VI SA/Wa 2101/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lipca 2007 r. cofającą W. W. pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tekst jednolity ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiło ustalenie przez organ I instancji, że W. W. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2006 r. za nielegalne posiadanie amunicji [...] przez Sąd Rejonowy w I. w sprawie sygn. akt [...], zatem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że będąc myśliwym od 1980 r. skarżący ma do czynienia z bronią palną i zna problematykę prawną regulującą zasady posiadanego pozwolenia i konsekwencje posiadania amunicji o innym kalibrze, niż broń na jaką ma pozwolenie. Wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, iż popełnione przestępstwo dotyczy broni palnej, zostało dokonane w sposób umyślny, trwało przez co najmniej kilka lat, nie uległo zatarciu, a okres próby zakończy się w 2008 r. Organ I instancji wziął pod uwagę także fakt, że do kwietnia 2007 r. strona nie miała warunków do przechowywania, zgodnie z prawem, posiadanej broni palnej myśliwskiej, przechowując ją w drewnianej szafie. Nie uwzględnił wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z opinii swojego kuratora sądowego jak i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego odnośnie użyteczności posiadanych nielegalnie [...] sztuk amunicji, wskazując, że okoliczności te są dowiedzione innymi dowodami: pozytywną opinią z miejsca zamieszkania oraz macierzystego koła łowieckiego. Ponadto stwierdził, że myśliwy nie jest osobą uprawnioną do posiadania amunicji [...], niezdetonowanej, sprawnej i kompletnej i nie ma znaczenia ani okres z którego naboje te pochodzą, ani ich użyteczność na potrzeby myślistwa. Czyn popełniony przez stronę świadczy, w ocenie organu, o braku gwarancji bezpiecznego posiadania broni palnej myśliwskiej oraz amunicji. Odwołując się od powyższej decyzji W. W. zarzucił organowi I instancji nieprawidłową interpretację oraz niezasadne zastosowanie w jej sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji, nie wykazanie istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, a jedynie powołanie się na prowadzone postępowanie karne. Podnosił, że Sąd Rejonowy w I. nie dopatrzył się w tym przestępstwie wysokiej społecznej szkodliwości czynu, skoro zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Zarzucił, że nie został dopuszczony dowód z opinii biegłego na okoliczność, czy naboje były sprawne i czy stanowiły rzeczywiste zagrożenie, bądź mogły być użyte. Podkreślał, że posiada dobre opinie środowiskowe i nie można uznać, że istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji wskazując, że powoływane przez skarżącego okoliczności czynu za który został skazany zostały wyjaśnione przez sąd karny. Zatem stwierdzenie nielegalnego posiadania amunicji jest tego rodzaju okolicznością, która nakazuje zaliczyć stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym cofnąć pozwolenie na broń w myśl art. 18 ust.1 pkt 2 tej ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ma zastosowanie nie tylko do osób, które popełniły przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bowiem ustawodawca jedynie przykładowo wymienił te okoliczności jako "w szczególności" uzasadniające istnienie przedmiotowej obawy. Popełnienie innego przestępstwa, jak w sprawie niniejszej nielegalnego posiadania amunicji, wymierzonego przeciwko porządkowi publicznemu o którym mowa w art. 263 § 2 k.k., także uzasadnia istnienie obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, ma bowiem ścisły związek z postępowaniem posiadacza pozwolenia broń w sferze tak istotnej jak ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy dodatkowo podkreślił, że strona sprzeniewierzyła się przepisom ustawy o broni i amunicji, które ustalają zasady dysponowania nie tylko bronią, ale i amunicją do niej, których to zasad nie respektowała będąc wieloletnim myśliwym. Podtrzymał zbędność dopuszczania dowodu z opinii biegłego wobec dowodu w postaci prawomocnego wyroku sądu karnego podkreślając, iż w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy czy niewinności posiadacza pozwolenia na broń, jak i nie bada się zasadności, czy prawidłowości postępowania karnego i zastosowanej kwalifikacji prawnej. Postępowanie administracyjne nie może zmierzać do podważania ustaleń prawomocnego wyroku