VI SA/Wa 2100/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania p. J. K. (dalej: strony, skarżącego) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przypomniano, iż organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na popełnienie przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] maja 2006 r. Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Grodzki wyrokiem sygn. akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk (kierował samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości - 2,40 promila alkoholu we krwi), za co wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres 3 lat próby, karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych każda w kwocie 50 zł oraz orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Wyrok uprawomocnił się dnia [...] maja 2006 r. Organ I instancji uznał, iż okoliczność ta uzasadnia zaliczenie strony do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W konsekwencji wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W wyniku złożonego przez stronę odwołania sprawę rozpatrywał Komendant Główny Policji, który uznał, iż zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie Komendant Wojewódzki Policji w [...] zapoznał się aktami sprawy karnej oraz przesłuchał policjanta, który dokonał zatrzymania skarżącego w czasie prowadzenia przez niego samochodu w stanie nietrzeźwości. Po ponownym rozpatrzeniu wszystkich ustalonych w sprawie okoliczności organ ten uznał, iż fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178a § 1 kk w pełni pozwala na jej zakwalifikowanie do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W konsekwencji organ wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że przepis ten może stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia także w przypadku, gdy popełnione przestępstwo nie jest w nim wymienione. Podkreślił, że popełnił czyn skierowany przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jednakże fakt ten nie powinien przesądzić o cofnięciu mu pozwolenia w sytuacji, gdy cieszy się on bardzo dobrą opinią w miejscu zamieszkania, kole łowieckim i Zarządzie Okręgowym PZŁ, a z relacji policjanta, który dokonał jego zatrzymania w dniu zdarzenia wynika, że zachowywał się wówczas grzecznie i spokojnie. Zwrócił też uwagę, iż sąd karny orzekł stosunkowo niską karę dodatkową - 1 rok zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych - co świadczy o pozytywnej prognozie co do jego osoby. Z tych względów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tych przepisów wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak z powyższego wynika, druga część przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną - wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach obawa ta zachodzi. Katalog wskazanych w nim okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę nie jest więc zamknięty. W ten sposób ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie (oskarżenie) o popełnienie innych rodzajów przestępstw, nie zastrzegając jednocześnie, podobnie jak w stosunku do wskazanych przez siebie, iż nie może to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych jeden raz. Ustawodawca cedując zatem na te organy kompetencje, w tym zakresie uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Nadając bowiem art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz 18 ust. 1 pkt 2 charakter obligatoryjny odrzucił możliwość uwzględniania interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach - uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji - przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy te nie zostały zobowiązane tymi przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Organy Policji przyjęły więc, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza te, których jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy (takim jest czyn z art. 178a k.k). Organy Policji ustalając tę okoliczność jako spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia. W rozpatrywanej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła właśnie taki czyn. Podkreślono, iż w myśl art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Strona przekroczyła ten próg kilkakrotnie. W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa (a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Skarżący popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 k.k, a więc jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Strona, decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu lub zdrowiu. Zatem jej czyn pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż w takim stanie, w jakim kierowała pojazdem, nie użyje również broni. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest więc w przypadku skarżącego uzasadniona. Prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem - nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Ma też ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Przejawia się ona głównie w przestrzeganiu przez posiadaczy pozwoleń na broń ładu prawnego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kk tę rękojmię znosi. I stanowiska tego nie zmieniają argumenty z odwołania. Posiadanie dobrej opinii w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim nie eliminuje bowiem faktu popełnienia przez stronę czynu zabronionego i to o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, ponieważ jego następstwa mogły być tragiczne, gdyby nie zatrzymanie strony przez funkcjonariuszy Policji. Od posiadaczy broni organy Policji zobowiązane są wymagać nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Ponadto, organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają takie przestępstwo, za jakie strona została skazana, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6. Jest to zgodne z wolą ustawodawcy, bowiem przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca przyznał w ten sposób bezwzględny prymat interesowi społecznemu, którego racją jest, aby broni posiadać nie mogły osoby, które wskutek swojego postępowania wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Biorąc powyższe pod uwagę oraz uwzględniając obligatoryjny charakter zastosowanych przepisów prawa materialnego uznano, że w sytuacji istnienia wobec strony uzasadnionej obawy (a więc niepewności, którą należy udowodnić) możliwości użycia broni sprzecznie z prawem - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Wpływu na to rozstrzygnięcie niee mogą mieć argumenty o dobrej opinii w miejscu zamieszkania i kole łowieckim, tym bardziej, że cofnięcie pozwolenia na broń oznacza jedynie zakaz polowań, a nie zakaz udziału w życiu środowiska myśliwskiego. Poza tym cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dożywotne, bowiem po zatarciu skazania za popełnione przestępstwo strona będzie mogła - o ile spełniać będzie wymagane przesłanki formalne - ponownie ubiegać się o pozwolenie na broń myśliwską. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił tej decyzji: 1. obrazę prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez bezpodstawne zastosowanie w/w przepisu, w sytuacji, gdy strona postępowania skazana została prawomocnym wyrokiem za przestępstwo nie wymienione w art. 15 ust 1 pkt 6 cytowanej ustawy, a więc brak jest jakichkolwiek przesłanek świadczących o uzasadnionej obawy, że może ona użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co stanowi nadinterpretację art. 15 ust pkt 6 cytowanej ustawy o broni i amunicji; 2. obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.a., w związku z art. 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i oparcie się jedynie na treści wyroku Sądu Rejonowego w [...], z pominięciem pozostałego materiału dowodowego, a w szczególności pozytywnych opinii środowiskowych; 3. błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych z podstawę wydanej decyzji, a w szczególności bezpodstawne uznanie, że sam fakt orzeczenia wobec strony zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku uzasadnia przyjęcie tezy, iż może ona użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, mimo iż brak jest ku temu jakichkolwiek dowodów, jak również jej dotychczasowe postępowanie oraz cechy charakteru nie wskazują aby mogła być zaliczony do grona osób wskazanych w art. 15 ust 6 cytowanej ustawy, czego potwierdzeniem są w szczególności pozytywne opinie z Kół Łowieckich oraz opinii z Komendy Powiatowej Policji w [...]. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie. W ocenie skarżącego z treści uzasadnienia decyzji Komendanta Głównego Policji wynika, iż wydając decyzję w jego sprawie, podobnie jak organ pierwszej instancji, oparł się jedynie na treści wyroku Sądu Rejonowego w [...], podzielając jednocześnie zapatrywanie prawne organu pierwszej instancji, jakoby skazanie strony za czyn z art. 178a § 1 kk należało uznać za przesłankę do cofnięcia mu pozwolenia na broń, mimo że przestępstwo to nie mieści się w kategorii przestępstw określonych w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy obroni i amunicji. Tymczasem przestępstwo określone w art. 178a jest umieszczone w kodeksie karnym nie w rozdziale dotyczącym ochrony zdrowia lub życia, lecz w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zatem nie może być w świetle treści wyżej przytaczanego przepisu uznane za podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Jest to nadinterpretacja przepisów, prowadząca do nieuzasadnionego rozszerzenia kategorii przestępstw, w przypadku popełnienia których konieczne staje się cofnięcie pozwolenia na broń lub odmowa jego wydania. Wykładni przepisów prawa, zastosowanej w rozpatrywanej sprawie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie potwierdzają dobre opinie o skarżącym. Nadto skarżący podniósł, że ustawodawca w szczegółowy sposób określił kategorie przestępstw, których popełnienie skutkuje obligatoryjnym pozbawieniem praw do nabycia i posiadania broni myśliwskiej. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji w Warszawie, wydając zaskarżone decyzje wykazali się daleko idącym formalizmem i automatyzmem w rozpatrywaniu moje sprawy. Organ administracji publicznej ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego powinien brać pod uwagę całokształt okoliczności sprawy oraz podjąć wszelkie niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego kroki, mając na uwadze słuszny interes społeczny i interes obywatela. Mimo ciążącego na organach obowiązku nałożonego nań przez k.p.a., zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, ograniczyły w zasadzie postępowanie dowodowe do oceny wyroku sądu powszechnego w aspekcie przesłanek określonych w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, całkowicie pominęły natomiast w swojej ocenie kwestie związane z pozytywną oceną dotychczasowego zachowania strony, jak i jej cech osobowości i charakteru wynikających z treści opinii sporządzonych przez Koło Łowieckie jak i KPP w [...]. Opinie te są dowodem na to, że czyn jakiego dopuściła się strona należy oceniać jako jednorazowe zdarzenie, które nie może rzutować negatywnie na ocenę strony i nie może stanowić jedynej podstawy do uznania jej za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Automatyczne pozbawienie każdej osoby skazanej za jazdę w stanie nietrzeźwości prawa do posiadania broni palnej stworzyłoby sytuację, w której pozbawienie pozwolenia na broń byłoby niejako dodatkową karą stosowaną obok pozbawienia prawa jazdy, nie przewidzianą przez przepisy kodeksu karnego, na dodatek orzeczoną przez organ administracji publicznej, co jest całkowicie sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa karnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu, a wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające w sprawie nie dopuściły się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym obowiązku wyczerpującego zgromadzenia dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy. W działaniu organów trudno też dopatrzeć się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Postępowanie organów policji odpowiadało również surowym wymogom dla postępowania w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń, określonym w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organy policji wydając zaskarżone orzeczenie miały na względzie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również dotyczące skarżącego pozytywne opinie. Uznano jednak, że dokumenty te mają ograniczoną moc dowodową i nie dają podstaw do zachowania przez skarżącego prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej, wobec popełnionego przez niego przestępstwa, co znalazło swoje odzwierciedlenie we wszechstronnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto w użytej przez organ argumentacji powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie wykazany został także bezpośredni związek między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany prawomocnym wyrokiem, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, ze może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Jednoznacznie wykazano, na podstawie wyroku sądowego, że skarżący prawomocnym, powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] został skazany za czyn polegający na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 178a § 1. