VI SA/Wa 2106/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2007 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. była informacja z której wynikało, iż skarżący A. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W., Zamiejscowy IX Wydział Karny z siedzibą w P. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. i art. 13 § 1 w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. opinii środowiskowej oraz opinii koła łowieckiego, Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał w dniu [...] sierpnia 2007 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W., [...] został uznany za winnego popełnienia przestępstw umyślnych przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz mieniu, tj. z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. i art. 13 § 1 w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że uprawnienie osoby fizycznej do posiadania broni obliguje ją do takiego postępowania, które dowodzi, iż jest w pełni wiarygodna ze względu na możliwość dysponowania bronią. Zdaniem organu dopuszczenie się powyższych przestępstw bezsprzecznie potwierdza fakt naruszenia przez stronę ustalonego porządku prawnego, a zatem zasadne jest zakwalifikowanie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji obliguje to w konsekwencji organ administracji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Według organu skarżący, dopuszczając się wspomnianych przestępstw, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Naruszając bowiem porządek prawny skarżący nie daje gwarancji, że w przyszłości nie zlekceważy również przepisów ustawy o broni i amunicji. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji osoba posiadająca pozwolenie na broń powinna spełniać nie tylko podstawowe wymogi w zakresie określonym ustawą o broni i amunicji, ale także posiadać nieskazitelną opinię, tj. przestrzegać ustalonego porządku prawnego i zasad współżycia społecznego. Pismem z dnia 22 sierpnia 2007 r. skarżący odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż organ I instancji wydając swoją decyzję posiłkował się wyłącznie wyrokiem karnym, z którego treści nie wynikają jakiekolwiek przesłanki świadczące, że strona może użyć broni palnej niezgodnie z prawem. Ponadto skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, iż nie wziął on pod uwagę okoliczności, że pod dniu 23 grudnia 2003 r., tj. po popełnieniu występku, za który został skazany prawomocnym wyrokiem, do chwili obecnej nie zlekceważył jakichkolwiek przepisów ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego Komendant Wojewódzki Policji wykorzystując nieprecyzyjną regulację zawartą w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wydał krzywdzącą dla strony decyzję. Według skarżącego taka interpretacja przepisów ustawy prowadzi do nałożenia na skarżącego dodatkowej kary, pomimo, że występek, za który został on skazany nie daje podstawy do uzasadnionej obawy, że użyje on broń niezgodnie z prawem. Strona powołała się ponadto na dobrą opinię środowiskową. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] października 2007 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący prawomocnym wyrokiem sądu karnego został skazany za popełnienie przestępstw: pomocnictwa w dokonaniu przestępstwa fałszerstwa znaków identyfikacyjnych oraz usiłowania kradzieży energii elektrycznej, a więc przestępstwa przeciwko mieniu. Według Komendanta Głównego Policji strona, jako osoba która dopuściła się czynów zabronionych, w tym przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu – nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy w przyszłości. Konsekwencją tego jest przekonanie organów Policji, że strona nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi obawy, że broń może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu odwoławczego od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego Komendant Główny Policji stwierdził, iż cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a jedynie administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przepisów prawa karnego materialnego. Oceny wyrażonej przez organy Policji nie może zmienić zarówno pozytywna opinia z miejsca zamieszkania wydana przez właściwy organ Policji, jak i dobra opinia z macierzystego koła łowieckiego, gdyż nie eliminują one faktu skazania skarżącego wyrokiem sądu karnego m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu, z którym to ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego. Organ wskazał ponadto, iż ustawodawca nie związał faktu skazania za przestępstwo lub podejrzenia o jego popełnienie z warunkiem użycia przy jego popełnieniu broni palnej, co oznacza, że brak takiej okoliczności także nie ma istotnego znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W dniu 14 listopada 2007 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie pomimo braku przesłanek. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w odwołaniu, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż – wbrew twierdzeniom organów Policji – przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie nakazywał obligatoryjnego cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, bez wcześniejszego dowiedzenia, iż w jego przypadku istniała uzasadniona obawa, że może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zdaniem skarżącego przestępstwo, za jakie został on skazany, nie jest związane z życiem, czy też zdrowiem, a ponadto było w fazie usiłowania i nie zostało popełnione przy użyciu broni palnej. Według skarżącego organy obu instancji całkowicie pominęły okoliczności, które uzasadniałyby cofnięcie pozwolenia, a ponadto nie wykazały związku pomiędzy czynem, za jaki zostałem skazany, a cechami mojego charakteru i dotychczasowym postępowaniem. Skarżący stwierdził, iż organy Policji nie wskazały, jakie to konkretnie okoliczności i jakie zachowanie skarżącego, wskazują na to, iż posiada on cechy osobowościowe, które w świetle przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wyłączają stronę z kręgu osób, które mogą posiadać pozwolenie na broń palną. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ, powołując się na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – stwierdził, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że sam fakt popełnienia tego rodzaju przestępstw, jak m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, rodzi już obawę, że osoba dopuszczająca się tych czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według Komendanta Głównego Policji ustawodawca wyraźnie odszedł od przesłanek określających sposób popełnienia przestępstwa przez osobę skazaną lub podejrzaną, a tym samym od warunkowania wystąpienia obawy wykazaniem związku pomiędzy popełnionymi przez nich czynami, a cechami osobowościowymi posiadaczy broni i ich dotychczasowym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Komendanta Głównego Policji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Mając na względzie powyższe przepisy ustawy, należy uznać, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstwa należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (tak m.in. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 76/07), jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06). W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący A. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W., Zamiejscowy IX Wydział Karny z siedzibą w P. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] został uznany za winnego popełnienia umyślnych przestępstw z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 306 k.k. (pomocnictwo w dokonaniu fałszerstwa znaków identyfikacyjnych) oraz z art. 13 § 1 w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k. (usiłowanie kradzieży energii, tj. czyn przeciwko mieniu). Skoro organy Policji prawidłowo ustaliły, iż skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnienie m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej przepisów fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w G., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w W., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.