VI SA/Wa 2062/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] lutego 2013 r.; 2. stwierdza że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego H. O. kwotę 1560 (słownie: tysiąc pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2009 r. w miejscowości N., na ul. B. [...], zatrzymano do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Powyższym pojazdem kierował G. K., który wykonywał przewóz ładunku (buraków) z miejscowości Z. do [...] w miejscowości N., w imieniu i na rzecz H. O. (dalej skarżący) prowadzącego działalność gospodarczej pod nazwą [...] z siedzibą w miejscowości W. W związku z podejrzeniem przekroczenia parametrów wagowych, pojazd skierowano do punktu kontrolnego, gdzie dokonano pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...] (w protokole kontroli na stronie pierwszej jako miejsce kontroli wskazano miejscowość W., a na stronie trzeciej protokołu podano, że ważenia dokonano na stanowisku do pomiarów masy pojazdów mieszczącym się przy ul. A. w B., droga krajowa nr [...] - vide protokół kontroli w aktach administracyjnych sprawy). W wyniku ważenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono: przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,288 t, przekroczenie nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy o 2,357 t oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 1,307 t. Po zważeniu rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu wyniósł 10,388 t, rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 24,157 t (po odjęciu 200 g i 2%), a rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów (po odjęciu możliwych błędów ważenia) wyniosła 41,307 t. Kierowca, który był obecny podczas odczytywania wyników ważenia, podpisał protokół kontroli bez zgłaszania uwag. Nie wnosił również o ponowne zważenie pojazdu. Jednocześnie nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W oparciu o wyniki kontroli, a także o ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania, w dniu [...] marca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej WITD) wydał decyzję, którą na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c i art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. (dalej udp) oraz lp. 6 pkt 7 lit. d i e, lp. 6 pkt 6 lit. c i lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do udp, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. (dalej prd), jak również § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1860), a także art. 104 § 1 kpa, nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 9.000 zł za następujące naruszenia stwierdzone podczas ww. kontroli polegające na: • przekroczeniu nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 2,388 t (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wyniósł 10,388 t) – kara 3.000 zł, • przekroczeniu nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy o 2,357 t (rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 24,157 t) – kara 5.400 zł, • przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 1,307 t (rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 41,307 t) – kara 600 zł. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł, że do zatrzymania pojazdu doszło z naruszeniem przepisów prawa, gdyż w centrum miasta obowiązuje zakaz zatrzymywania się pojazdów ciężarowych. Mogło to, jego zdaniem, doprowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Z jednym z inspektorów kierowca nie mógł się porozumieć, ponieważ nie władał on językiem polskim, co naruszyło prawo kontrolowanego do składania ustnych wyjaśnień. Ważenie pojazdu odbyło się w miejscu oddalonym od miejsca zatrzymania o ponad 50 km, co naraziło przedsiębiorstwo na dodatkowe koszty. Po załadunku nie było możliwości zważenia pojazdu, a załadowca ładuje pojazd "na oko". Kierowca nie może wizualnie określić liczby załadowanych ton, a nałożona kara pieniężna jest niewspółmierna do dochodów firmy. Nie wiadomo również, czy ważenie pojazdu odbyło się w miejscu do tego przystosowanym, skoro z protokołu kontroli nie wynika jednoznacznie, gdzie ono się odbyło. Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 udp oraz lp. 6 pkt 6 lit. b, lp. 6 pkt 7 lit. d i e i lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do udp, jak również art. 64 ust. 1 prd, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GITD wskazał w szczególności, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] października 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. do [...] sierpnia 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Według organu przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie profesjonalnego przewoźnika. Organ odwoławczy podkreślił też, iż na podstawie art. 129a prd kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2 prd. Tymi uprawnieniami są m.in. kontrolowanie ruchem, wydawanie poleceń osobie kontrolowanej co do jej zachowania, usuwania lub przemieszczania pojazdu, sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. Uprawnienia te są wystarczające, aby po zatrzymaniu pojazdu do kontroli inspektor mógł, wydając polecenie osobie kontrolowanej, skierować pojazd na stanowisko kontrolne, które spełnia stosowne wymagania dla skontrolowania