VI SA/Wa 2017/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skarg K. Z. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] maja 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: "SKO w W. "), działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm. dalej także: "ustawa alkoholowa"), po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez K.Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca"): 1) decyzją nr [...] - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 18% alkoholu w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. (skarga została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 2017/15); 2) decyzją nr [...] - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. (skarga została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 2019/15); 3) decyzją nr [...] - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [..] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. (skarga została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt VI SA/Wa 2018/15). Zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2014 r. do Urzędu Dzielnicy [...] wpłynęło pismo mieszkańców budynków położonych w W. przy ul. [...] 1a, 3, 3a,5, 7/9 oraz ul. [...], w którym lokatorzy, skarżąc się na systematyczne zakłócanie porządku publicznego, tj. głośne kłótnie, awantury i bójki pod sklepem oraz nieustanne zaśmiecanie i dewastowanie trawnika wokół pawilonu przy ul. [...], zwrócili się z prośbą do władz dzielnicy o likwidację spornego sklepu spożywczego. Ponadto, w toku dalszych czynności Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] uzyskał od Policji informację o 16 interwencjach w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 1 października 2014, a także informację od Straży Miejskiej [...], która odnotowała 60 interwencji i czynności dotyczących zakłócania ładu i porządku w rejonie spornego sklepu spożywczego. Niezależnie od powyższych informacji, Wydział Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Dzielnicy [...] otrzymał ze Straży Miejskiej [...] zawiadomienie o stwierdzeniu złamania zasady sprzedaży napojów alkoholowych określonej w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy alkoholowej, tj. zakazu sprzedaży alkoholu osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Zgodnie z przedmiotowym zawiadomieniem, naruszenia dokonano w dniu 18 października 2014 r. o godzinie 23:10. W związku z powyższym Prezydent [...] w dniu 22 października 2014 r. wszczął postępowanie administracyjne w trybie przepisu art. 18.ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy alkoholowej. W czasie trwania wszczętego postępowania Prezydent [...] uzyskał z Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] (dalej także: "ZGN"), jako jednostki zarządzającej w imieniu [...] lokalami komunalnymi będącymi w zasobie [...] na terenie Dzielnicy [...] , informację o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu użytkowego usytuowanego w pawilonie przy ul. [...] , w którym działał sporny sklep. W związku z uzyskaną informacją, organ pierwszej instancji podjął czynności sprawdzające wspomnianą informację w kontekście ustalenia spełniania przez skarżącego przedsiębiorcę warunku sprzedaży napojów alkoholowych zawartego w przepisie art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy alkoholowej i wszczął postępowanie w trybie przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 cyt. ustawy. Zawiadomienie z dnia 21 stycznia 2015 informujące o rozszerzeniu toczącego się postępowania o cofnięcie zezwoleń w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] o nowe przepisy, mające stanowić podstawę prawną, a więc o art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - organ pierwszej instancji doręczył obu wspólnikom spółki cywilnej P. , tj. odpowiednio: M.S. - w dniu 31 stycznia 2015 i K.Z. - w dniu 3 lutego 2015. W toku postępowania dowodowego, na podstawie pisma ZGN [...] z dnia 20 stycznia 2015 r., ustalono, iż wypowiedzenie umowy najmu lokalu użytkowego przy ul. [...] nastąpiło ze skutkiem na dzień 15 grudnia 2014 r. Jednocześnie, pismo ZGN [...] zawierało informację, że byli najemcy korzystają z lokalu użytkowego nadal, mimo dwukrotnego wezwania do opróżnienia lokalu. Z kolei z pisma ZGN [...] z dnia 20 lutego 2015 r. organ uzyskał informację, iż w związku z nieopuszczeniem przez najemców lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] w W. , ZGN [...] złożył do Kancelarii Prawnej wniosek o wszczęcie postępowania sądowego o eksmisję. Jednocześnie, ZGN [...] poinformował organ, że od dnia 16 grudnia 2014 r. za bezumowne korzystanie z lokalu naliczana jest opłata w wysokości 200% czynszu brutto miesięcznie. