VI SA/Wa 2012/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2016r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na Pana T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. G. C. O. ul. K. nr lokalu [...] karę pieniężną w wysokości 2376,00 zł (słownie: dwa tysiące trzysta siedemdziesiąt sześć złotych 00/100) z tytułu samowolnego zajęcia pasa drogi krajowej nr [...] N. – J. km 0+791,16 strona lewa (działka nr [...]) w miejscowości N. poprzez umieszczenie dwustronnej nieoświetlonej tablicy reklamowej o całkowitej powierzchni w pasie drogowym 2,20 m2 (1,10 m2 powierzchnia reklamy z jednej strony) o treści [...] w okresie od dnia 11 marca 2016 r. do dnia 06 kwiecień 2016 r. t.j . 27 dni - bez zezwolenia zarządcy drogi W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U z 2015 r. poz.460 ze zm.) " zajęcie pasa drogowego na cele niewiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochrona dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej". Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt.1 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalonej w przypadku reklam zgodnie z ust.6. Zgodnie z tym przepisem opłata jest ustalana jako iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty. Stawkę opłat określa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1608). Dla reklam jest ona określona § 4 ust.2 pkt.2 i wynosi 4,0 zł. Organ podał, że w czasie rutynowego objazdu dróg przez [...] Rejon N. stwierdzono, że przy drodze krajowej nr [...] N. – J. km 0+ 791,16 strona lewa w pasie drogowym została umieszczona nieoświetlona dwustronna tablica reklamowa o całkowitej powierzchni w pasie drogowym 2,20 m2. W związku z tym faktem w dniu [...]-03-2016 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne i wyznaczona wizja w terenie na dzień [...] kwietnia 2016 r. W toku postępowania administracyjnego ustalono czasokres naruszenia pasa drogowego na 27 dni tj. od 11-03-2016 r. (protokół z czynności terenowych zamieszczony w operacie pomiarowym potwierdzającym naru¬szenie granic pasa drogowego [...]) do dnia 06-04-2016 r. (dzień usunięcia tablicy z pasa drogowego) Przed wydaniem decyzji strona została powiadomiona pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. o możliwości zapoznania się z kompletem akt zgromadzonych w niniejszej sprawie. W dniu [...] maja 2016 r. T. G. zapoznał się z aktami sprawy. Zainteresowany złożył oświadczenie, że "nie wieszał reklamy w N. i nie zajmował pasa drogowego drogi krajowej nr [...] km 0+791,16 str.l, ani nie prowadzi działalności w N. i w żaden sposób nie poczuwa się do odpowiedzialności stawianych zarzutów" W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego dokonana przez zarządcę drogi krajowej nr [...], pozwoliła poczynić ustalenia odnośnie podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego. Podkreślono, że umieszczona reklama wskazywała podmiot reklamowany. Organ stwierdził, że podmiotem biernie legitymowanym w niniejszym postępowaniu był podmiot, którego dotyczyła informacja wizualna umieszczona na tablicy reklamowej. Informacja ta, niewątpliwie dotyczyła prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. W związku z powyższym GDDKiA uznał, że zasadne jest nałożenie kary na Pana T. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T. G. C. Po otrzymaniu powyższej decyzji T. G. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa poprzez nieustalenie przez organ okoliczności faktycznych uzasadniających nałożenie kary. Strona podniosła, że przedmiotowa reklama nie dotyczy jej ani przedsiębiorstwa, strona nie jest właścicielem reklamy ani nie umieściła reklamy w pasie drogowym "ani nikt tego nie uczynił w moim interesie bez mojego zlecenia". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję GDDKiA z dnia [...] maja 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że umieszczona w pasie drogowy reklama dotyczyła prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej i wskazywała podmiot reklamowany. W trakcie prowadzonego postępowania pracownik Rejonu N. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - celem weryfikacji - nawiązał kontakt telefoniczny z C. T. G. - poprzez wskazany na tablicy reklamowej nr telefonu tj. [...]