stanu technicznego, wymiarów, nacisków oraz masy kontrolowanego pojazdu. W przypadku kontroli nacisków osi oraz masy pojazdu miejsce kontroli musi być przystosowane do przeprowadzenia czynności kontrolnych, gdyż uzyskanie prawidłowych wyników pomiarów jest istotne dla ustalenia zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy. W celu jednoznacznego ustalenia miejsca kontroli przesłuchano osobę kontrolującą; o miejscu i terminie przesłuchania prawidłowo powiadomiono stronę. W wyniku przeprowadzonego dowodu organ ustalił, iż kontroli dokonano na stanowisku do ważenia w miejscowości W. Protokół z zatwierdzenia terenu na tym stanowisku od momentu wszczęcia postępowania znajdował się w aktach sprawy. Strona miała zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Wobec powyższego nie ma wątpliwości, iż ważenie odbyło się na miejscu do tego przystosowanym oraz zatwierdzonym przez odpowiedni organ. Powyższa decyzja GITD stała się przedmiotem skargi H. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: • naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 6, art. 8 kpa poprzez złamanie podstawowych zasad postępowania, - art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, - art. 35 i 36 kpa poprzez niezałatwienie sprawy w terminie oraz • naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nadal nie ma możliwości stwierdzenia czy ważenie pojazdu odbyło się w miejscu do tego przystosowanym i zgodnie z literą prawa. Ważenie zostało przeprowadzone przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, a organ wykazał jedynie, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem pochylenia terenu z dnia [...] października 2009 r. i okazał świadectwa legalizacji wag. Natomiast większość obecnie wykorzystywanych stanowisk do ważenia pojazdów spełnia jedynie wymagania dotyczące ważenia pojazdów przy zastosowaniu wag do ważenia dynamicznego na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Rozporządzenie to nie określa więc procedury ważenia oraz warunków jakim ma odpowiadać stanowisko do ważenia pojazdów przy zastosowaniu wag do ważenia statycznego. Nie istnieją przepisy, które określałyby jak ma wyglądać i jakie wymagania ma spełniać stanowisko do ważenia pojazdów przy zastosowaniu wag do ważenia statycznego. Wobec braku przepisów określających procedurę ważenia przy użyciu wag statycznych organ powinien okazać, obok protokołu pochylenia terenu i świadectw legalizacji wag, także instrukcje ich obsługi. Kontrolowanym pojazdem przewożone były buraki cukrowe prosto z pola, w których znajdowały się bryły ziemi i optycznie rozłożenie ładunku nie wzbudziło zastrzeżeń kierowcy. Załadunku dokonywała firma wynajęta przez [...]. Po załadunku nie ma możliwości sprawdzenia wagi pojazdu ani nacisków poszczególnych osi; załadunek operator ładowarki robi "na oko". Właściciel firmy transportowej ani kierowca nie mają interesu w nadmiernym, jak i nierównomiernym rozłożeniu towaru. Przedsiębiorca nie jest obecny przy załadunku i nie ma na niego wpływu. Jest to zatem okoliczność z art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2207/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję WITD z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zdecydowana większość zarzutów podniesionych przez skarżącego jest niezasadna. Uwagę tę Sąd odniósł w szczególności do zarzutów dotyczących załadunku i ważenia pojazdu (w tym miejsca ważenia). Tym samym przesądził prawidłowość stanowiska organów w tych kwestiach. Jako w zasadzie jedyny motyw podjętego w wyroku rozstrzygnięcia Sąd podał brak w aktach administracyjnych sprawy świadectw legalizacyjnych dla wag o nr fabrycznych nr [...] i [...], okazanych - według zapewnienia organów - kierowcy przed zważeniem pojazdu. W aktach tych znajdowało się jedynie "świadectwo zgodności wydane w dniu [...] stycznia 2009 r. przez Okręgowy Urząd Miar w G. dla wag typu LP 600, zatwierdzenie typu WE: PL 05 004, o numerach fabrycznych [...] i [...], z wymaganiami Dyrektywy Rady 90/384/EWG, zmienionej Dyrektywą Rady 93/68/EWG, wdrożonej rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. Nr 4 z 2004 r., poz. 23)". Wprawdzie na podstawie ww. rozporządzenia nie można całkowicie wykluczyć możliwości, że chodzi o te same wagi, o których jest mowa w protokole kontroli, jednak nie są to świadectwa legalizacji ponownej, na które powoływały się organy w rozpatrywanej sprawie, zaś wyjaśnienie wskazanej rozbieżności nie należy do obowiązków Sądu. Dlatego podniesione przez stronę skarżącą zarzuty (w tym zakresie ustaleń faktycznoprawnych) naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez złamanie jego podstawowych zasad (w szczególności art. 6 i art. 8 kpa) oraz poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) Sąd uznał za zasadne. Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organy orzekające w sprawie powinny poddać szerszej analizie zarzuty strony skarżącej "dotyczące wyznaczenia i parametrów miejsca i sposobu ważenia pojazdu, rodzaju i sposobu używanych wag", a także przedstawić świadectwa ponownej legalizacji wag użytych do ważenia pojazdu, ważne w dniu przeprowadzonej kontroli. Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji w szczególności przeprowadził następujące czynności: - przesłuchał w charakterze świadka G. S., który w dniu [...] grudnia 2009 r. pełnił służbę wspólnie z insp. R. M. oraz asystował podczas kontroli ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] z naczepą marki [...] o nr rej. [...] (vide protokół z przesłuchania świadka w aktach administracyjnych sprawy), - dwukrotnie wzywał skarżącego do wypowiedzenia się w sprawie oraz ewentualnego przedstawienia wszelkich dokumentów poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem (vide pisma WITD z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz dnia z [...] lipca 2012 r. w aktach administracyjnych sprawy), - pismem z dnia [...] marca 2012 r. wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o udzielenie pomocy prawnej e celu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy kontrolowanego pojazdu G. K. (przesłuchanie to odbyło się w dniu [...] marca 2012 r. - vide protokół z przesłuchania świadka w aktach administracyjnych sprawy). Ponadto organ dołączył do akt świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. dla wag nieautomatycznych LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...], ważne do dnia [...] sierpnia 2011 r. (o kserokopie m.in. ww. świadectw legalizacji skarżący zwrócił się do WITD we wniosku z dnia [...] listopada 2010 r., a pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. organ wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty skarbowej, zatem był już wówczas w posiadaniu przedmiotowych dokumentów). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., mając za podstawę art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c i art. 41 udp, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prd, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 138, poz. 933 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932 ze zm.), art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. Nr 222, poz. 1321 (dalej ustawa o zmianie), a także art. 104 § 1 kpa, nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 9.000 zł za naruszenia stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2009 r. w miejscowości N. (ul. B.) oraz podczas ważenia w puncie kontrolnym mieszczącym się w miejscowości W. (droga krajowa nr [...]), tj.: • przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 2,388 t (rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wyniósł 10,388 t, • przekroczenie dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy o 2,357 t (rzeczywisty nacisk potrójnej osi nienapędowej naczepy wyniósł 24,157 t), • przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 1,307 t (rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 41,307 t), które to przekroczenia sankcjonują kary pieniężne określone w przepisach lp. 6 pkt 7 lit. d i e, lp. 6 pkt 6 lit. c i lp. 9 pkt 5 lit. b. W uzasadnieniu decyzji WITD podniósł, że droga, na której nastąpiło zatrzymanie kontrolowanego pojazdu (tj. ul. B. w miejscowości N., a dokładnie ul. B. [...]) nie została zaliczona na podstawie ww. rozporządzeń Ministra Infrastruktury do kategorii dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t oraz o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Jest to bowiem droga gminna nr [...], po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, stosownie do art. 41 ust. 6 udp. W celu realizacji wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zawartych w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2207/10), WITD przeprowadził dowód z przesłuchania insp. G. S. uczestniczącego w kontroli oraz dowód z przesłuchania kierowcy G. K. Powyższe zeznania jednoznacznie wskazują, że ważenia kontrolowanego pojazdu dokonano jednym kompletem wag typu LP 600 o nr [...] oraz [...]. Fakt, iż w aktach sprawy znalazły się kopie świadectw legalizacji od wag tego typu o innych numerach jest zapewne wynikiem niefrasobliwości pracownika administracyjnego. Właściwe kopie zostały już dołączone do akt sprawy. Organ podkreślił też, że w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez uprawnionych geodetów. W niniejszej sprawie miejsce ważenia w miejscowości W. także legitymuje się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Kontrolę przeprowadziły wyspecjalizowane służby drogowe w obecności kierowcy, który nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do sposobu dokonanych pomiarów, ustawienia pojazdu podczas pomiaru czy konfiguracji placu, na którym dokonano pomiaru. Nie kwestionował też odczytów przyrządów pomiarowych i stwierdzonych w protokole dopuszczalnych przekroczeń dopuszczalnych parametrów. Protokół został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym stwierdził, że organ ponownie rozpatrując sprawę dopuścił się wielu uchybień. Mianowicie przesłuchał insp. G. S. zamiast widniejącego w protokole kontroli insp. R. M., zaś zeznania kierowcy nie mogą być wiarygodne ze względu na upływ ponad 3 lat od daty kontroli. Skoro w aktach sprawy znajdowały się świadectwa legalizacji dotyczące innych wag (które zapewne okazano kierowcy), to należy przyjąć , że w dacie kontroli wagi nie posiadały wymaganych świadectw i wobec tego ważenie było nieprawidłowe. Zdaniem skarżącego dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Nie istnieje żadna technologia pozwalająca na ważenie buraków na gruntach rolnych, gdzie wjeżdżają pojazdy w celu ich załadunku. GITD decyzją z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a , ust. 1b pkt 1 i ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 udp oraz lp. 6 pkt 6 lit. c, lp. 6 pkt 7 lit. d i e i lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do udp, jak również art. 64 ust. 1 prd, a także art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] października 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi w chwili kontroli legitymowały się ważnymi (do dnia [...] sierpnia 2011 r.) świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów i przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Po dokonaniu pomiarów został sporządzony protokół kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, GITD wyjaśnił, iż przesłuchania kierowcy nie można uznać jako dowodu w sprawie, gdyż zostało ono przeprowadzone z naruszeniem art. 79 kpa. Pomimo powyższego, z prawidłowo przeprowadzonego przesłuchania insp. G. S. w sposób jednoznaczny wynika, że w dniu [...] grudnia 2009 r. ważenia kontrolowanego pojazdu dokonano za pomocą wag typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...], które w chwili kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Ponadto w trakcie ponownego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż droga , na której zatrzymano pojazd jest drogą gminną o nr [...]. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się świadectwa legalizacji wag użytych podczas kontroli, a załączenie dokumentów legalizacyjnych innych wag było efektem omyłki pracownika administracyjnego. Organ drugiej instancji zaakcentował również, że Sąd w wyroku uchylającym decyzje odrzucił wszystkie zarzuty skarżącego, a powodem tego uchylenia było załączenie do akt niewłaściwych dokumentów legalizacyjnych wag. GITD wskazał, iż ustawodawca nie wprowadził legalnych defincji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wydajacy decyzję jest zatem każdorazowo zobowiązany do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy, zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. Zdaniem organu odwoławczego ładunek sypki jest to materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, a poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. Natomiast pod pojęciem drewna należy rozumieć surowiec w stanie nieprzetworzonym, niepoddany procesowi technologicznemu. W rozpatrywanej sprawie przewożono buraki, jednak kontrola – obok przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi – wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Dlatego nie ma podstaw do zastosowania wyż. cyt. przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. Ponadto ustawa o drogach publicznych nie definuje pojęcia "należytej staranności" czy "braku wpływu". W zakresie "należytej staranności" należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym (kc), tj. w art. 355 § 1 i 2 kc. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów, należy mieć na uwadze wyższe wymagania, które są związane z zawodowym charakterem tej działalności. Przewoźnik musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą przewoźnika i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia przewidzianego w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. Obok regulacji prawnych, odnośnie należytej staranności, znaczenie mają zasady współżycia społecznego, ukształtowane zwyczaje, różnego rodzaju reguły zawodowe dotyczące branży transportowej. I tak do podstawowych obowiązków przewoźnika należy bezwzględne sprawdzenie przed wyjazdem na drogi publiczne, czy pojazd nie narusza dopuszczalnych norm. Przewoźnik nie powinien jedynie przyglądać się czynnościom ładunkowym nadawcy (załadowcy), ale współdziałać z nim w taki sposób, aby dzięki jego kwalifikacjom czynności te zostały wykonane w sposób prawidłowy. W przypadku terminu "brak wpływu" można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez sądy administracyjne na tle art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym (uchylonego 1 stycznia 2012 r.). W tym zakresie organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08 oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10. Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za poszczególne naruszenia została ścisle określona w załączniku nr 2 do udp i organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości tych kar. Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Ograniczył się jedynie do zakwestionowania swojej odpowiedzialności, powołując się na rodzaj przewożonego ładunku. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: • naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. art. 6, art. 8 kpa poprzez złamanie podstawowych zasad, - art. 7, art. 10, art. 77§1 i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz • naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw – poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ponownie przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie czyni zadość zaleceniom Sądu i budzi jego zastrzeżenia. W szczególności organy nie wyjaśniły w sposób ostateczny sprzeczności, które ujawniły się w materiale dowodowym. Przede wszystkim nie przesłuchano insp. R. M., który sporządził protokół kontroli (zamiast niego przesłuchano insp. G. S., który rzekomo uczestniczył w czynnościach ), co w konsekwencji czyni ten protokół wadliwym. Ponadto, zdaniem skarżącego, wagi typu LP 600 nie powinny być używane do wyznaczania całkowitej masy pojazdu, gdyż zgodnie z ich instrukcją służą do określania nacisków na osie pojazdów. Zatem rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu nie została prawidłowo ustalona. W konsekwencji należy przyjąć, iż nie została ona przekroczona, co z kolei umożliwia /implikuje/ zastosowanie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. W kontekście tego ostatniego zarzutu skarżący powołał się na biuletyn szkoleniowy Inspekcji Transportu Drogowego nr [...] oraz pismo Najwyższej Izby Kontroli nr [...] wskazujące, iż wagi typu LP 600 nie nadają się do pomiaru dopuszczalnej masy całkowitej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem w zakresie swojej właściwości sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a nie według słuszności czy celowości. Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r., poz. 270 j.t. ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle ww. kryteriów, należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] maja 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję WITD z dnia [...] lutego 2013 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.000 zł za stwierdzone podczas kontroli drogowej w dniu 1 grudnia 2009 r. naruszenia polegające na: • przekroczeniu nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 2,388 t, • przekroczeniu dopuszczalnego nacisku potrójnej osi nienapędowej naczepy o 2,357 t, • przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 1,307 t. Powyższe decyzje zostały wydane po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy inspekcji drogowej w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2207/10, uchylającym decyzję GITD z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję WITD z dnia [...] marca 2010 r. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 25 udp (w brzmieniu ustawy o drogach publicznych z daty kontroli pojazdu) pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 prd (w brzmieniu ustawy prawo o ruchu drogowym z daty kontroli pojazdu) , ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Natomiast w myśl art. 13g ust. 1 udp za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę tę, zgodnie z art. 13g ust. 1a udp, ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, karę ustala się jako sumę wysokości kar z tytułu każdego przekroczenia. Karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 13g ust. 1b pkt 1 udp). Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (art. 13g ust. 2 udp). W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd w momencie zatrzymania (w dniu [...] grudnia 2009 r.) przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego poruszał się po ul. B. w miejscowości N. Przedmiotowa droga nie została wymieniona w ww. rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, co oznacza (w myśl art. 41 ust. 6 udp w zw. z art. 41 ust. 4 i 5 udp), iż zalicza się ona do sieci dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (w ww. decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. organ mylnie wskazał na późniejsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury w tym względzie – bo z dnia 14 lipca 2010 r., co jednak jest bez znaczenia dla rozpoznania sprawy, skoro odcinek drogi, na którym zatrzymano do kontroli pojazd skarżącego, w świetle przepisów wszystkich tych rozporządzeń - właściwych na dzień kontroli, jak i tych, które weszły w życie już po tym dniu, nie zmienił w podanym kontekście swego charakteru). Nie budzi też wątpliwości, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej. Świadectwa te znajdują się w aktach administracyjnych (por. k. [...] – [...] granatowy skoroszyt akt). Organ wyjaśnił (czego Sąd nie ma powodów kwestionować), że wcześniejsze załączenie do akt innych dokumentów legalizacyjnych było efektem omyłki pracownika, zaś do ważenia pojazdu skarżącego użyto ww. wag LP 600, o wskazanych w protokole kontroli numerach, posiadających ważne legalizacje. W ocenie Sądu nie nasuwają również wątpliwości ustalenia organu co do prawidłowości miejsca ważenia pojazdu. Poruszanie się pojazdów o przekroczonych parametrach norm dopuszczalnych może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Art. 61 prd wskazuje wprost, że przewożony ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, a umieszcza się go w pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Do nałożenia kary w określonej ustawą wysokości upoważnia jednak uzyskanie takich wyników ważenia pojazdu, które nie budzą wątpliwości. O braku wątpliwości w kontekście wyników ważenia pojazdu można mówić tylko wtedy, gdy ważenie zostało dokonane za pomocą właściwego sprzętu, tj. wag posiadających ważną legalizację oraz zgodnie z instrukcją producenta wag co do sposobu i warunków ich użycia. Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, czy dopuszczalnych nacisków poszczególnych osi pojazdu na drogę, ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej. Wagi użytkowane przez organy inspekcji drogowej, jako przyrządy pomiarowe podlegające prawnej kontroli metrologicznej, mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowania oraz użytkowane tylko wówczas, jeżeli posiadają odpowiednio ważną decyzję zatwierdzenia typu lub ważną legalizację. Taki system dopuszczenia do używania wskazanych urządzeń ma na celu, stosownie do przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach – Dz. U. 2013, poz. 1069 j.t. (por. art. 1 oraz art. 8 i nast. tej ustawy), zapewnienie jednolitości miar i wymaganej dokładności pomiarów wielkości fizycznych w Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też prawnej kontroli metrologicznej podlegają przyrządy pomiarowe stosowane przy pobieraniu opłat, podatków i należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń (art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o miarach). Urządzenia te są weryfikowane pod kątem dopuszczenia do użytkowania na podstawie określonych danych technicznych producenta. W przypadku gdy urządzenie takie miałoby zostać dopuszczone do obrotu czy użytkowania w celu innym niż to wynika z danych uzyskanych od producenta, wymagałoby to wykonania ponownej legalizacji w oparciu o nowe dane techniczne producenta. Zasady użytkowania urządzeń określają bezpośrednio ich producenci (w tym przypadku instrukcja obsługi wagi LP 600), co następnie jest weryfikowane w oparciu o obowiązujące normy zawarte zarówno w świadectwach homologacji oraz certyfikatach zatwierdzenia typu urządzenia (WE Nr PL 05 004) oraz świadectwach legalizacji dla numerów wag LP 600 wykorzystanych w rozpatrywanej sprawie (por. wymienione dokumenty w aktach sądowych sprawy i aktach administracyjnych). Z powyższych dokumentów wynika, że elektroniczna przenośna waga typu LP 600 firmy I. jest przeznaczona do statycznego pomiaru nacisków kół i osi pojazdów (vide Wprowadzenie – Instrukcja obsługi s. 3). Wagi te mogą pracować każda oddzielnie lub w zespole ważącym, co umożliwia pomiary nacisku kół i nacisku osi pojazdu (vide Procedury ważenia – Instrukcja obsługi s. 9). Nadto w pkt 2.4 (zatytułowanym Informacje dodatkowe) załącznika do certyfikatu zatwierdzenia typu WE Nr PL 05 004 z dnia 9 lutego 2005 r. (wydanego przez Główny Urząd Miar na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności - Dz. U. z 2004 r., Nr 4 , poz. 23 wdrażającego dyrektywę Rady 90/384/EWG zmienioną dyrektywą Rady 93/68/EWG) podano, iż wskazania cząstkowe, tj. wskazania nacisków kół lub osi pojazdu, nie powinny być wykorzystywane do wyznaczania sumarycznej masy pojazdu. Również świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w S. dla wag LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...] (ważne do [...] sierpnia 2011 r.) jako przedmiot legalizacji wskazują wagę nieautomatyczną elektroniczną do ważenia nacisku kół lub osi pojazdów. Analizowane dokumenty jednoznacznie więc wskazują, iż wagi typu LP 600 nie posiadają homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu. Nie ma natomiast zakazu sumowania nacisków osi w przypadku osi wielokrotnych. Takie stanowisko zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II GSK 725/12 w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1555/11 (oba wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). W niniejszej sprawie pomiar masy całkowitej kontrolowanego pojazdu został dokonany przy użyciu wag LP 600 posiadających wprawdzie aktualne świadectwa legalizacji, jednak niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonym w świadectwach legalizacji ponownej zastosowanych wag, instrukcji producenta wag, a także w certyfikacie zatwierdzenia tego typu wag. W konsekwencji ustalenia organów dotyczące przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie mogą stanowić podstawy do ukarania skarżącego za to naruszenie, ponieważ wynik ważenia został uzyskany za pomocą nieprzystosowanych do tego urządzeń. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, organy nie zrealizowały wszystkich wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2207/10, a mianowicie nie przeanalizowały zarzutów strony skarżącej odnośnie rodzaju i sposobu użycia zastosowanych wag. W tym zakresie działania organów przeprowadzone w ramach ponownego rozpoznania sprawy pozostają w sprzeczności z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym co do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ten sposób, wobec braku wskazanych ustaleń, doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższą ocenę, bowiem na mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W szczególności w toku ponownego rozpoznania sprawy organ dokona reasumpcji wyniku ważenia ww. pojazdu uzyskanego przy użyciu wag do pomiarów statycznych, opisanych w protokole kontroli. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, mając też na uwadze treść art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, organ będzie mógł zdecydować w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 i 2). Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów Sąd oparł na treści art. 200 p.p.s.a.