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Prezydent [...] w dniu 30 marca 2015 r. wydał decyzje o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (w trzech wskazanych powyżej zakresach zawartości alkoholu) w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. , prowadzonym przez M.S. i K. Z., wspólników spółki cywilnej P. s. c. W uzasadnieniach wydanych decyzji Prezydent [...] , odnosząc się do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych we wskazanym powyżej sklepie spożywczo-monopolowym - stwierdził, że wprawdzie działania administracyjne i środki dowodowe w tym postępowaniu podjęte prowadzą do wniosku, że wysoce uprawdopodobnione zostało zaistnienie przesłanki do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy alkoholowej, niemniej ostatecznie organ uznał, że ze względu na ujawnione w toku postępowania niespójności, nie jest w pełni uzasadnione stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a cyt. ustawy. Dodatkowo organ wskazał na brak możliwości uzyskania potrzebnego materiału dowodowego z Policji i Prokuratury, co w konsekwencji skłoniło organ do uznania za niecelowe dalsze procedowanie w tym zakresie. Analizują z kolei przesłankę cofnięcia zezwoleń w oparciu o przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy alkoholowej, Prezydent [...] uznał, że pomimo licznych dowodów (m.in. pismo mieszkańców skarżących się na uciążliwości związane z funkcjonowaniem całodobowego sklepu z alkoholem przy ul. [...] , notatki służbowe sporządzone ze spotkania przedstawicieli [...] z najemcami spornego lokalu handlowego oraz ze spotkania przedstawicieli Dzielnicy z przedstawicielami mieszkańców budynków sąsiadujących ze spornym lokalem, a także pisma Policji oraz Straży Miejskiej [...] informujące Urząd [...] o podjętych licznych interwencjach i czynnościach w sprawie zakłócania ładu i porządku publicznego w okolicy pawilonu przy ul. [...] ), powyższe dokumenty nie wystarczają do wypełnienia przesłanki cofnięcia zezwoleń na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy alkoholowej. Jednak wymieniona wcześniej argumentacja o bezcelowości przedłużania postępowania administracyjnego w kierunku innym niż art. 18 ust. 10 pkt 2, w związku z art. 18 ust. 7 pkt 5, przesądza o rezygnacji organu z dążenia w kierunku zastosowania w rozstrzygnięciu postępowania art. 18 ust. 10 pkt 3. W efekcie końcowym bowiem treść rozstrzygnięcia, nawet bez uwzględnienia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy i tak doprowadzi do sankcji w postaci cofnięcia zezwoleń. Ostatecznie, Prezydent [...], wydając rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu, zdecydował się oprzeć swoje decyzje o przesłankę zawartą w art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy alkoholowej. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wyjaśniając - w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego - kwestię stosunku najmu lokalu użytkowego przy ul. [...] , wziął pod uwagę następujące dowody: - kserokopia wyciągu z Protokołu nr [...] z posiedzenia Zarządu Dzielnicy [...] [...] z dnia [...] listopada 2014 r., podczas którego Zarząd jednogłośnie wyraził zgodę na wypowiedzenie spółce cywilnej P., w trybie § 11 ust. 1, pkt 3 i 4 umowy (bez zachowania terminu wypowiedzenia), umowy najmu nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. z winy najemcy oraz zgodę na wystąpienie do sądu o eksmisję w przypadku odmowy dobrowolnego opuszczenia lokalu przez Najemcę; organ zauważył, iż uzasadnieniem dla takiego stanowiska Zarządu Dzielnicy [...] były liczne skargi mieszkańców (potwierdzone interwencjami służb porządkowych) na funkcjonowanie sklepu i związane z tym zakłócania ciszy nocnej i porządku publicznego poprzez m.in. liczne awantury, bójki, dewastację zieleni, spożywanie alkoholu w miejscach publicznych itp.; - kserokopia wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego (pismo z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...]) usytuowanego w pawilonie przy ul. [...] , w którym sprzedawane są napoje alkoholowe; - kserokopie pism ZGN [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., z dnia [...] grudnia 2014 r. i z dnia [...] stycznia 2015 r. kierowane do byłych najemców, w których wynajmujący podtrzymuje argumentację i zasadność wypowiedzenia umowy najmu; - kserokopia wniosku ZGN [...] złożonego w Kancelarii Prawnej [...], o wszczęcie postępowania sądowego o eksmisję s.c. P., bezumownie korzystającej z lokalu użytkowego nr [...] położonego w W. przy ul. [...] . Oceniając zebrane materiały, Prezydent [...] zauważył jednocześnie, że uwzględnił w swojej analizie również opinię