. Podczas rozmowy telefonicznej wskazane również zostały godziny otwarcia biura. Treść reklamy umieszczonej w pasie drogowym potwierdza m.in. dokumentacja fotograficzna wykonana w dn. [...].06.2016 r. Z treści reklamy wprost wynika, że została ona umieszczona w celu informacji dotyczącej działalności Strony. Organ podkreślił, że poprzez rozmowę telefoniczną potwierdzono, iż nr telefonu tj. [...] (umieszczony na tablicy reklamowej) umożliwia bezpośredni kontakt z C. T. G. Ponadto wskazano, że T. G. w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania skontaktował się z Rejonem GDDKiA w N. informując, iż nie jest w stanie przybyć na wyznaczoną w przedmiotowym piśmie wizję w terenie. Pomimo możliwości złożenia wyjaśnień Skarżący nie wykazał, iż reklama nie dotyczy prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż informacja wizualna umieszczona na konstrukcji reklamowej dotyczy działalności prowadzonej przez T. G. Ponadto w toku prowadzonego postępowania Skarżący nie wskazał innych osób, które mogłyby dokonać przedmiotowego zajęcia pasa drogowego. GDDKiA wskazał także, że według dorobku judykatury: "Zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W postępowaniu administracyjnym podobnie jak w sprawach cywilnych obowiązuje zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne" (vide: Wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r. VI SA/Wa 27/07). W związku powyższym strona winna w trakcie postępowania współdziałać z organem administracji publicznej celem wyjaśnienia okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym także przedstawić dowody. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych argumentów, podważających ustalenia dokonane przez organ dotyczące osoby odpowiedzialnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podkreślił w zakończeniu uzasadnienia decyzji, że ponownie zbadał sprawę i w wyniku przeprowadzonej analizy zgromadzonych dokumentów uznał, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku strony o zmianę decyzji, dlatego orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nakładającej karę pieniężną. Na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga T. G. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że wydana została z naruszeniem prawa polegającym na nieprzeprowadzeniu w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego i niewyjaśnieniu okoliczności sprawy. Skarżący podniósł, że organ nie wykazał, iż to skarżący odpowiada za umieszczenie tablicy reklamowej w pasie drogowym. Zdaniem skarżącego organ nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwalałyby na uznanie, że to skarżący zajął bez zezwolenia pas drogowy i w związku z tym nie było podstaw do nałożenia kary. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718), nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie trzeba podkreślić, że orzekający w sprawie organ administracji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i przepisy wykonawcze (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury). Wysokość kary ustalona została prawidłowo. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niewiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochrona dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt.1 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w określonej przepisami wysokości (10 - krotności opłaty). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie GDDKiA prawidłowo ustalił, że podmiotem, na który należy nałożyć karę jest T. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T. G. C. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że umieszczona w pasie drogowy reklama dotyczyła prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i wskazywała podmiot reklamowany. W toku postępowania administracyjnego pracownik Rejonu N. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - celem weryfikacji - nawiązał kontakt telefoniczny z C. T. G. - poprzez wskazany na tablicy reklamowej nr telefonu tj. [...]. Podczas rozmowy telefonicznej wskazane również zostały godziny otwarcia biura. Poprzez rozmowę telefoniczną potwierdzono, iż nr telefonu tj. [...] (umieszczony na tablicy reklamowej) umożliwia bezpośredni kontakt z C. T. G. Z powyższego zdaniem Sądu jednoznacznie wynika, że przedmiotowa reklama umieszczona została w pasie drogowym właśnie w celu umożliwienia potencjalnym klientom kontaktu z C. T. G. Sąd stwierdza, że ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż informacja wizualna umieszczona na konstrukcji reklamowej dotyczy działalności prowadzonej przez T. G. Dodatkowo należy podkreślić, że Skarżący nie wskazał innych osób, które mogłyby dokonać przedmiotowego zajęcia pasa drogowego i umieścić tablicę reklamującą firmę skarżącego. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych argumentów, podważających ustalenia dokonane przez organ dotyczące osoby odpowiedzialnej za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej. Należy również dodać, że obowiązujące przepisy nie pozwalały organowi administracji na odstąpienie od wymierzenia kary, w przypadku, gdy stwierdzono zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.. Przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie są zdaniem Sądu jednoznaczne i nie dawały organom administracji możliwości odstąpienia od wymierzenia kary, której wysokość ustalona została prawidłowo w oparciu o obowiązujące prawo. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.