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy organy Policji w związku z faktem popełnienia przez skarżącego, w stanie nietrzeźwości, przestępstwa wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdz. XXI kk.: "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji"), miały prawo do zastosowania wobec skarżącego sankcji (cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską) przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych, a więc również narzucający organom Policji uznanie związane, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Wykładnia powołanych wyżej przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji potwierdza ten wniosek. Mianowicie, zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. "Uzasadniona obawa", o której mowa w tym przepisie jest kategorią ogólną, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. Można dyskutować, czy – jak twierdzą organy Policji – jest to wyliczenie otwarte, dopuszczające jeszcze inne rodzaje przestępstw, czy wręcz wykroczeń, czy też, jak coraz częściej uznają sądy administracyjne, o czym niżej, jest to wyliczenie zamknięte, nie pozwalające na nieustanne poszerzanie tego katalogu. Za stanowiskiem sądów przemawia możliwość doprowadzenia – w przypadku przyjęcia interpretacji organów Policji – sprowadzenia decyzji cofającej pozwolenie na broń do swego rodzaju kary dodatkowej, orzekanej przy każdym wyroku karnym, niezależnie od rodzaju przestępstwa. Są jednak również argumenty przemawiające – w ograniczonym zakresie – za stanowiskiem Policji, dostrzegającej bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw nie wymienionych w ustawie, a uzasadniającymi obawę o użycie broni użycia przez ich sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny sądu. Należy przy tym pamiętać, że dostęp do broni ma w polskim systemie prawnym charakter szczególnie reglamentowany, a od osób, które uzyskały to uprawnienie wymaga się szczególnych kwalifikacji moralno-etycznych. Dlatego też m.in. z tego powodu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 (LEX nr 190907) stwierdzono, że: "Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego" W rozpatrywanej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178a § 1 kk, tj. za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, polegające na prowadzeniu pojazdów w ruchu lądowym, po drogach publicznych, w stanie nietrzeźwości. W konsekwencji określony powyżej podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie ogranicza się do pytania, czy podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a więc może naruszyć ogólną zasadę przemawiającą za przyznaniem pozwolenia na broń, czy też – i w jakim zakresie – powinien w rozpatrywanym przypadku zostać również uwzględniony fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 kk, związany z jego działaniem w kwalifikowanym stanie nietrzeźwości. Ogólna zasada niewydawania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest na tyle szeroka, że w jej ramach mieści się zarówno konkretne wskazanie ("w szczególności") dotyczące skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu które ustawodawca potraktował jako główny (szczególny) powód cofnięcia pozwolenia na broń, jak i inne stany prawne, w tym związane z orzeczeniami sądów karnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach podobnych do rozpatrywanej było dotychczas jednolite. Mianowicie, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01, stwierdzono wprost, że "Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym".(LEX nr 126764). Stanowisko to uściślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2258/02,(LEX nr 158939), który odwołał się do tezy zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, wskazując, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym; w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Ostatnio też w orzeczeniu NSA wyraźnie przedstawiono stanowisko, iż cofnięcie pozwolenia na broń nie może być traktowane jako kara dodatkowa praktycznie za każde popełnione przestępstwo, a przestępstwo z art. 178a § 1 kk w szczególności W ocenie Sądu orzekającego w tym składzie postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanych wyżej wyrokach. Organ I instancji wyraźnie stwierdził, że strona, posiadająca pozwolenie na broń, nie popełniła przestępstwa, które zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednocześnie wskazał, że sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego za czyn z art. 178a § 1 k.k może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Nieodpowiedzialne zachowanie, stanowiące naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Podobne stanowisko zajął Komendant Główny Policji oceniając, że zachowanie strony świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa i jej skrajnej nieodpowiedzialności – popełniając bowiem tego rodzaju przestępstwo narażała na uszczerbek życie lub zdrowie nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruch drogowego. Taka postawa, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnymi wyrokami sądu za określone wyżej czyny taką opinie podważa. Tak więc, w ocenie Sądu, organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany prawomocnymi wyrokami, i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że skarżący - posiadacz pozwolenia na broń, może użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości przeciwstawiając im swoje oświadczenie o jednokrotnym, wyjątkowym popełnieniu czynu karalnego. W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1, tj. za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, polegające na prowadzeniu pojazdów w ruchu lądowym, po drogach publicznych, w stanie nietrzeźwości, mające charakter umyślny, są dla organów Policji wiążące, co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnianie przestępstwa tego rodzaju, udokumentowane prawomocnym wyrokiem sądu, choć nie mieści się w kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za tego rodzaju przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie jest, jak zarzuca strona, wynikiem niewłaściwej interpretacji powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji trafnie też uznały, że pozytywne opinie kół łowieckich oraz Zarządu Okręgowego PZŁ, a także z miejsca zamieszkania skarżącego mają ograniczoną moc dowodową w sprawie i nie dają podstaw do zachowania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej. Wobec tego należało uznać, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. jest bezpodstawny. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.