VI SA/Wa 2003/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r. nr[...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej organ) wydał w dniu [...] maja 2013 r. decyzję, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. Nr 248, poz. 1494 ze zm.) "po rozpatrzeniu wniosku W. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia orzeczonej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. (...)" utrzymał w mocy "decyzję z dnia [...] listopada 2009 r." Również w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia (strona [...] decyzji) dwukrotnie wskazał na decyzję z [...] listopada 2009 r. podnosząc, że zastosowanie kary wyższej uzależnione byłoby od stwierdzenia "że decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. w sposób rażący narusza przepisy prawa lub (...) interes społeczny" oraz "że nie zachodzą przesłanki do zmiany decyzji z dnia [...] listopada 2009 r." W skardze do Sądu na ww. decyzję organu z [...] maja 2013 r. W. S. (dalej skarżący) oprócz zarzutów stricte merytorycznych, wskazał na utrzymanie przez organ zaskarżoną decyzją ww. decyzji z [...] listopada 2009 r., pomimo wcześniejszego uchylenia tej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sprawa I SA/Wa 129/10) wyrokiem z 18 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 października 2011 r. (sprawa II GSK 1046/10) oddalił skargę kasacyjną organu od tego wyroku ("utrzymał wyrok WSA"). Zatem – zdaniem skarżącego – jeżeli decyzja z [...] listopada 2009 r. została uchylona, to kwestionowana obecnie decyzja "utrzymująca w mocy nieistniejącą decyzję – rażąco narusza prawo". W przedstawionych Sądowi razem z ww. skargą i odpowiedzią na skargę aktach administracyjnych sprawy organ zawarł postanowienie z [...] lipca 2013 r., którym działając na podstawie art. 113 ust. 1 kpa sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w ww. decyzji z [...] maja 2013 r. w następujący sposób: na stronie [...] w sentencji zamiast > utrzymuję w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. < powinno być > utrzymuję w mocy decyzję z dnia [...] marca 2009 r. <, na stronie [...] zamiast > z dnia [...] listopada 2009 r. < powinno być > z dnia [...] marca 2009 r. < Postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. wydanym na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 kpa organ, nie uwzględniając wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy wzmiankowanego sprostowania, utrzymał w mocy powyższe postanowienie z [...] lipca 2013 r. Skarżący natomiast zaskarżył ww. postanowienie organu z [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podważając jego zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 listopada 2013 r., wydanym w sprawie VI SA/Wa 2840/13, uchylił zaskarżone ww. postanowienie organu z [...] sierpnia 2013 r. oraz utrzymane tym postanowieniem w mocy ww. postanowienie pierwszoinstancyjne organu w sprawie z [...] lipca 2013 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki. Wyrok ten nie jest prawomocny; służy bowiem od niego skarga kasacyjna, a termin przewidziany na jej wniesienie jeszcze nie minął. Z drugiej strony prawomocne rozstrzygnięcie Sądu w kwestii omawianego tu sprostowania oczywistej omyłki ww. postanowieniem organu z [...] sierpnia 2013 r. miałoby istotne znaczenie dla sposobu wyrokowania przez Sąd w niniejszej sprawie, to jest ze skargi skarżącego na ostateczną decyzję organu z [...] maja 2013 r. Prawomocny wyrok Sądu z 20 listopada 2013 r. uchylający orzeczenia organu w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w ww. decyzji z [...] maja 2013 r. determinowałby ocenę jej wadliwości w zakresie podjętego rozstrzygnięcia. W innym przypadku, tj. w razie uchylenia tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, tego rodzaju wadliwość by nie istniała, a sprawa podlegałaby rozpoznaniu stosownie do treści decyzji organu z [...] maja 2013 r. w brzmieniu uwzględniającym jej sprostowanie. Zatem wpływ wyrokowania Sądu w sprawie VISA/Wa 2840/13, dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki w zaskarżonej decyzji z [...] maja 2013 r., na procedowanie i załatwienie przez Sąd niniejszej sprawy jest ewidentny. Dlatego uzasadnione jest zawieszenie w niej z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego do czasu ostatecznego wyjaśnienia kwestii prawidłowości ww. wyroku Sądu z 20 listopada 2013 r. w sprawie VI SA/Wa 2840/13. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), dalej ppsa, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Żeby zastosować ten przepis, między daną sprawą sądowoadministracyjną a inną sprawą musi istnieć związek tego rodzaju, że wynik toczącego się już postępowania sądowoadministracyjnego będzie miał prejudycjalny charakter dla sprawy zawieszonej, to jest kiedy podjęte w nim rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, która została zawieszona. Wykazane natomiast wyżej zostało, w szczególności również przez opis okoliczności stanu faktycznoprawnego niniejszej sprawy w kontekście postępowania w ww. sprawie VI SA/Wa 2840/13, że rozstrzygnięcie w sprawie VI SA/Wa 2840/13 będzie miało znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co uzasadnia jej zawieszenie. Z tego względu Sąd, na podstawie ww. art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, postanowił jak w sentencji postanowienia.