VI SA/Wa 2019/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W sprawie ze skargi B. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za przejazd pojazdem bez uiszczenia opłaty elektronicznej – skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podał, że wszczęta została przeciwko niemu egzekucja celem przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że egzekucja kary pieniężnej pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków oraz spowoduje, że jego rodzina zostanie pozbawiona środków do życia. W dodatkowych wyjaśnieniach złożonych na wezwanie Sądu skarżący wyjaśnił, że na jego utrzymaniu jest dorosła, zamężna córka, która studiuje. Wskazał, że żona spłaca kredyt zaciągnięty na remont domu. Oboje z żoną leczą się na choroby ciśnieniowe. Po uregulowaniu bieżących wydatków nie zostają im żadne dodatkowe środki. Ze złożonych zaświadczeń wynika, że skarżący osiąga dochód w skali miesiąca 1320, 43 zł, a żona 2 629,40 zł. Skarżący załączył również faktury dotyczące kosztów bieżącego utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772). W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodabniają zaistnienia w jego przypadku przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Przede wszystkim podkreślić należy, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia zaskarżonej czynności, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty (por. np. postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OZ 858/12, LEX nr 1270305). Egzekucja zaś świadczeń stanowi zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody, jeżeli należność, co do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, znacznie przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I GSK 615/12, LEX nr 1295789). W ocenie Sądu z zestawienia wysokości nałożonej na skarżącego kary (3 tys. zł) oraz wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na trzy osoby (ok. 4 tys. zł) nie wynika, by jej wysokość znacznie przekraczała możliwości finansowe skarżącego. Nie może przy tym ujść uwadze Sądu, że zajęcie egzekucyjne nie może dotyczyć całości wynagrodzenia skarżącego, bowiem ustawodawca zagwarantował kwotę wolną od egzekucji, tak by nie pozbawić osoby przeciwko ona się toczy środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.