VI SA/Wa 2027/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] i decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymującej w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nakładającą na [...] Sp. z o.o., skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną, w wysokości 5.000,00 (pięciu tysięcy) złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez spółkę [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 11 grudnia 2008 r. oddalił skargę. Pismem datowanym na dzień [...] maja 2009 r. skarżąca złożyła do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] oraz decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Minister pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał powyższy wniosek według właściwości do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. We wniosku zarzucono m.in. nieważność decyzji organu odwoławczego poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji rażąco naruszającej prawo decyzji organu I instancji, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że strona wykonywała przewóz okazjonalny, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby oraz naruszenie przepisów postępowania art. 7, 10, 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zwrócono przy tym uwagę na to, iż przedmiotowa decyzja została podpisana przez R. S. – Dyrektora Biura Prawnego i Orzecznictwa, a tym samym nie została podpisana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, czyli organ który miał prawo wydać przedmiotową decyzję Nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2008 r. i decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o stwierdzenie nieważności jest bezzasadny. Nie można bowiem zarzucić decyzjom obu instancji, iż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy to materialnego, czy procesowego. Organ nie stwierdził również innych wad prawnych decyzji wskazanych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w powyższym przepisie. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest przy tym kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym. Nie można zatem, zdaniem organu, jako rażące naruszenie prawa traktować rozstrzygnięcia, wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Zwrócono przy tym na marginesie uwagę na to, że materiał dowodowy zebrany w niniejsze sprawie jest kompletny i bezsporny. Podkreślono, iż zaskarżone decyzje były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd, który nie stwierdził w zaskarżonych decyzjach niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, ani naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Również z tego też powodu – zdaniem organu – nie można stwierdzić nieważności ww. decyzji. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż zaskarżona decyzja nie została podpisana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, czyli organ który miał prawo wydać przedmiotową decyzję, bowiem została w sposób prawidłowy podpisana przez upoważnionego w odpowiedniej formie pracownika stosownie do treści art. 268 a k.p.a. Treść decyzji jak i pieczęć wraz z podpisem świadczą jednoznacznie, iż zaskarżona decyzja wydana została z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ nie podzielił twierdzenia, pełnomocnika strony, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest Minister Infrastruktury. Zgodnie z powyższym artykułem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W rozpatrywanej sprawie decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności nie została, zdaniem organu, wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bowiem Minister Infrastruktury, na co wskazują przepisy prawa, nie był właściwy do wydania przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu. Natomiast w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. wskazano, iż ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach rozumie się przez to Prezesa i Wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4. Na podstawie powyższych przepisów organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając nieważność decyzji organu odwoławczego poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji rażąco naruszającej prawo decyzji organu I instancji i podtrzymując zarzuty podniesione w przedmiotowym wniosku. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r. i decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. jest bezzasadny. Organ podtrzymał swoje stanowisko co do tego, iż nie można zarzucić decyzjom obu instancji, iż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy to materialnego, czy procesowego, czy też z innymi wadami prawnymi o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Nie może stanowić, zdaniem organu, przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji zarzut, iż w toku postępowania administracyjnego nie zebrano dowodów, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika okoliczność, że przewóz okazjonalny osób był wykonywany przez skarżącą. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie bowiem wynika, iż kontrolowany kierowca K. P. wykonywał przewóz osób w imieniu firmy [...] Sp. z o.o., co potwierdził okazany wypis nr [...], z licencji nr [...] udzielonej spółce [...] Sp. z o.o., a także dokumentacja dotycząca zamontowanej w pojeździe kasy rejestrującej, której właścicielem i użytkownikiem była skarżąca spółka. