VI SA/Wa 2035/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" oraz ustalenia opłaty postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] maja 2014 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" oraz ustalenia opłaty wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż na wniosek strony organ uchylił wcześniej naliczoną opłatę wynikającą z niekonstytucyjnych przepisów i nałożył na stronę nową – wyższą opłatę. Strona uznała, iż poniekąd została ukarana, poprzez naliczenie wyższej opłaty, za poszukiwanie ochrony przed niekonstytucyjnymi działaniami państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. orzeczenie NSA z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, kwestia prawidłowości ustalenia opłaty za ową koncesje, będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. Nadto Sąd ustalił, że w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącej którejś z przesłanek wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.