radcy prawnego Wydziału Prawnego dla Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. wyrażającą stanowisko, że - skoro wypowiedzenie umowy skutkuje na dzień [...] grudnia 2014 r. - to z tym dniem przedsiębiorcy, jako najemcy spornego lokalu, przestają posiadać tytuł prawny do korzystania z lokalu, co w konsekwencji powoduje zaistnienie przesłanki do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w trybie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy alkoholowej. W świetle przywołanych wyżej dowodów i przeprowadzonej analizy, Prezydent [...] uznał, że skoro ZGN [...] , działając w imieniu właściciela lokalu, wypowiedział w trybie § 11 ust. 1 pkt 3 i 4 umowy, bez zachowania terminu wypowiedzenia, umowę najmu nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. z winy najemcy, to uznać należy, iż wypowiedzenie stało się skuteczne w dniu 15 grudnia 2014 r., co w konsekwencji oznacza, że dokument potwierdzający tytuł prawny, którym legitymowali się przedsiębiorcy w dacie wydania zezwolenia (w dniu [...] lutego 2014 r.) nie ma mocy wiążącej, nie potwierdza brak tytułu prawnego do lokalu - stosunek najmu nie istnieje. Organ uznał, ze od dnia 16 grudnia 2015 r. najemcy, mimo dwukrotnego wezwania do opuszczenia spornego lokalu, bezumownie korzystają z niego, prowadząc w nim nadal działalność. Organ zauważył jednocześnie, iż aktualnie w realizacji jest wniosek ZGN [...] o eksmisję M. S. i K.Z. z zajmowanego lokalu użytkowego, w trybie art. 777 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.101 ze zm.). Prezydent [...] wskazał ponadto, że przedsiębiorcy, zawierając umowę z ZGN [...] w 2013 r., złożyli oświadczenie w formie aktu notarialnego o poddaniu się egzekucji wprost z aktu w zakresie obowiązku wydania lokalu objętego umową najmu. Zdaniem organu, samo odzyskanie lokalu od bezumownego użytkownika pozostaje przedmiotem procedury egzekucyjnej, jednak - jak uznał organ – nie ma to znaczenia i nie wpływa na ocenę co do meritum, albowiem celem tego postępowania administracyjnego jest udowodnienie, czy przedsiębiorcy dysponujący zezwoleniami na sprzedaż napojów alkoholowych posiadają tytuł prawny, czy też nie posiadają tytułu prawnego do lokalu, w którym prowadzą sprzedaż napojów alkoholowych. Organ uznał, że bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, pozostaje również fakt nieprzerwanego korzystania z lokalu przez dotychczasowych najemców. Prezydent [...] uznał, że traktowanie M.S. i K.Z. przez ZGN [...] i GGK [...] , jako bezumownych użytkowników i naliczanie, bez ich sprzeciwu, 200% czynszu, potwierdza tylko i czyni niekwestionowanym twierdzenie o braku tytułu prawnego. W konsekwencji, Prezydent [...] uznał, iż zebrane w postępowaniu dowody nie pozostawiają wątpliwości, że M.S. i K.Z. , jako dysponenci zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, utracili z dniem 15 grudnia 2014 r. tytuł prawny do lokalu handlowego przy ul. [...] , co wypełnia dyspozycję przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy alkoholowej, przy czym - jak zauważył organ - warunek posiadania tytułu prawnego do lokalu zapisany jest w art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy. Zdaniem organu, naruszenie owego warunku zostało wykazane w postępowaniu administracyjnym, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Zdaniem organu, przesądza to o obowiązku zastosowania przez organ zezwalający przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 cyt. ustawy i obligatoryjnego cofnięcia zezwoleń. Od powyższych decyzji K.Z. , działając w imieniu wspólników, złożył odwołania do SKO w W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji Prezydenta [...] w całości, skarżący w uzasadnieniach odwołań podniósł, że - wbrew stanowisku organu - nie zauważyli żadnych niepokojących oznak zakłócania porządku publicznego w pobliżu sklepu. Ponadto, skarżący wskazał również, że nie jest to jedyny sklep prowadzący podobną działalność w okolicy, co może mieć wpływ na źródła interwencji Policji i Straży Miejskiej. Jednocześnie, skarżący zaznaczył, że posiadał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych od dnia 8 lutego 2014 r., a zatem nie można uznać, że wszystkie raportowane przez Policję i Straż Miejską interwencje związane były z działalnością wspólników. W konsekwencji, strona skarżąca zarzuciła, iż organ pierwszej instancji naruszył istotne zasady postępowania administracyjnego, gdyż niewłaściwie ocenił zgromadzone dowody oraz nie zbadał w sposób wszechstronny istotnych okoliczności. Odnosząc się do zarzutu złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobom nietrzeźwym, skarżący stwierdził, iż organ nie poczynił