VI SA/Wa 2064/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania W. L. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jego wydanie. Prawo do posiadania broni palnej, w tym do ochrony osobistej, zostało poddane przez ustawodawcę administracyjnej reglamentacji, a więc nie ma charakteru powszechnego i jego uzyskania nie gwarantują ani przepisy Konstytucji ani przepisy prawa międzynarodowego ani ustanowionego przez Unię Europejską. Pozwolenie na posiadanie broni palnej może być wydane w szczególności do ochrony osobistej (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji) o ile osoba ubiegająca się wskaże okoliczności pozwalające na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem. Decyzja w takiej sprawie ma charakter związany, co oznacza, iż organ jest zobowiązany wydać pozwolenie, jeżeli wnioskujący takie okoliczności przedstawi. Podstawową przesłanką udzielenia pozwoleń na broń palną do ochrony osobistej osobom fizycznym jest szczególne i realne, niewynikające jedynie z subiektywnego przekonania, narażenie ich na niebezpieczeństwo zamachu na życie bądź utraty zdrowia, przy czym to wnioskodawca winien przekonać organ wydający pozwolenia na broń o zasadności wydania pozwolenia. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła okoliczności przemawiających za przyznaniem jej pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Powoływanie się, bowiem na takie okoliczności jak ogólny stan bezpieczeństwa czy to w miejscu zamieszkania czy w kraju, możliwość prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości czy też argument, iż ewentualna ofiara przestępstwa może użyć broni w obronie koniecznej nie stanowi podstawy do wydania pozwolenia. Organy Policji nie rozstrzygają o prawie do posiadania broni w oparciu o teoretyczne możliwości wystąpienia określonych sytuacji a o konkretne okoliczności dotyczące osoby ubiegającej się o pozwolenie. W konkluzji organ uznał, iż, w rozpatrywanej sprawie strona nie przedstawiła okoliczności przemawiających za przyznaniem jej pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej; okoliczności takich nie ustalono także w toku postępowania. Dodał, że w przypadku poczucia zagrożenie, strona - podobnie jak i każda inna osoba - może nabyć w koncesjonowanych punktach obrotu bronią i amunicją takie rodzaje broni, które w sposób wystarczający pozwolą na zapewnienie ochrony, a na posiadanie, których nie jest wymagane pozwolenie na broń. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. L., zwany dalej skarżącym podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię oraz zarzut naruszenia procedury administracyjnej tj. art. 7 kpa. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący, polemizując ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podniósł m.in., że organ nie ocenił opisanych przez niego we wniosku wielopłaszczyznowych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W przekonaniu skarżącego uzyskanie przez niego wnioskowanego pozwolenia służyłoby w takim samym stopniu jego interesowi jak i interesowi publicznemu. Nadto organ prowadząc postępowanie w sprawie nie dostosował się do obowiązku wynikającego z art. 36 kpa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że decyzja wydana zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 kpa) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być, więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Zagrożenie to musi mieć także charakter obiektywny, a nie wynikać tylko z subiektywnych odczuć wnioskodawcy (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt. VI SA/Wa 2167/06, LEX nr 302641). Ocena zaś, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, którego kognicję ściśle określa przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd bada zatem, czy ocena nie nosi znamion dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających konieczność posiadania broni do ochrony osobistej. Przedstawione obszernie we wniosku o wydanie stosownego pozwolenia jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji ogólne rozważania na temat funkcjonowania państwa i organów administracji czy też stanu bezpieczeństwa, możliwości prewencyjnego oddziaływania broni w stosunku do potencjalnych sprawców ewentualnych czynów bezprawnych w bliżej nieokreślonej przyszłości czy też argument, iż ewentualna ofiara przestępstwa może użyć broni w obronie koniecznej nie są okolicznościami wskazującymi na stan osobistego zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego, a tym samym nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń palną bojową dla celów ochrony osobistej. Należy także nadmienić, że prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny i nie wynika z nich, że każdy, kto spełnia ustawowe kryteria w tym zakresie, musi uzyskać pozwolenie na broń. Przeczy temu, bowiem brzmienie powołanego na wstępie przepisu, który uprawnia organy Policji do oceny okoliczności faktycznych powołanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pozwolenia na broń. A zatem przyjąć należy, że z obowiązujących przepisów nie można wywodzić powszechnego prawa obywateli do posiadania broni; pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, a reglamentacja w tym zakresie nie stanowi naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego. Tak m.in. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, LEX nr 198319 zgodnie, z którym: "1 Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. (...). 2 Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną." Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2003 r. (sygn. akt III SA 1857/01), brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił. W ocenie Sądu przyjęcie okoliczności podnoszonych przez skarżącego za okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej równałoby się niemalże z przyjęciem zasady powszechnej dostępności do legalnego posiadania broni w Polsce, co pozostawałoby w sprzeczności z przepisami Konstytucji. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i niepoparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 6, 7 kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa). Ponadto właściwe w sprawie organy nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.