VI SA/Wa 2038/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Minister Gospodarki utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy A. K. (dalej skarżąca) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została prawidłowo doręczona skarżącej w dniu 14 sierpnia 2012 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Korespondencja została odebrana przez K. P. – osobę upoważnioną do odbioru korespondencji (vide: pełnomocnictwo pocztowe nr [...] w aktach administracyjnych). A. K. złożyła w dniu 14 września 2012 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym N. [...] – k. 4 akt sądowych) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012 r. Z uwagi na upływ trzydziestodniowego, ustawowego terminu do jej wniesienia, postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Sąd odrzucił rzeczoną skargę. W dniu 11 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął - złożony za pośrednictwem organu - wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w dniach od 10 sierpnia do 26 sierpnia 2012 r. przebywała wraz z rodziną na urlopie poza granicami kraju. Wyjaśniła, że w dniu 14 sierpnia 2012 r. doszło do doręczenia zastępczego do rąk pracownicy, która otrzymaną korespondencję (zawierającą decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r.) opatrzyła datą odbioru 15 sierpnia 2012 r. Wobec powyższego, skarżąca wniosła w dniu 14 września 2012 r. skargę będąc przekonaną, iż dochowała terminu do jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., powoływane dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 13 września 2012 r. W terminie tym A. K. skargi nie wniosła. Art. 86 § 1 p.p.s.a. wskazuje natomiast, że jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała we wskazanym terminie. Z istotnego dla sprawy art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Ponieważ zasadą jest dokonywanie czynności w terminie, przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Warunkiem zatem skuteczności wniosku o przywrócenie terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 p.p.s.a. i art. 87 p.p.s.a. tj.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a., art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku (liczony od dnia 19 lutego 2013 r., kiedy z postanowienia Sądu z dnia 11 lutego 2013 r. o odrzuceniu skargi, dowiedziała się o uchybieniu terminu, wniosek złożony został 26 lutego 2013 r.) i dokonała czynności, której terminowi wcześniej uchybiła (tj. przedłożyła skargę), nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w niedochowaniu terminu. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia – ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Konieczną, a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności. Przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. Okoliczności przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie uprawdopodobniają braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności procesowej. Skarżąca bowiem brak winy w dochowaniu terminu uzasadniała zaniedbaniem swojego pracownicy, która błędnie poinformowała ją o dacie doręczenia korespondencji zawierającej decyzję organu odwoławczego. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja, nie daje podstaw do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia skargi powstało wskutek okoliczności przez skarżącą niezawinionych. Podkreślić trzeba, że skarżąca była świadoma toczącego się postępowania i to rzeczą strony było zorganizowanie prawidłowego obiegu korespondencji w taki sposób, aby możliwe było dochowanie ustawowych terminów. Skarżąca nie może bowiem przerzucać negatywnych skutków braku staranności w prowadzeniu swoich spraw na osobę trzecią (pracownicę, która wpisała błędna datę odbioru korespondencji), którą się posługuje m.in. w odbiorze korespondencji urzędowej. Błąd lub innego rodzaju uchybienie osoby trzeciej jest w tym przypadku równoznaczne z błędem skarżącej. Na marginesie rozważań wypada dodać, że przesyłka zawierająca decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie mogła zostać doręczona w dniu 15 sierpnia 2012 r., jako że zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. i ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. 1951 Nr 4, poz. 26 z póz. zm.) było to Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, stanowiące dzień ustawowo wolny od pracy, o czym skarżąca, jako przedsiębiorca należycie dbający o swoje interesy, winna była wiedzieć. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania, Sąd nie dopatrzył się braku winy w działaniu skarżącej, gdyż można jej przypisać co najmniej niedbalstwo, wyrażające się w niestarannym prowadzeniu własnych spraw. Powyższe wyklucza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia skargi, przez co wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.