VI SA/Wa 2133/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2009 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. G. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lutego 2008 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była informacja Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji (k. 68-69 akt administracyjnych), z której wynikało, iż przeciwko skarżącemu W. G. toczy się postępowanie karne, nadzorowane przez Prokuraturę Krajową – [...] Wydział Zamiejscowy w [...], w ramach którego skarżący jest podejrzany o popełnienie czynu z art. 258 § 1 k.k., jak również czynu z art. 271 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 kks i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks, a więc o popełnienie przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko porządkowi publicznemu, a także przestępstw skarbowych, popełnionych we wskazanych okresach w zorganizowanej grupie przestępczej. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach. W piśmie z dnia [...] marca 2008 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania podniósł, iż w jego przypadku nie zachodzą przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, albowiem brak jest jakiejkolwiek obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, iż od 1979 r. jest czynnym członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, który w sposób etyczny zajmuje się myślistwem. Ponadto dodał, że posiada dobrą opinię. Wskazał także, iż prowadzone postępowanie karne nie dotyczy przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc przestępstw określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] – działając w oparciu o przepisy art. 104 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - wydał w dniu [...] maja 2008 r. decyzję nr [...], na mocy której cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę, w tym ścisłego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych. Niemniej organ stwierdził, iż istotą przestępstw zarzuconych skarżącemu jest poświadczenie nieprawdy w celu osiągnięcia korzyści, pranie brudnych pieniędzy i dodatkowo działanie w zorganizowanej grupie przestępczej. Czyny te – jak wskazał organ – mogą być popełnione tylko umyślnie. Wymierzone one zostały przeciwko mieniu, z tym, że będącemu własnością Skarbu Państwa. Organ uznał, że skoro skarżącemu zarzuca się popełnienie tego rodzaju przestępstw, utracił on wiarygodność co do przestrzegania przepisów prawa dotyczących pozwolenia na broń. Zdaniem organu skarżący swoim postępowaniem naruszył porządek prawny, a zatem nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej organy Policji wymagają od osób posiadających tak szczególny przywilej, jakim jest pozwolenie na broń. Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził, że skarżącego należy zaliczyć do grona osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Organ wskazał wprawdzie, że skarżący posiada pozytywną opinię z Polskiego Związku Łowieckiego, koła łowieckiego oraz w miejscu zamieszkania, jednakże uznał, iż oskarżenie o popełnienie wskazanych przestępstw podważa tą opinię. W piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący wskazał, iż przestępstwa, o popełnienie których skarżący jest podejrzewany w ramach prowadzonego postępowania karnego, nie są skierowane przeciwko życiu, zdrowiu, ani też mieniu, a więc nie wystąpiła przesłanka wskazana w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Ponadto skarżący wskazał na pozytywne opinie, którymi cieszy się w środowisku łowieckim oraz w miejscu zamieszkania. Ponadto powołując się na elementarną zasadę procesu karnego – zasadę domniemania niewinności, skarżący stwierdził, iż organ Policji nie wykazał w toku postępowania, aby w przypadku niniejszej sprawy istniała uzasadniona obawa, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Skarżący zgodził się ze stanowiskiem organu, że od osób posiadających pozwolenie na broń powinno się wymagać nieskazitelnej postawy w zakresie poszanowania porządku prawnego. Ponadto skarżący podzielił stanowisko organu, iż reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji uzasadnia prowadzenie przez Policję bardzo rygorystycznej polityki w zakresie wydawania i ewentualnego cofania pozwoleń na broń palną, prowadzonej z uwzględnieniem przede wszystkim interesu społecznego. Niemniej jednak skarżący stwierdził, iż nie można zaakceptować praktyki w ramach której organ Policji, rozpatrując sprawę dotyczącą cofnięcie pozwolenia na broń palną, opiera swoją negatywną prognozę co do osoby skarżącego wyłącznie na przypuszczeniu, iż skarżący jako osoba podejrzana, a nie oskarżona ani skazana, może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego pomimo, iż osoba swoim dotychczasowym sposobem życia oraz warunkami osobistymi uzasadnia, że będzie szanować obowiązujący porządek prawny. Skarżący stwierdził, iż w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwoleń na broń palną organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów prawnych regulujących tę materię, zaś każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności. Zdaniem strony dokonana przez organ Policji ocena możliwości zachowania się skarżącego w przyszłości w oparciu o zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy – nie odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż organ I instancji słusznie pozbawił skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na rodzaj i ciężar gatunkowy zarzuconych stronie czynów. Organ wskazał, iż prowadzone przez Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji śledztwo dotyczy działania zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie umyślnych przestępstw, tj. dokonywanie oszukańczych wyłudzeń przy użyciu fałszywych dokumentów powodujących nielegalny obrót paliwami płynnymi, zapewniających im członkom oraz osobom współpracującym korzyści majątkowe. Komendant Główny Policji podniósł ponadto, iż wobec skarżącego zastosowano środki zapobiegawcze w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, a następnie dozoru Policji, zakazu opuszczania kraju oraz poręczenia majątkowego. