VI SA/Wa 2044/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] o nałożeniu na A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]", zwanego dalej także "skarżącym" kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] stycznia 2013 roku zatrzymano do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...], którym kierował Pan M. T. Przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz Pana A. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]". Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] i dały podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec skarżącego, które zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] lutego 2013 roku decyzji nr [...] nakładającej na skarżącego karę 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa, 77kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie polegające na nieustaleniu, że Pan M. T. był pracownikiem strony i że wykonywany w chwili kontroli przewóz miał charakter przewozu na potrzeby własne. Skarżący podniósł, że kierowca w czasie kontroli był pracownikiem, o czym świadczy przesłana wraz z odwołaniem umowa o pracę oraz lista płac. Ostatecznie strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłanych dokumentów i o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia [...] maja 2013 roku na wstępie powołał przepisy art. 4 pkt 4, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1265), oraz lp.1.1. załącznika nr 3 do w/w ustawy. W ocenie organu II instancji zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że w dniu kontroli strona nie wykonywała przewozu na potrzeby własne, ale transport drogowy, którego wykonywanie wymaga uzyskania stosownej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że aby dany przewóz mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne konieczne jest łączne spełnienie określonych w art. 4 pkt 4 lit. a-d ustawy o transporcie drogowym wymogów. W niniejszej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. a, bowiem kierujący pojazdem kierowca nie był pracownikiem strony. Wynika to z zeznań kierowcy Pana M. T., który podał, że nie jest zatrudniony w firmie A. M.. Zeznał, że jeździ jako kierowca w firmie "[...]" od marca 2012 roku na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony, natomiast w dniu kontroli wykonywał usługę kierowania pojazdem w firmie Pana A. M. z uwagi na chęć dorobienia do pensji. Mając na uwadze zeznania świadka organ nie dał wiary podniesionym w odwołaniu argumentom strony, jakoby Pan M. T. był zatrudniony przez stronę jako pracownik, a także przedstawionym przez stronę dokumentom w postaci umowy o pracę i kserokopii listy płac na miesiąc styczeń 2013 roku. Powyższe dokumenty zostały sporządzone już po kontroli z datą wsteczną na potrzeby niniejszego postępowania. Z tego względu organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do podważenia ustaleń poczynionych w toku kontroli i dlatego zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 roku A. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 7, 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz załatwienie sprawy z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz błędne sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji, skutkujące błędnym ustaleniem, że M. T. nie był pracownikiem A. M. w dniu [...] stycznia 2013 roku i że przewóz nie był wykonywany na potrzeby własne. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącego od organ zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przypisanych. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podał, że dołączona do odwołania umowa o pracę oraz lista płac świadczy o tym, że Pan M. T. był w dniu kontroli pracownikiem skarżącego. Organ bezzasadnie odmówił wiarygodności w/w dokumentom. Jeżeli miał wątpliwość co do tych dokumentów mógł je zwrócić do właściwych urzędów tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego o potwierdzenie czy . T. był zatrudniony w firmie [...] w dniu zatrzymania pojazdu do kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, p.1269 z późn. zm). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwany dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające wyjaśniły wszechstronnie istotne okoliczności w sprawie i do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z protokołu kontrolnego będącego dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa bezspornie wynika, że zatrzymanym do kontroli pojazdem w dniu [...] stycznia 2013 roku kierował Pan M. T., który uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podał, że jest pracownikiem innego przedsiębiorstwa, natomiast w dniu kontroli wykonywał przejazd na ustne zlecenie A. M., chcąc "dorobić" sobie do pensji. Nie był więc pracownikiem skarżącego w rozumieniu przepisów kodeksu pracy a więc nie została spełniona przesłanka z art. 4 pkt 4 a ustawy o transporcie drogowym, aby dany przejazd uznać za przewóz na potrzeby własne. W takiej sytuacji należy uznać zgodnie z art. 3a ustawy o transporcie drogowym, iż skarżący wykonywał transport drogowy nie posiadając wymaganej licencji co skutkowało nałożeniem na niego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 oraz lp.1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Według oceny Sądu skarżący nie przeprowadził skutecznie dowodu przeciwko treści protokołu kontroli. Gdyby rzeczywiście M. T. był w dniu kontroli pracownikiem skarżącego, zeznałby o tym, będąc przesłuchiwany przez inspektorów transportu drogowego. Poza tym przeciwko przyjęciu takiej wersji przemawia również i ta okoliczność ,że skarżący będąc powiadomiony o wszczęciu przeciwko niemu postępowania administracyjnego (pismo z [...] lutego 2013 roku, odebrane w dniu [...] lutego 2013 roku) nie udzielił nań żadnej odpowiedzi. Dopiero po otrzymaniu decyzji z dnia [...] lutego 2013 roku, składając od niej odwołanie, z dnia 7 marca 2013 roku, przedstawił dokumenty iż kierowca od 2 stycznia 2013 roku był jego pracownikiem. Organ oceniając dowody skarżącego prawidłowo uznał je za niewiarygodne i sporządzone na potrzeby niniejszej sprawy. W tym stanie sprawy zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa nie zasługują na uwzględnienie. Z tego względu skargę A. M. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.