VI SA/Wa 2134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części, w której zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy pkt 6 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zobowiązujący skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności z dniem upływu terminu na jaki wydano zezwolenie, poprzez usunięcie obiektu. Skarżący S. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], którą: - udzielono skarżącemu zezwolenia na zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] w celu umieszczenia obiektu, tj. kiosku handlowego, w terminie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r., - odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia na zajęcie części pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] w celu umieszczenia obiektu, tj. kiosku handlowego, w terminie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2016 r., - ustalono opłatę za zajęcie części ww. pasa drogowego w terminie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w wysokości 2.365,20 zł, - zobowiązano skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności z dniem upływu terminu, na jaki wydano zezwolenie, poprzez usunięcie obiektu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zobowiązania skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności z dniem upływu terminu, na jaki wydano zezwolenie, poprzez usunięcie obiektu. Uzasadniając ten wiosek skarżący wskazał, że ze względu na jego trudną sytuację rodzinną i majątkową, prowadzenie przez niego działalności gospodarczej jest sprawą kluczowa, albowiem stanowi ona podstawowe źródło jego utrzymania. W jego ocenie wykonanie przez stronę decyzji wiąże się z fizycznym zlikwidowaniem obiektu budowlanego, który przez wiele lat był utrzymywany i modernizowany przy wykorzystaniu znacznych nakładów finansowych i stanowi jego jedyne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że z uwagi na potrzebną do wykonywania działalności zawodowej przestrzeń oraz konieczność używania specjalistycznych narzędzi i maszyn przystosowanych do umieszczania ich w rzeczonym obiekcie handlowym, nie jest możliwe kontynuowanie pracy w innym niż omawiany kiosk miejscu. Przystąpienie do likwidacji obiektu spowoduje, że w przypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sądu, przywrócenie obiektu w poprzednim kształcie będzie praktycznie niemożliwe i wygeneruje nieproporcjonalnie wysokie koszty. Wykonanie decyzji w zakresie przywrócenia poprzedniego stanu pasa drogowego pozbawi go możliwości zarobkowania, spowoduje utratę renomy na rynku oraz przyczyni się do znacznego zubożenia jego i jego rodziny. Skarżący powołał się na występujący w orzecznictwie pogląd, że decyzja w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego z samej swojej natury wiąże się z możliwością wystąpienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wymieniony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Oceniając wniosek strony skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego poprzez usunięcie obiektu. Podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji w części, w której zaskarżona decyzja utrzymała w mocy pkt 6 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zobowiązujący skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności z dniem upływu terminu na jaki wydano zezwolenie, poprzez usunięcie obiektu, de facto prowadziłoby do rozbiórki znajdującego się w części pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] w [...] obiektu wybudowanego i użytkowanego przez skarżącego, tj. kiosku usługowo-handlowego. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że rozbiórka obiektu budowlanego przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o nakazie rozbiórki była wadliwa, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem tej decyzji. Rozbiórka obiektu przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (vide: postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 646/14). Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji w części zobowiązującej skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności z dniem upływu terminu, na jaki wydano zezwolenie, poprzez usunięcie kiosku, co faktycznie skutkuje zobowiązaniem skarżącego do wykonania rozbiórki kiosku, stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie rozbiórki mogłoby doprowadzić do zniszczenia, co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych, co wiązałoby się z poniesieniem nakładów finansowych. Ewentualny zaś powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile jest możliwy, również wymagałby poniesienia dodatkowych kosztów oraz nakładu pracy. Należy przy tym wziąć pod uwagę, iż przedmiotowy kiosk stanowi jedyne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, który prowadzi w nim m.in. usługi ślusarskie (dorabianie kluczy, zamki, kłódki, ostrzenie noży). Ze względu na potrzebną do wykonywania działalności zawodowej przestrzeń oraz konieczność używania specjalistycznych narzędzi i maszyn przystosowanych do umieszczania ich w rzeczonym obiekcie handlowym, aktualnie nie jest możliwe kontynuowanie pracy w innym niż omawiany kiosk miejscu. Tym samym wykonanie decyzji w zakresie przywrócenia poprzedniego stanu pasa drogowego pozbawi skarżącego możliwości zarobkowania. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w omawianej części skutkowałby rozbiórką przedmiotowego kiosku, a w przypadku niewykonania obowiązku nałożonego na stronę skarżącą skutkowałby wszczęciem postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wyegzekwowanie ww. zobowiązania skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.