w tym zakresie prawidłowych ustaleń faktycznych, błędnie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odnosząc się do głównego zarzutu Prezydenta [...] , skarżący uznał, iż - wbrew stanowisku organu - nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego, w którym prowadzili działalność. Zdaniem skarżącego, powołana podstawa wypowiedzenia stosunku najmu, zawierająca warunek wykroczenia przeciwko porządkowi domowemu, jest niewystarczająca. W tej sytuacji, strona skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego, polegającą na oparciu spornego rozstrzygnięcia na dowodach niewiarygodnych, czy też dowodach, które nie wykazują związku pomiędzy działalnością skarżącego a zarzucanymi mu naruszeniami. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia wniesionych odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzjami z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniach wydanych decyzji SKO w W. , powołując się na przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - stwierdziło, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Odwołując się do treści stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Op 272/09 (LEX nr 606658), organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy alkoholowej odnosi się do wszystkich wymogów wymienionych w art. 18 ust. 7 tej ustawy, co w konsekwencji oznacza, iż niespełnienie przez podmiot prowadzący detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych któregokolwiek z tych wymogów jest przesłanką do cofnięcia zezwolenia. Zdaniem SKO w W. uznać należy zatem, iż w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 cyt. ustawy jest obligatoryjne. Mając na względzie powyższe, SKO w W. uznał, iż w analizowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że właściciel lokalu, w którym mieści się sklep, wypowiedział skarżącym umowę najmu, a zatem podmiot prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych utracił prawo do lokalu, którego dotyczyło zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Organ odwoławczy zauważył, ze zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy alkoholowej, posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży jest jednym z warunków prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Organ odwoławczy uznał, iż bez znaczenia jest stanowisko strony skarżącej dotyczące niezasadności dokonania wypowiedzenia, ponieważ strona nie załączyła jakichkolwiek dowodów wskazujących, że toczy się postępowanie przed sądem powszechnym dotyczące stwierdzenia istnienia umowy najmu. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący wskazał tylko, że być może takie postępowanie będzie się toczyć w przyszłości. SKO w W. wskazało tymczasem, że w dniu 11 maja 2015 r. otrzymało postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] Sąd Gospodarczy z dnia [...] marca 2015 r., sygn.. akt [...], nadające klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia 27 listopada 2013 r co do obowiązku wydania wierzycielowi nieruchomości w postaci lokalu użytkowego w budynku przy ul. [...] w W. . W konsekwencji, SKO w W. uznał, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w takim przypadku było zatem słuszne. Organ odwoławczy uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są również zastrzeżenia skarżącego dotyczące nieudowodnienia sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej oraz niewykazania związku między interwencjami sił porządkowych a sprzedażą napojów alkoholowych w przedmiotowym sklepie. Dla porządku organ odwoławczy wskazał na okoliczności zdarzenia z dnia [...] października 2014 r., dotyczące interwencji Policji odnośnie zakupu w sklepie alkoholu przez osobę nietrzeźwą Organ odwoławczy zauważył wprawdzie, że sprzedaż alkoholu osobie nietrzeźwej nie była przesłanką cofnięcia zezwolenia, co oznacza, iż bez znaczenia dla sprawy jest zatem szereg zarzutów skarżącej, niemniej organ uznał jednocześnie, iż opisy w tym zakresie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opisują działania podejmowane przez organy administracji w toku postępowania. SKO w W. uznało ponadto, że również zarzuty o niewykazaniu związku między sprzedażą alkoholu w przedmiotowym sklepie a interwencjami policji i straży miejskiej w stosunku do osób zakłócających spokój nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ przesłanką cofnięcia zezwolenia była utrata praw do lokalu. Na marginesie organ odwoławczy wskazał jednak, że w mocy 17 czerwca 2014 r pijany mężczyzna leżał przed sklepem przy ul. [...] (k.17 akt administracyjnych) zaś z akt sprawy nie wynika, iżby Straż Miejska została powiadomiona przez pracowników sklepu. Odnosząc się z kolei do argumentu strony skarżącej, że na [...] sklepy z całodobową sprzedażą alkoholu są praktycznie na każdym skrzyżowaniu, SKO w W. stwierdziło, iż jest to okoliczność wysoce negatywna z punktu widzenia zdrowia i bezpieczeństwa społeczeństwa i nie może stanowić przesłanki przemawiającej za utrzymaniem punktu sprzedaży alkoholu przy ul. [...] . W pismach z dnia 8 lipca 2015 r. skarżący K.Z. , reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na w/w decyzje SKO w W. z dnia [...] maja 2015 r. Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonych decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzających te decyzje rozstrzygnięć Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom: - naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. - polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędnym ustaleniu, że właściciel lokalu, w którym mieści się sklep, (skutecznie) wypowiedział skarżącemu umowę najmu, co z kolei spowodowało, że podmiot prowadzący sprzedaż napojów alkoholowych utracił prawo do lokalu, którego dotyczyło zezwolenie na ich sprzedaż, - naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - przez niestaranne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zawierające sformułowania obiektywnie niezrozumiałe, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, iż SKO w W. nie wzięło pod uwagę wskazanych przez skarżącego w odwołaniu okoliczności odnoszących się do nieskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego oraz tego, że ocena wypowiedzenia będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd powszechny. Skarżący zauważył, iż po dowiedzeniu się o nadaniu klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu, co nastąpiło przy doręczeniu mu pisma Prezydent [...] z dnia [...] maja 2015 r. do SKO, wystąpił przeciwko [...] W. z pozwem o ustalenie, że wypowiedzenie najmu nie było skuteczne, a także wniósł o zabezpieczenie powództwa na czas trwania postępowania poprzez nakazanie Pozwanemu wykonywania umowy najmu lokalu użytkowego, w szczególności nieutrudniania powodowi korzystania z lokalu w dotychczasowy sposób. Następnie, po otrzymaniu informacji o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, skarżący wniósł o zabezpieczenie powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji, skarżący uznał, iż posiada on w dalszym ciągu tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży, a tym samym spełnia ustawowe przesłanki, o których mowa w art. 18 ust. 7 ustawy alkoholowej. Skarżący, podtrzymuje w całej rozciągłości swoje stanowisko zawarte w odwołaniu wniesionym do SKO w W. , wskazał, iż nie formułuje zarzutów w odniesieniu do ocen organów dotyczących sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej, czy też niewykazania związku pomiędzy sprzedażą alkoholu w w/w lokalu a interwencjami Policji i Straży Miejskiej, albowiem nie były to przesłanki cofnięcia zezwolenia. Jednakże, skarżący podkreślił wyraźnie, że powołanie się przez niego na występowanie tak licznych punktów sprzedaży całodobowej alkoholu na terenie Ochoty, miało jedynie na celu wykazanie, że interwencje służb mundurowych w tej dzielnicy w cale nie muszą być związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Ponadto, skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja SKO w W. została zredagowana w sposób niestaranny, o czym świadczą sformułowania zawarte w jej osnowie. Ponadto, skarżący zarzucił, iż w uzasadnieniu znalazły się wręcz niezrozumiałe zdania. Skarżący zwrócił również uwagę na nieprawidłowości w używanym przez organ odwoławczy zasobie słownictwa (brak posługiwania się językiem prawniczym). W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż zaskarżone decyzje są nieprzejrzyste i budzą wątpliwości co do staranności jej wydania, w tym również w zakresie podstaw merytorycznych. W konsekwencji, skarżący zarzucił, iż takie działanie organu narusza zasadę zaufania obywatela do organów administracji. Biorąc powyższe pod uwagę, a także odwołując się do stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w W. z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1152/12 - stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest powszechnie uważane w literaturze przedmiotu za wyjątkowo dotkliwą dla przedsiębiorcy karę, której zastosowanie winno być oparte na wnikliwie i prawidłowo uzasadnionych podstawach. W odpowiedziach na skargi SKO w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji z dnia [...] maja 2015 r. W pismach procesowych z dnia 13 sierpnia 2015 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł uzupełnienie skarg. W uzasadnieniu pism skarżący przedstawił nowe okoliczności sprawy, odwołując się do postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w W. XV Wydział Gospodarczy z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. akt [...] o udzieleniu zabezpieczenia powództwa poprzez nakazanie Miastu st. W. wykonywanie umowy najmu w sposób nieutrudniający uprawnionemu korzystanie z lokalu użytkowego przy ul. [...] w W. oraz poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] przeciwko wspólnikom, do czasu prawomocnego rozpoznania ww. postępowania w sprawie [...]