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy transportowej dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy-przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tą definicją wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Tak więc na gruncie art. 92 ust. 1 ustawy za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 ustawy, tj. przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność prowadzenia pojazdu. Ponownie organ podkreślił, że zaskarżone decyzje były już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd, który nie stwierdził w zaskarżonych decyzjach niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, ani naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i również z tego powodu organ nie może stwierdzić nieważności decyzji co do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, bo jest związany prawomocnym wyrokiem Sądu. W skardze na ww. decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg. norm przepisanych prawem. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustawa o transporcie drogowym w art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.t.d. - daje uprawnienie do nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej "uprawnionym do kontroli inspektorom". Termin "uprawnieni do kontroli" przyjęty przez ustawodawcę nie oznacza, zdaniem skarżącej, "ten sam inspektor". Stosownie bowiem do treści art. 24 pkt 1 i 4 k.p.a. - pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, (a tym samym od sporządzenia decyzji administracyjnej), w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, albo w sprawie w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. Inspektor transportu drogowego, który wydał decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej uczestniczył we wszystkich czynnościach procesowych w toku kontroli, tj. zabezpieczał dowody, w tym dokumenty okazane przez skarżącego oraz przesłuchiwał w charakterze świadka skarżącego. Zatem był on, w ocenie strony, świadkiem dokonanej kontroli w rozumieniu art. 24 § 1 ust. 4 k.p.a., a także nie jest osobą bezstronną i z tego względu podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a. Zdaniem strony praktyka przeprowadzenia kontroli drogowej oraz sporządzania protokołu z wyników kontroli drogowej, który w fazie postępowania administracyjnego stanowi podstawę faktyczną wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za stwierdzone w nim naruszenia oraz wydawanie decyzji administracyjnej przez Inspektora Transportu Drogowego, który sporządził protokół z kontroli oraz był obecny przy kontroli narusza art. 7, art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie prawa do praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Nadto decyzja wydana przez organ administracyjny I instancji, została wydana, zdaniem skarżącej, z mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 75 oraz art. 56 ust 1 ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do treści art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ administracyjny z zastrzeżeniem przepisów ustawy może nałożyć w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną na podmiot naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, wydanego na podstawie z art. 89 ust. 5 (dawnego art. 89 ust. 2 u.t.d.) ww. ustawy - podstawą wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym są stwierdzone w toku kontroli naruszenia uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, które zamieszczono w protokole kontroli. Z kolei art. 89 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym upoważnił ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia sposobu, warunków i trybu przeprowadzania kontroli podczas kontroli drogowych i kontroli w przedsiębiorstwie. Upoważnienie ustawowe udzielone przez ustawodawcę w art. 89 ww. ustawy nie obejmuje, zdaniem strony, natomiast prawa organu do określenia uprawnień organu administracyjnego w zakresie wykorzystywania wyników kontroli ponad uprawnienia wynikające z art. 75 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 75 ustawy o transporcie drogowym - wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: 1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy; 2) karnego lub karno-skarbowego; 3) w sprawach o wykroczenia; 4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy; 5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Zatem § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 roku o sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, jest, zdaniem skarżącej, niezgodny z art. 75 oraz art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i wykracza poza umocowanie ustawowe wynikające zarówno z ww. przepisu jak i art. 89 ust. 5 (dawnego art. 89 ust. 2) ustawy. W ocenie strony, organ I instancji wydał decyzję administracyjną na podstawie wyników kontroli wynikających z naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 75 ustawy o transporcie drogowym - albowiem zgodnie z art. 75 oraz 56 ust. 1 inspektor ma prawo do nałożenia kary pieniężnej wyłącznie zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Decyzja