VI SA/Wa 2025/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania opinii w sprawie spełnienia wymogów rozszerzenia koncesji na magazynowanie paliw oddala skargę Prokurator Generalny RP – postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...]wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") oraz art. 23 ust. 3c w zw. z art. 23 ust. 3a ustawy - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 220, z późn. zm.) oraz art. 106 § 5 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wydania opinii negatywnej w przedmiocie spełnienia przez [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka") wymogów rozszerzenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych poprzez dodanie nowego rodzaju działalności – przeładunku paliw ciekłych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 22 czerwca 2017 r. do Prokuratora Generalnego RP wpłynął wniosek Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej "Prezes URE") o wydanie, przewidzianej w art. 23 ust. 3a ustawy - Prawo energetyczne, opinii w przedmiocie spełnienia przez spółkę [...] S.A. z siedzibą w [...] wymogów rozszerzenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, poprzez dodanie nowego rodzaju działalności - przeładunku paliw ciekłych, o co ww. spółka wystąpiła do Urzędu Regulacji Energetyki. Prokurator Generalny RP postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. wydał opinię negatywną w przedmiotowym zakresie. Pełnomocnik spółki w dniu 21 lipca 2017 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż w sprawie wniosku o rozszerzenie koncesji na magazynowanie paliw ciekłych Prokurator Generalny RP nie jest właściwy do wydania opinii na podstawie art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prokurator Generalny RP utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że przeciwko prezesowi zarządu spółki [...] S.A. G. Ś. wniesione zostały do Sądu Okręgowego w [...] akty oskarżenia i na dzień wydania opinii postępowania sądowe w tych sprawach nie zostały prawomocnie zakończone. Prokurator Generalny RP wyjaśnił, że w sprawach: [...] Prokuratury Okręgowej [...] (sygn. akt Sądu Okręgowego w [...][...]) oraz [...] byłej Prokuratury Apelacyjnej w [...] (sygn. akt SO w [...][...]), postawione G.Ś. zarzuty pozostają w związku z działalnością [...] S.A. Okoliczność ta, zgodnie z art. 33 ust. 3c ustawy Prawo energetyczne, stanowi w ocenie Prokuratora Generalnego RP negatywną przesłankę prowadzenia postępowania o udzielenie koncesji i uniemożliwia wydanie opinii pozytywnej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że zgodnie przepisami ustawy Prawo energetyczne, wydaje on w formie postanowienia, w zakresie w jakim wynika to z jego kompetencji, opinie zawierające ocenę spełnienie przez wnioskodawcę wymogów określonych w rozdziale 5 ustawy. Skarżąca spółka składając wniosek o rozszerzenie koncesji poprzez dodanie nowego przedmiotu działalności, tj. przeładunku paliw ciekłych, w ocenie Prokuratora Generalnego RP faktycznie wystąpiła z wnioskiem o wydanie nowej koncesji, bowiem w świetle art. 23 ust 3a ustawy Prawo energetyczne, przeładunek paliw ciekłych stanowi nowy rodzaj działalności koncesjonowanej. Od powyższego postanowienia [...] S.A. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prokuratorowi Generalnemu RP oraz zasądzenie kosztów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 23 ust. 3a w zw. z art. 23 ust. 3 c ustawy - Prawo energetyczne w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. oraz art. 19 i 20 k.p.a., przez niewłaściwą wykładnię przepisów polegającą na błędnym przyjęciu, iż Prokurator Generalny RP jest organem właściwym do wydania opinii w zakresie wniosku skarżącej o rozszerzenie koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, podczas gdy na podstawie art. 23 ust. 3a ustawy - Prawo energetyczne przysługuje mu prawo do wydania opinii - jak wynika wprost z treści tego przepisu - jedynie w sprawach z wniosku o: udzielenie, przedłużenie oraz cofnięcie koncesji, a nie jej rozszerzenia, co w konsekwencji skutkowało wydaniem przez ten organ postanowienia z naruszeniem przepisów o właściwości. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła m.in., że złożyła wniosek o rozszerzenie posiadanej koncesji, a nie wydanie nowej. Zakwalifikowanie przez Prokuratora Generalnego RP wniosku o rozszerzenie posiadanej koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, jako wniosku o udzielenie nowej koncesji, w ocenie skarżącej stanowi niedopuszczalną i dowolną interpretację organu, nie znajdującą uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. W ocenie skarżącej Prokurator Generalny RP dokonał niewłaściwej wykładni art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne, uznając się za właściwego do wydania opinii w zakresie wniosku spółki o rozszerzenie koncesji. W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] S.A. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem oba zaskarżone postanowienia Prokuratora Generalnego RP nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przesłanek takich Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji przedstawionej w skardze, jak i z urzędu. Na podstawie art. 23 ust. 3a i ust. 3c ustawy - Prawo energetyczne Prokurator Generalny RP jest zobligowany do wydania opinii w formie postanowienia zawierającej ocenę spełnienia przez wnioskodawcę określonych wymogów. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, Prokurator Generalny RP po uzyskaniu informacji o przedstawionych zarzutach prezesowi skarżącej spółki wydał w tym przedmiocie negatywną opinię. Podstawą wydania przedmiotowego postanowienia (opinii) był skierowany do Prokuratora Generalnego RP wniosek Prezesa URE, w trybie art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne. W takim przypadku Prokurator Generalny jest związany treścią wniosku przekazanego przez Prezesa URE. W ocenie Sądu kwestia prawidłowości dokonanego prze ten organ oceny wniosku strony, zatytułowanego "wnioskiem o rozszerzenie koncesji", stanowi przedmiot odrębnego postępowania, toczącego się przed Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki. W niniejszym postępowaniu kontroli Sądu podlega jedynie prawidłowość wydania opinii przez Prokuratora Generalnego RP, które stanowi kwestię wpadkową do ww. postępowania przed Prezesem URE. Z uwagi na powyższe, argumentacja przedstawiona przez skarżącą w zakresie nieprawidłowego zaklasyfikowania przez ten organ jej wniosku - jako wystąpienia o nową koncesję, powinna być podstawą skargi nie na postanowienie w przedmiocie wydania opinii przez Prokuratora Generalnego RP, lecz ew. na decyzję Prezesa URE kończącą postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej. W tym miejscu należy wskazać, iż kwestia ta była przedmiotem rozważań tut. Sądu w wyroku z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1673/17. W przywołanym orzeczeniu stwierdzono m.in., że "prawidłowo również organ ocenił wniosek strony o zmianę koncesji poprzez rozszerzenie dotychczasowej koncesji na magazynowanie paliw ciekłych o przeładunek tych paliw jako udzielenie nowej koncesji. Skoro rozszerzenie polega na dodaniu do dotychczas udzielonej koncesji nowego rodzaju działalności konsesjonowanej, to nie ulega wątpliwości, że istotą wniosku jest udzielenie nowej koncesji, obok dotychczas posiadanej. Zarzut naruszenia art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne jest w tej sytuacji nieuzasadniony." Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Zauważyć przy tym trzeba, iż to nie tytuł ale treść wniosku faktycznie decyduje o jego kwalifikacji prawnej. Skarżone postanowienie nie narusza również innych przepisów prawa materialnego. Stwierdzenie przez Prokuratora Generalnego RP, że przeciwko prezesowi zarządu spółki [...] S.A. wniesione zostały do Sądu Okręgowego w [...] akty oskarżenia i na dzień wydania opinii postępowania sądowe w tych sprawach nie zostały prawomocnie zakończone, stanowiło bowiem podstawę do wydania przez niego opinii negatywnej, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 3c ustawy Prawo energetyczne, Prezes URE zawiesza postępowanie o udzielenie koncesji w przypadku wnioskodawcy, wobec którego ziściły się przesłanki o których mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że wydając skarżone postanowienia Prokurator Generalny RP nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Uzasadnił bowiem swoje stanowisko wyrażone w ww. postanowieniach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Oba postanowienia zostały wydane po wszechstronnej ocenie okoliczności sprawy, a prawa strony zostały w sposób należyty zagwarantowane. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez organ art. 7 i 8 k.p.a., gdyż Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwrócił się do Prokuratora Generalnego RP z wnioskiem o wydanie opinii w konkretnej sprawie, na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne. Prokurator Generalny PR był zatem związany wnioskiem Prezesa URE oraz jego zakresem, wobec czego za chybiony należy uznać zarzut wydania skarżonych postanowień bez podstawy prawnej (art. 6 k.p.a.) oraz z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 19 i 20 k.p.a.) Jak stanowi art. 20 k.p.a., właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania, a taką podstawę stanowił w tym przypadku art. 23 ust. 3a ustawy Prawo energetyczne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.