VI SA/Wa 211/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. W. od decyzji Prezesa Nagrodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odrzucić sprzeciw. Skarżąca K. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] listopada 2019 r., którą uchylono decyzję dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie stwierdzenia obowiązku poniesienia przez skarżącą kosztów świadczeń opieki zdrowotnej i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że jest obowiązany wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 60, 730, 1133, zwanej dalej k.p.a.) organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. O tym, jak winna zostać skonstruowana decyzja administracyjna stanowi art. 107 k.p.a., gdzie w § 1 tego przepisu ustalono, jakie elementy winna zawierać decyzja, a mianowicie: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo, iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć należy oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ. Brak któregokolwiek z tych elementów dyskwalifikuje zatem pismo organu jako decyzję. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 1683/14, Lex nr 1492995). Podpis jest zatem jednym z tych składników decyzji, który decyduje o istnieniu bądź nieistnieniu decyzji administracyjnej. Nie można mówić o istnieniu decyzji administracyjnej, dopóki nie zostanie ona podpisana przez osobę uprawnioną. Przed podpisem jest tylko projektem decyzji, a nie decyzją administracyjną (vide: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269 , LEX nr 85043). Z akt administracyjnych dołączonych do sprzeciwu skarżącej wynika, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana w imieniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nie została własnoręcznie podpisana przez upoważnioną do tego osobę, bowiem pod jej uzasadnieniem została umieszona niepodpisana pieczęć A. M.. Tymczasem pojęcie podpisu mieści w sobie jedynie własnoręczne umieszczenie brzmienia nazwiska. Przy podpisie chodzi bowiem o zadokumentowanie nie tylko brzmienia nazwiska, ale także i charakteru pisma, by w ten sposób ułatwić orientację w rozpoznaniu osoby. Gdyby do podpisu nie było potrzebne własnoręcznie umieszczenie nazwiska, ustawodawca użyłby zamiast wyrażenia "podpis" zwrotu "umieszczenie brzmienia nazwiska wystawcy" (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 31 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Po 138/10 i orzecznictwo tam przywołane www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym Sąd nie może przyjąć, że w niniejszej sprawie miało miejsce doręczenie skarżącej decyzji ww. organu, które to rozstrzygnięcie na podstawie art. 64a p.p.s.a., podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dochowanie czternastodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest warunkiem jego dopuszczalności i obok warunków formalnych podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministarcyjnego. Ustalenie zaś dochowania tego terminu jest możliwe tylko wówczas, gdy prawidłowo, czyli skutecznie doręczono stronie, w rozważanym przypadku, decyzję administracyjną. W niniejszej sprawie w istocie to nie nastąpiło, gdyż nieopatrzoną podpisem decyzję należy traktować jako jej projekt, a nie jako właściwe rozstrzygnięcie merytoryczne. W świetle powyższych ustaleń, przyjąć należy, że wniesienie w niniejszej sprawie sprzeciwu było przedwczesne. Dopiero po skutecznym doręczeniu K. W. decyzji, która zawierać będzie wszystkie niezbędne elementy pozwalające na nadanie jej miana decyzji administracyjnej, strona będzie miała możliwość jej zakwestionowania przed tutejszym Sądem, a co oznacza, że dopiero wówczas Sąd będzie uprawniony do merytorycznej oceny zaskarżonego sprzeciwu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 64b § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.