organu I instancji jest zatem obciążona wadą określoną w art. 156 § 1 ust. 2 i ust. 7 k.p.a., gdyż z ustawy o transporcie drogowym nie wynika umocowanie Inspektora Transportu Drogowego do wszczęcia postępowania o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Art. 89 ust. 2 (obecnie art. 89 ust. 5 u.t.d.), nie zawiera i nigdy nie zawierał umocowania uregulowania w drodze rozporządzenia umocowania do wszczęcia postępowania o nałożenie kary pieniężnej oraz nie zawiera umocowania do nałożenia kary pieniężnej na podstawie ww. dokumentu. Zdaniem skarżącej, organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest przy tym Minister Infrastruktury. Nadto strona podniosła, że organ błędnie przyjął odpowiedzialność skarżącej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz obydwu decyzji administracyjnych nie wynika bowiem, zdaniem strony, aby skarżąca w dniu [...] grudnia 2007 roku wykonywała przewozów okazjonalny w krajowym transporcie drogowym, pojazdem przeznaczonym do przewozu niw więcej niż 9 osób z naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe taksometru, a taki stan rzeczy skutkuje naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, poprzez: błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 w zw. z art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Skoro ustawa o transporcie drogowym nie definiuje co jest przewozem osób, art. 4 ust. 11 u.t.d. definiuje wyłącznie jaki przewóz osób stanowi przewóz okazjonalny, to aby dokonać prawidłowej wykładni art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym należy dokonać wykładni systemowej oraz funkcjonalnej tego przepisu. Nadto podniesiono, że zdaniem strony, w toku całego postępowania administracyjnego nie zgromadzono dowodów, które wskazują na fakt przewozu jakiejkolwiek osoby. Z protokołu kontroli wynika, że podczas kontroli w pojeździe nie znajdowała się żadna osoba poza kierowcą zatem nie można przyjąć, że podczas kontroli jakakolwiek osoba była przewożona skontrolowanym pojazdem. Pozostałe dowody zebrane w sprawie nie potwierdzają, aby skontrolowanym pojazdem przewożono jakąkolwiek osobę. W szczególności dowodami na okoliczność wykonywania przewozów okazjonalnych przez skarżąca nie są paragon fiskalny oraz raport dobowy. Zaniechanie wyjaśnienia powyższej okoliczności oraz zaniechanie zebrania dowodów, które pozwalają na ich podstawie przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, że przewóz okazjonalny osób był wykonywany w krajowym transporcie drogowym przez skarżącą stanowi, w ocenie strony, naruszenie przepisów postępowania bowiem taka praktyka organów administracji skutkuje naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają bowiem obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Stosownie do art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – tzn. organ. Stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Główny Inspektor Transportu Drogowego jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu ds. transportu zaś art. 52 ust. 1 tej ustawy stanowi, że Główny Inspektor kieruje Inspekcją Transportu Drogowego przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Stosownie do art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ilekroć w przepisach k.p.a. jest mowa o ministrach rozumie się pod tym pojęciem również kierowników urzędów centralnych administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Właściwym, w świetle powołanych przepisów, do rozpoznania przedmiotowego wniosku był zatem Główny Inspektor Transportu Drogowego i wniosek ten został przez ww. organ rozpoznany bez naruszenia art. 157 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2008 r. i decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. a po rozpatrzeniu wniosku złożonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. zaskarżoną decyzją utrzymał ww. decyzję w mocy. Wprawdzie w osnowie tej decyzji i części wstępnej wskazano decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2009 r. podczas kiedy ww. decyzja została wydana w dniu [...] lipca 2009 r. ale numer tej decyzji został w osnowie i części wstępnej wskazany prawidłowo. W świetle powyższego i treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie ma wątpliwości co do tego, że wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. ta decyzja została utrzymana w mocy, a powyższa omyłka w jej dacie jest oczywistą omyłką. Powyższe uchybienie nie jest zatem uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast odnosząc się do zarzutów dot. błędnej oceny organu co do braku przesłanek do stwierdzenia nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. podkreślić należy, iż decydującą w tej mierze jest okoliczność, iż WSA oddalił skargę na objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. Ten prawomocny wyrok, którym nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i organy państwowe są związane (art. 170 p.p.s.a.) w tym również oceną prawną wyrażoną przez sąd w ww. wyroku, przesądza o braku przesłanek nieważności ww. decyzji i jest podstawą odmowy stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy Sąd nie wdając się w ocenę zarzutów skargi orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak w sentencji.