzędową o przeprowadzenie legalizacji w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, co do możliwości zmiany układu taryf na nowy w taksometrach typu CEZAR, organ podkreślił, że przedmiotem wniosku z dnia [...] marca 2010 r. nie były taksometry elektroniczne o nazwie CEZAR, których typ został zatwierdzony decyzją Nr [...] wydaną przez Prezesa GUM, lecz taksometry elektroniczne CEZAR FISKALNY, których typ został zatwierdzony inną decyzją. Niemniej odnosząc się do stanowiska strony w zakresie możliwości zmiany układu taryf na nowy w tego typu taksometrach elektronicznych (CEZAR), organ podkreślił, że zgodnie z posiadaną dokumentacją techniczno-konstrukcyjną "Opis budowy i działania taksometru elektronicznego CEZAR", dołączoną do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego CEZAR, produkcji CB Electronis inż. B. C., przycisk (s) zabezpieczony plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służy do wprowadzania taksometru w stan programowania. Warunkiem koniecznym uaktywnienia trybu programowania jest użycie przycisku (s) przy podłączonym do taksometru urządzeniu programującym. Powyższe wymagania budowy wynikały z faktu, że taksometr elektroniczny CEZAR, objęty zatwierdzeniem typu, podlega wymaganiom określonym w pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Dlatego też, zdaniem organu nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez użycia przycisku (s) znajdującego się pod cechą zabezpieczającą. Dodatkowo należy stwierdzić, że w sprawie objętej zaskarżoną decyzją, z przedstawionych Prezesowi GUM 100 dokumentów zatytułowanych "Zapiska z ilości zmiany układu taryf" wynika, że w celu zmiany układu taryf były zdejmowane cechy zabezpieczające. Odnosząc się do kwestii opłaty, której dotyczy rozpoznawana sprawa, organ nadmienił, iż jest to opłata, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt ustawy Prawo o miarach. Z treści przepisu art. 24a ust. 2 ww. ustawy wynika, iż zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. W ocenie organu z treści przytoczonych przepisów wynika, że opłata za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy są należnościami publicznoprawnymi i zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złożenia wniosku o legalizację. Opłaty te objęte są obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację. W świetle tych rozważań, w ocenie organu, należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie brak było przesłanek do uchylenia zaskarżoną decyzją, decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie, gdyż w obrocie prawnym nadal funkcjonował wniosek - zgłoszenie legalizacji ponownej, formularz ustalenia opłaty z których wynikała kwota należnej opłaty, świadectwa legalizacji ponownej z nowym układem taryf, a zatem organ miał obowiązek prowadzić postępowanie w celu wydania decyzji. W rozpoznanej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, gdyż w sprawie istniał obowiązek materialnoprawny w postaci obowiązku uiszczenia opłaty za legalizację, którą zobowiązany określił w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z pkt 13 uwaga 1 dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia Ministra Finansów organ podkreślił, iż zobowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania ich konstytucyjności, jak też ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane. W ocenie organu przedstawiona w zaskarżonej decyzji jak i odpowiedzi na skargę argumentacja potwierdza brak podstaw do zarzucenia zaskarżonej decyzji Prezesa GUM naruszenia prawa. W pismach procesowych, złożonych przez każdą ze stron po odroczeniu rozprawy dla uzupełnienia materiału dowodowego, zarówno wnioskodawca jak i organ podtrzymali swoje stanowiska. Prezes Głównego Urzędu Miar ponownie podkreślił, iż konieczność zdejmowania cechy zabezpieczającej przy dokonywaniu zmiany układu taryf wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry metrologiczne (Dz. U nr 108, poz. 1014). Zmiana układu taryf jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, a więc nie powinna być możliwa bez naruszenia cech zabezpieczających. Organ zauważył, iż w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego CEZAR skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się pod cechą zabezpieczającą. Gdyby wówczas skarżący podał taką informację to dostęp do urządzenia programującego za pośrednictwem interfejsu również zostałby zabezpieczony cechą. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego wynikało, iż zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy "użyciu przycisku s zabezpieczonego plomba zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania. Skarżący podtrzymał i powtórzył swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Analizując zaskarżone decyzje z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu są dwie decyzje Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2010 r. utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] kwietnia i [...] maja 2010 r., określające wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie po 140 i 1000 złotych. Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] zostały wydane w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej mimo, iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów, (łącznie w dwóch sprawach – 57 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. nr 229, poz. 2309 i z 2005 r. nr 182, poz. 1530). Decyzje Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Warszawie ustalające wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymane następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar zapadły na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy Ordynacja podatkowa; art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo o miarach, i rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika, iż wnioski, które skarżący złożył do organu administracji miar dotyczyły przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajdują się wnioski skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty. Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy należy zauważyć, iż poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy) przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Organ stwierdził, że sprawdzenie taksometru co do zmiany taryf nie wymaga wydawania odrębnego świadectwa legalizacji ponownej, lecz dokumentowane jest wyłącznie potwierdzeniem w wydanym już świadectwie legalizacji. Zasadniczy wpływ w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem wymagania z niego wynikające maja nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały, na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach, decyzje zatwierdzenia typu, zgodnie z którym zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. Ujawnienie, o którym mowa w § 11 cyt. rozporządzenia może być wyłącznie wpisem w ważnym cały czas świadectwie legalizacji ponownej, a może poprzez potwierdzenie zmiany w świadectwie legalizacji ponownej, które utraciłoby ważność, stanowić nowe, zaktualizowane świadectwo. W aktach administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Stanowią one materialny wyraz dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata. Z obowiązujących przepisów wynika, że czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się, zdaniem Sądu, wśród czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za które pobierane są opłaty. Zarzuty skarżącego podniesione w skardze sprowadzają się do naruszenia przez organ prawa materialnego polegające na błędnym przyjęciu, że czynność zmiany taryf jest wyłącznie czynnością techniczną, co powoduje, iż nie mieści się ona wśród wyszczególnionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach czynności, a zatem nie dotyczy jej delegacja z art. 24a ust. 4 Prawa o miarach, co oznacza, że opłata za te czynności nie znajduje podstawy prawnej w ustawie. Gdyby była w przypadku zmiany układu taryf dokonana rzeczywiście legalizacja, a nie jedynie czynność techniczna polegająca na zmianie układu taryf, powinno tej czynności towarzyszyć wydanie nowego świadectwa legalizacji i wyznaczenie nowej daty jego ważności. W świetle powyższego, w ocenie skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa GUM, że wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf jest wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej. Skarżący wskazał, iż w taksometrach CEZAR produkowanych w firmie skarżącego układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów w tym metrologicznych taksometru, nawet w stosunku do służb metrologicznych. Zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie Tachotester TC-1 do rejestrów pamięci taksometru. Tachotester TC-1 umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń wkładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. Tachotestera TC-1 używają Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli metrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zatem zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Zgodnie z § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej. Konfrontując taki stan faktyczny z czynnościami, które podejmuje organ administracji miar, a które na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach podlegają opłacie, stwierdzić należy, że jeżeli przyrząd pomiarowy, który przestał spełniać wymagania i w związku z tym nie może być zalegalizowany podlega sprawdzeniu, to opłata za dokonaną czynność sprawdzenia będzie zgodna z prawem. Jeżeli więc, w zależności od rodzaju taksometru, wprowadzenie nowego układu taryf związane jest z usunięciem cechy zabezpieczającej, to czynność sprawdzenia, której dokonuje organ administracji miar polega na ocenie, czy w trakcie dokonywania zmiany układu taryf nie uległy zmianie inne, stałe dane metrologiczne. W zależności od wyniku sprawdzenia, organ administracji miar może odmówić legalizacji i tak się dzieje jeśli przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań, lub może w przypadku gdy przyrząd odpowiada wymaganiom, wydać nowy dowód legalizacji, a w każdym przypadku czynności sprawdzenia zakończone jednym ze wskazanych zdarzeń będą podlegały opłacie (wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r. II GSK 886/08). Co w przedmiotowej sprawie jest istotne i ma podstawowe znaczenie dla jej wyniku, na podstawie załączonych do akt sądowych akt sprawy - ocena okoliczności - czy poddane zmianie układu taryf, a następnie sprawdzeniu przez organ, taksometry wymagały dla dokonanej zmiany zdjęcia lub uszkodzenia cech zabezpieczających, czy też nie. Warto w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej. W celu wprowadzeniu nowego układu taryf taksometry skarżącego zostały pozbawione cechy zabezpieczającej, dlatego też przyjąć należało, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730 ). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji. Jak wynika z uzupełniających wyjaśnień organu, zmiana układu taryf w taksometrach zatwierdzenia typu, jak w niniejszej sprawie, jest dopuszczalna za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, ale zmiana ta może być dokonana przez urządzenie programujące, a więc nie powinna być możliwa, w świetle § 6 pkt 2 rozporządzenia bez naruszenia cech zabezpieczających. W przypadku dokonania zmiany układu taryf za pośrednictwem interfejsu przy użyciu układu programującego, taksometr powinien posiadać odpowiednie zabezpieczenie interfejsu za pośrednictwem którego możliwy jest dostęp do urządzenia programującego. W niniejszym postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu taksometru elektronicznego CEZAR, skarżący nie wskazał, że dostęp do urządzenia programującego jest możliwy za pośrednictwem interfejsu, bez użycia przycisku, który miał znajdować się po cechą zabezpieczającą. Gdyby taka informacja została podana, to dostęp do urządzenia programującego za pomocą interfejsu również zostałby zabezpieczony cechą. Z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego wynikało, że zmiana układu taryf jest możliwa jedynie przy użyciu "przycisku s zabezpieczonego plombą zakładaną podczas legalizacji ponownej służącego do wprowadzenia taksometru w stan oprogramowania. W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wnioski skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.