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności te podważają dotychczasowy wizerunek strony jako osoby praworządnej i godnej zaufania, wynikający z opinii z miejsca zamieszkania czy też środowiska myśliwych i uzasadniają powzięcie wobec niej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, iż toczące się postępowanie karne o czyny tego rodzaju, o jakie podejrzana jest strona skarżąca, ma w myśl przepisów ustawy istotne znaczenie dla możliwości dalszego dysponowania przez nią bronią palną. W ocenie Komendanta Głównego Policji osoba objęta tego rodzaju śledztwem nie daje bowiem gwarancji bezpiecznego i zgodnego z przepisami prawa posiadania i używania broni palnej. Zdaniem organu odwoławczego ze względu na rodzaj i charakter przestępstw, o których popełnienie skarżący jest podejrzany, godzących m.in. w interes porządku publicznego, w tym także mienie publiczne oraz wiarygodność dokumentów, prymat należy bezwzględnie przyznać interesowi społecznemu, dla którego nie jest rzeczą obojętną, że osoba posiadająca pozwolenie na broń podejrzana jest o czyny tego rodzaju, popełnione w dodatku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. W dniu [...] września 2008 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił organom Policji naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził, iż okoliczność, czy dany podmiot wywołuje uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest elementem stanu faktycznego sprawy, wynikającym z oceny dowodów a nie kwestią interpretacji przepisów prawa materialnego. Według skarżącego uzasadniona obawa, o której mowa w treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe zachowanie tej osoby, bądź też ujemne cechy charakteru. Zdaniem skarżącego mowa zatem w tej sytuacji o faktach, zachowaniach stwierdzonych, a nie przypuszczanych, podejrzewanych. Strona skarżąca wskazała, iż nie można zapominać, iż cały czas posiada ona status osoby podejrzanej, której nie postawiono w stan oskarżenia. Nie ma więc – zdaniem skarżącego – żadnych dowodów, które uzasadniałyby obawę niewłaściwego użycia broni palnej. Wskazując na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowym, skarżący stwierdził, iż sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwa wymienione w decyzji, nie wystarcza do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co więcej – jak wskazał skarżący – także skazanie go za te przestępstwa nie może świadczyć wprost o tym, że nie będzie przestrzegał on przepisów ustawy o broni i amunicji, albowiem każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. Zdaniem skarżącego argument organu Policji, jakoby pozytywne opinie na temat skarżącego były zbyt pozytywne i spowodowane brakiem świadomości o toczącym się postępowaniu jest chybiony i stanowi wyłącznie niczym nieuzasadnioną próbę dewaluacji wartości wizerunku strony, jako osoby godnej zaufania. Ponadto skarżący wskazał, iż ustawa o broni i amunicji została wydana dla osiągnięcia pewnych określonych celów, a więc organ Policji może stosować jej przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. G. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. - nie narusza prawa. Zdaniem Sądu przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący, z uwagi na rodzaj i ciężar gatunkowy zarzuconych mu czynów przestępczych - należy do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić na wstępie, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, zaś cofanie pozwoleń - w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń palną powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż przeciwko skarżącemu W. G. toczy się postępowanie karne, które pod nadzorem Prokuratury Krajowej prowadzi Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. W ramach tego postępowania skarżący jest podejrzany o popełnienie czynu z art. 258 § 1 k.k., jak również czynu z art. 271 § 3 k.k. oraz art. 65 § 1 kks i art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 54 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kks, a więc o popełnienie przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko porządkowi publicznemu, a także przestępstw skarbowych, dokonanych w zorganizowanej grupie przestępczej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej uznać należy, iż bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż zarzucane stronie przestępstwa nie należą do katalogu przestępstw expressis verbis wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy bowiem zgodzić się z organami Policji, iż wykładnia treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy prowadzi do wniosku, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może budzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej – jest otwarty. Zauważyć przy tym należy – jak słusznie wskazał Komendant Główny Policji, iż organy nie zostały zobowiązane przez ustawodawcę do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt nie tylko skazania, ale także już samego podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Należy podkreślić, iż z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.). Nie oznacza to jednak, jak sugeruje skarżący, iż mowa jest w tym przypadku wyłącznie o zachowaniach stwierdzonych, a nie przypuszczanych, podejrzewanych. W ocenie Sądu charakter i ciężar gatunkowy przestępstw, o popełnienie których w ramach zorganizowanej grupy przestępczej podejrzany jest skarżący, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, iż użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] lipca 2008 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Skarżący powoływał się w toku postępowania na dotychczasowy tryb życia oraz jego dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w środowisku myśliwych, jako na przesłanki uzasadniające brak jakiejkolwiek obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazywał ponadto na istnienie prawnokarnej zasady domniemania niewinności. W tej sytuacji wskazać należy bardzo wyraźnie, iż organy Policji, rozpatrując niniejszą sprawę, nie podważały owych opinii, ani też nie oceniały, czy skarżący jest winny popełnienia zarzucanych mu czynów przestępczych, albowiem kwestie te pozostają poza sferą zainteresowania organów rozstrzygających sprawę o cofnięcie pozwolenia na broń palną bojową. Niewątpliwie organy administracji, dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego, podjęły decyzje kierując się przede wszystkim celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając w tym przypadku interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy - nie budzi zastrzeżeń. Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy Policji obu instancji i uznać, iż nie jest kwestią obojętną dla interesu społecznego, że strona podejrzana jest o popełnienie tego rodzaju przestępstw, które dokonywano w długim przedziale czasu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Według Sądu rodzaj tych przestępstw i sposób ich popełnienia, a także ich niewątpliwe podobieństwo - ze względu na cel - do niektórych przestępstw przeciwko mieniu, daje pełną podstawę do zaliczenia skarżącego do osób stwarzających obawę, że mogą użyć broni palnej w sposób wskazany w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Według Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej CBŚ KGP, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny, w tym poprzez ocenę znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Należy uznać również, że stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę proceduralną określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu uznać należy w konsekwencji, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co oznacza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.