sądu, które są jednoznaczne: strona dysponowała amunicją [...], której posiadać i używać do broni palnej myśliwskiej nie wolno. Wbrew twierdzeniom odwołującego wymierzona kara zasadnicza – pozbawienie wolności - nie świadczy o niskiej szkodliwości czynu, mimo zawieszenia jej wykonania. Komendant Główny Policji wskazał także, że zachowaniu skarżącemu pozwolenia na broń sprzeciwia się także interes społeczny, bowiem broń i amunicję powinny posiadać jedynie osoby, które dają gwarancję jej bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nimi. Strona świadomie weszła w posiadanie amunicji, którą dysponować nie mogła, a skazana za popełnienie przestępstwa bezpośrednio związanego z posiadaniem broni i amunicji, gwarancji takiej nie daje. Stąd przyznał prymat interesowi społecznemu, uznał istnienie obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, utrzymując w mocy decyzję cofającą pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. W. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasadzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Skarżący nie zgodził się z przyjęciem przez oba organy, że fakt dopuszczenia się przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. przesądza o zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W jego ocenie Sąd karny nie dopatrzył się w posiadaniu bez pozwolenia [...] sztuk amunicji [...] wysokiej społecznej szkodliwości czynu, dlatego zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, kierując się pozytywną prognozą kryminologiczną skazanego, który poddał się dobrowolnie karze. Z tego też względu nie został przeprowadzony dowód na okoliczność, czy naboje te były sprawne i czy stanowiły rzeczywiste zagrożenie, bądź mogły być użyte. Skarżący nie kwestionował ustaleń Sądu karnego, zarzucił nie uwzględnienie całokształtu okoliczności mających istotny wpływ na możliwość posiadania broni myśliwskiej. Wskazał, że zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, czyli przy podjęciu wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. Natomiast organy ograniczyły się do wskazania jako podstawy wyroku sądu karnego i nie przeprowadziły żadnych wnioskowanych dowodów. Organ powinien zatem wykazać bezpośredni związek pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powołał się na pozytywne wywiady środowiskowe, pozytywną opinię koła łowieckiego oraz na uzasadniony wniosek o powołanie biegłego, ponieważ naboje typu [...] znalezione u skarżącego są tego samego kalibru co broń myśliwska do niego należąca i nadają się do tzw. przestrzelenia broni, czyli kontrolnego sprawdzenia jej celności, co powinno mieć wpływ na wydawane decyzje. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentację uzasadniającą, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Wywodził, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem szczególnym, dostęp do niego reglamentują przepisy ustawy o broni i amunicji. Oznacza to, że nie każda osoba musi je uzyskać, zaś od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, nieposzlakowanej opinii, co oznacza bezwzględne przestrzeganie przepisów prawnych. Skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, co dyskwalifikuje go jako osobę mogącą posiadać pozwolenie na broń. Ocena organu oparta została o zebrany w sprawie administracyjnej materiał dowodowy wskazujący, iż nielegalne posiadanie amunicji przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na broń świadczy o braku poszanowania obowiązującego porządku prawnego. Stwierdził, że osoba taka nie powinna mieć pozwolenia na posiadanie broni nawet wówczas, gdy w swoim środowisku postrzegana jest pozytywnie oraz przez wiele lat broń posiada i dotychczas nie użyła jej niezgodnie z prawem, bowiem popełnione przestępstwo ma ścisły związek z bronią. Taka osoba nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności co do bezpiecznego jej używania, dlatego spełnia przesłanki do zastosowania dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że w obecnym brzmieniu przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji sam fakt popełnienia tego rodzaju przestępstwa rodzi już obawę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Także popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu mającego związek z posiadaniem broni i amunicji uzasadnia tę obawę. Ustawodawca odszedł zatem od przesłanek określających sposób popełnienia przestępstwa przez osobę skazaną, a tym samym od warunkowania wystąpienia obawy wykazaniem związku pomiędzy popełnionymi przez nich czynami, a cechami osobowościowymi posiadaczy broni i ich dotychczasowym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów, w ocenie Sądu, skarga nie ma uzasadnionych podstaw. Przedmiotem zarzutów objętych skargą jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., którą cofnięto W. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na nielegalne posiadanie amunicji [...] ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym z dnia 20 grudnia 2006 r. przez Sąd Rejonowy w I. w sprawie sygn. akt [...]. Stąd, wbrew zarzutom skarżącego, w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, czy nielegalnie posiadane naboje były sprawne, czy rzeczywiście stanowiły zagrożenie bądź, czy mogły być użyte. Ustalenia takie nie miałyby żadnego wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej istotnego wpływu, o którym mowa w art. 145 ust.1 pkt 1) c) p.p.s.a., stanowiącego podstawę procesową do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 263 § 2 kk. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni palnej lub amunicji, co podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Należy podkreślić, że przy cofnięciu pozwolenia na broń organ I instancji nie tylko powołał się na fakt skazania wyrokiem skazującym, ale i wskazał na bezpośredni związek między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, a jego dotychczasowym postępowaniem, bowiem nie pominął okoliczności towarzyszących popełnieniu tego przestępstwa. Zwrócił bowiem uwagę, na zeznania złożone w postępowaniu karnym, nie kwestionowane przez stronę, że jeden z naboi znaleziony został w 2005 r. podczas prac polowych, a dwa pozostałe znajdowały się w szafie do przechowywania broni od bardzo dawna, o czym skarżący wiedział. Zostało ustalone także, że znaleziona amunicja [...] była niezdetonowana, sprawna i kompletna, a skarżący będąc myśliwym z wieloletnim doświadczeniem nie był uprawniony do jej posiadania. Skoro prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, to nie ulega wątpliwości, że osoby posiadające broń powinny przestrzegać prawa i porządku publicznego dając tym samym rękojmię, że posiadanie broni nie stworzy zagrożenia dla tego porządku. Omówione szczegółowo przez organ I instancji okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa pozwoliły zatem na przyjęcie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Sąd podzielił pogląd organu, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Tym samym cytowana norma art. 15 ust. 1 pkt. 6 wyznacza generalną zasadę, jako pierwszą przesłankę, stanowiąc, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a dodatkowo wprowadza drugą przesłankę obejmującą krąg osób w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Nie ulega wątpliwości, co potwierdza treść zaskarżonych decyzji, że organ powołał się na pierwszą z tych przesłanek, dokonując oceny postawy skarżącego co do istnienia obawy, w kontekście czynu jakiego dopuścił się w sprawie objętej prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W zakresie tego czynu nie miał potrzeby prowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego wobec tego, że w postępowaniu administracyjnym był związany tymi ustaleniami. Także sąd administracyjny jest z mocy art. 11 p.s.a. związany ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie zakwestionowany w skardze stan faktyczny został ustalony i przedstawiony z wystarczającą starannością. Administracyjne postępowanie wyjaśniające zostało uzupełnione materiałami z kontroli przechowywania broni myśliwskiej w dniu 7 kwietnia 2007 r., która wykazała jej nieprawidłowe przechowywanie. Zdaniem Sądu, dokonana przez organy ocena postępowania skarżącego, wieloletniego myśliwego, którego skutkiem jest nielegalne posiadanie amunicji [...], dodatkowo wraz z bronią myśliwską nieprawidłowo przechowywanej, a zatem naruszenie norm prawa związanych bezpośrednio z zasadami dotyczącymi posiadania broni i amunicji, została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i nie przekroczyła granic swobodnego uznania organów Policji. Na marginesie, jej zasadność w pełni potwierdza także sam skarżący w ostatnim zdaniu swojej skargi wskazując na przydatność posiadanej nielegalnie amunicji [...] (tego samego