. W konsekwencji, skarżący podtrzymał swoje stanowisko o posiadaniu tytułu prawnego do korzystania z przedmiotowego lokalu użytkowego i wypełnianiu przesłanek z art. 18 ust. 7 ustawy alkoholowej. Na rozprawie przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 14 czerwca 2016 r., Sąd - działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. - postanowił połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 2017/15, VI SA/Wa 2018/15 i VI SA/Wa 2019/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą akt VI SA/Wa 2017/15. Obecny na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej oraz uczestnika postępowania, podtrzymując zarzuty skargi, wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania cywilnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. w sprawie sygn. akt XV GC 2015/15, dotyczącego ustalenia, że oświadczenie woli o wypowiedzeniu stronie umowy najmu lokalu użytkowego jest nieskuteczne. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowił odmówić zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga K.Z. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , wydając zaskarżone decyzje z dnia [...] maja 2015 r. utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. cofające skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. - nie naruszyło obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącego przedsiębiorcy, organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jednocześnie, uznać należy, że w działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu spornych rozstrzygnięć organów obu instancji wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż na dzień wydawania spornych decyzji w przedmiocie cofnięcia stronie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-monopolowym 24H przy ul. [...] w W. , skarżący posiadał tytuł prawny do wskazanego powyżej lokalu użytkowego. Jak stanowi przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Z kolei, z przepisu art. 18 ust. 7 pkt 5 cyt. ustawy wynika, iż warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. W ocenie Sądu, skoro powołana wyżej ustawa nie definiuje pojęcia "tytuł prawny do korzystania z lokalu", to przyjąć należy znaczenie pojęcia, jakie wynika z systemu prawa tworzonego przez całokształt obowiązujących przepisów. Stąd też pojęcie tytułu prawnego jest pojęciem bardzo szerokim, gdyż może to być zarówno tytuł o charakterze prawnorzeczowym (własność, wieczyste użytkowanie), jaki i tytuł o charakterze obligacyjnym, a więc wynikający z zawartej przez wnioskodawcę umowy (np. umowa najmu, dzierżawy, użyczenia, czy innych umów). Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że umową z dnia 25 listopada 2013 r. [...] - reprezentowane przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] z siedzibą w W. oddało najemcom: wspólnikom spółki P. s.c. K. Z. i M.S. lokal użytkowy nr ewd. [...], usytuowany na parterze w budynku przy ul. [...] w W. . W umowie w § 11 ust. 1 pkt 3 i 4 zapisano, że wynajmujący może rozwiązać umowę najmu w trybie natychmiastowym, tj. bez dochowania terminu wypowiedzenia, gdy najemca wykracza w sposób rażący i uporczywy przeciwko obowiązującemu porządkowi domowemu, lub pomimo wcześniejszego upomnienia ze strony wynajmującego przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni korzystanie z innych lokali w budynku uciążliwym. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 20 listopada 2014 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] , powołując się na wyżej wskazany zapis § 11 ust. 1 pkt 3 i 4 umowy najmu, wypowiedziało przedmiotową umowę z dniem 15 grudnia 2014 r. z winy najemcy, bez zachowania terminu wypowiedzenia oraz wezwało do opróżnienia lokalu w terminie do dnia 15 grudnia 2014 r. Pismo powyższe zostało doręczone stronom umowy w dniu 25 i 27 listopada 2014 r. (vide: potwierdzenia odbioru oświadczeń woli - znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy). Do akt administracyjnych załączone zostało również postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] Sądu Gospodarczego z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że aktowi notarialnemu z dnia 27 listopada 2013 r. nadano klauzulę wykonalności co do obowiązku wydania wierzycielowi nieruchomości w postaci lokalu użytkowego w postaci lokalu użytkowego w budynku przy ul. [...] w W. . W świetle przepisu art. 673 § 3 k.c., jeżeli czas trwania najmu jest oznaczony, zarówno wynajmujący, jak i najemca mogą wypowiedzieć najem w wypadkach określonych w umowie. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że umowa najmu została skutecznie wypowiedziana z dniem 15 grudnia 2014 r. Wato zauważyć ponadto, że zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje, że brak dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych stanowi negatywną przesłankę do wydania wnioskodawcy zezwolenia. W razie utarty tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży, co do którego zezwolenie wydano, przedsiębiorca nie spełnia warunku do sprzedaży napojów alkoholowych w tym punkcie (podobnie: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 943/09). Otóż, w ocenie Sądu, należy zauważyć, iż istnienie stosunku prawnego między najemcą a osobą faktycznie władającą rzeczą nie może samo przez się odpowiadać pojęciu tytułu prawnego, w rozumieniu art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a to z uwagi na bardzo wąski zakres uprawnień skutecznych wyłącznie wobec władającego nieruchomością lub jej częścią. Zebrane w niniejszym postępowaniu dowody nie pozostawiają wątpliwości, że dysponenci spornych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, czyli wspólnicy spółki cywilnej P. s.c. M.S. i K.Z. , utracili z dniem 15 grudnia 2014 r. tytuł prawny do komunalnego lokalu użytkowego przy ul. [...] , w którym prowadzili sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie wspomnianych zezwoleń. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, z przedstawionych przez organy obu instancji ustaleń nie wynika, by skarżącemu K.Z. , bądź też drugiemu wspólnikowi - uczestnikowi postępowania - M.S. przysługiwał tytuł prawny do lokalu, w którym prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych. Zaznaczenia wymaga, że tytuł taki można wywodzić z akceptacji istniejącego stanu rzeczy przez [...] , w okresie obowiązywania umowy najmu. Stan taki jednak ustał z chwilą rozwiązania tej umowy, co odpowiada określonej w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy alkoholowej przesłance cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż zarzut strony skarżącej dotyczący błędnego ustalenia, że umowa najmu lokalu użytkowego nie została skutecznie wypowiedziana był niezasadny na dzień wydania spornych decyzji przez organy obu instancji. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że organy rozstrzygające niniejszą sprawę, a więc zarówno Prezydent [...] , jako organ pierwszej instancji, jak i SKO w W. , wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjętych przez organy rozstrzygnięć, co oznacza również, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzje wydane w pierwszej instancji - nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uzasadniając odmowę zawieszenia postepowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie , należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy m.in. od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. Otóż, należy wskazać, iż zawieszenie postępowania w przypadku określonym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 792/07). Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., musi więc być realny, rzeczywisty, faktyczny, bezpośredni, albowiem wtedy zależą one od siebie. Dla sądu kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym, albo czy przed wydaniem tego aktu nie doszło do uchybień formalnych, które mogłyby mieć wpływ na jego treść (podobnie: postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 289/14, Legalis). Nie uzasadniają zatem zawieszenia postępowania względy ekonomii procesowej, stąd nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, jeśli sąd jest w stanie samodzielnie dokonać ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy (vide: Jagielska/Wiktorowska/Wojciechowska /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 i powołane tam orzecznictwo). Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż nie jest obowiązany zawieszać postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania cywilnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. w sprawie sygn. akt [...], albowiem istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie posiadania na dzień wydania spornych decyzji tytułu do korzystania z lokalu użytkowego, a tą kwestię Sąd mógł ustalić samodzielnie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.