VI SA/Wa 2043/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. O. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. skarżąca B. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zarządzeniem z dnia 11 października 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 274 (dwieście siedemdziesiąt cztery) złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone na wskazany w skardze adres skarżącej w dniu 26 października 2016 r. (k. 18 akt sądowych). Przesyłkę listowną zawierająca zarządzenie odebrał P. K., zięć skarżącej. Skarżąca powinna wykonać zarządzenie w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego bieg upływał z końcem dnia 2 listopada 2016 r., jednakże uiściła wpis sądowy w dniu 16 listopada 2016 r. (dowód uiszczenia wpisu - k. 19 akt sądowych), a więc po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 grudnia 2016 r. odrzucił przedmiotową skargę ze względu na uiszczenie wpisu sądowego od skargi po terminie. Postanowienie zostało doręczone na wskazany przez skarżącą adres w dniu 19 grudnia 2016 r. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi, podnosząc, że zarządzenie z dnia 11 października 2016 r. nie zostało jej doręczone osobiście, w związku z czym bez swojej winy nie dokonała w terminie ww. czynności. Skarżąca wskazała, że przedmiotowe pismo otrzymała do rąk własnych dopiero kilka dni później, a o dacie odbioru przedmiotowego zarządzenia nie miała jakiejkolwiek wiedzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku - por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02 (M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). W ocenie Sądu wykazane przez skarżącą okoliczności nie wykluczały możliwości zachowania terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odnosząc się argumentacji skarżącej, że zarządzenie z dnia 11 października 2016 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało jej doręczone osobiście, w związku z czym bez swojej winy nie dokonała w terminie ww. czynności, wskazać należy, że w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Zdaniem Sądu określony w tym przepisie tryb doręczenia zastępczego został prawidłowo przeprowadzony w odniesieniu do przesyłki zawierającej zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ze znajdującego się w aktach sądowych (k. 18) zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie wynika, że przesyłka ta została doręczona na adres skarżącej, przy czym została odebrana przez P. K. Z zaznaczeń i wpisów dokonanych na druku potwierdzenia odbioru przez doręczyciela wynika, że z powodu nieobecności adresata w mieszkaniu doręczył pismo P. K. (zięć), który jest dorosłym domownikiem adresata i nie jest jego przeciwnikiem w sprawie oraz podjął się oddania pisma adresatowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 1431/12, LEX nr 1247105) utrwalony jest pogląd, że jeżeli dorosły domownik adresata, który nie ma sprzecznych interesów w sprawie, własnoręcznym podpisem kwituje odbiór przesyłki, to tym samym zobowiązuje się do jej przekazania adresatowi; natomiast jeśli domownik wyraźnie nie zobowiązuje się oddać przesyłki adresatowi, to przesyłka nie powinna mu zostać wydana przez doręczyciela (vide: postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 70/12; treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W związku z powyższym skarżąca nie może negować skuteczności doręczenia, wskazując, że zarządzenie nie zostało doręczone jej osobiście. Dodatkowo podkreślić należy, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu przyznała, że przedmiotowe pismo otrzymała do rąk własnych kilka dni później, a o dacie odbioru przedmiotowego zarządzenia nie miała jakiejkolwiek wiedzy. Wskazać należy, ze w zarządzeniu z dnia 11 października 2016 r. wskazano, iż wpis należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca, mając świadomość wagi uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie, winna sprawdzić we właściwym urzędzie pocztowym datę doręczenia przedmiotowego zarządzenia celem uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie. Za przejaw niestarannego zachowania i zaniedbania należy uznać niepodjęcie przez skarżącą wyżej wykazanych niezbędnych czynności zapewniających terminowe uiszczenie wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. Z powyższych względów na mocy art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.