kalibru, co posiadana leganie broń myśliwska) do przestrzelania broni myśliwskiej, czyli kontrolnego sprawdzania jej celności. Tym samym ocena co do istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest w pełni uzasadniona. Skarżący jako wieloletni myśliwy posiadał świadomie, od kilku lat, nielegalnie amunicję do celów [...] i godził się z tym, że popełnia przestępstwo. Konkluzja o przydatności tej nielegalnej amunicji do przestrzelania broni myśliwskiej jest oczywista i potwierdza ocenę organu, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania bronią, mimo pozytywnych opinii środowiskowych: z miejsca zamieszkania i macierzystego koła łowieckiego. Dodatkowo potwierdziły to okoliczności związane z nieprawidłowym przechowywaniem broni w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, które określa dopuszczalne miejsca (sposób) przechowywania broni i amunicji i skarżącemu powinno być znane z racji długoletniego posiadania zezwolenia na broń palną myśliwską. Odpowiedzialność administracyjna, wyrażająca się w rozpatrywanym przypadku w cofnięciu pozwolenia na broń, jest następstwem naruszenia przez osobę posiadającą to pozwolenie zasad posiadania broni i amunicji, niezależnie od winy tej osoby. Sankcją w tym postępowaniu jest cofnięcie uprawnienia - pozwolenia na broń palną myśliwską. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów Policji w rozpatrywanej sprawie dowolności, przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, ani niekompletności ustalonego stanu faktycznego. W tej sytuacji nie można też mówić o naruszeniu zasad ujętych w art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a., a postawione w skardze zarzuty należy ocenić jako gołosłowne, skoro skarżący nie wskazuje nawet jaki mają istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo podnieść należy, że w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 (nie publ.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno-prawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. (...). Obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej." Taki system licencjonowania związany jest z samym charakterem prawa do posiadania broni, którego w polskim systemie prawnym nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Związany charakter decyzji, w formie której wydawane jest pozwolenie na broń, rodzi po stronie ubiegającego się o to pozwolenie obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Z drugiej strony, przy cofnięciu pozwolenia na broń, obowiązek udowodnienia okoliczności, które powodują cofnięcie spoczywa na organach Policji orzekających w tej sprawie. Z założenia będą to okoliczności przeciwstawne tym, które przemawiają za przyznaniem pozwolenia na broń. W tym kontekście, a także zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.) umiejętność przewidywania skutków własnego postępowania, rozwaga, przezorność i staranność stanowią niewątpliwie cechy (okoliczności) uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Przeciwnie zaś - brak przewidywania skutków własnego postępowania, brak należytej staranności, a wręcz rażąca lekkomyślność, udowodnione i odnoszące się do zasad przechowywania broni, czy posiadania nielegalnie amunicji, przemawiają za cofnięciem pozwolenia na broń. Łowiectwo jest zajęciem wyjątkowym m.in. z powodu konieczności posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską. Nie można jednak być myśliwym, o ile nie przestrzega się zasad obchodzenia z bronią myśliwską, w tym również zasad jej przechowywania, legalności posiadanej amunicji. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku skarżącego. Orzekając w sprawie Sąd wziął pod uwagę długoletnie uprawianie łowiectwa i związaną z tym konieczność ochrony nabytego uprawnienia, tj. posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Uprawnienie to zostało niewątpliwie wydane po starannym i wszechstronnym zbadaniu sprawy osobie, która ze względu na wiek i związane z tym doświadczenie życiowe powinna cechować się rozwagą. Wobec tego cofnięcie tego uprawnienia powinna poprzedzać równie wnikliwa procedura. Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone przez organy Policji, uzupełnione materiałami z dochodzenia, odpowiadało tym warunkom, a jego wynik jest prawidłowy zarówno z punktu widzenia podstawy prawnej jak i faktycznej. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.