VI SA/Wa 2151/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] cofającą P. S. (dalej także jako strona skarżąca) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W toku postępowania przed organem pierwszej instancji organ ustalił, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. za przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego, to jest prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu. W ocenie organu, czyn ten jest przestępstwem pośrednio związanym ze zdrowiem i życiem. Okoliczność ta uzasadnia obawę, iż skarżący nie daje rękojmi co do dalszego zgodnego z prawem użytkowania broni. Te okoliczności faktyczne i prawne, w ocenie organu wskazują, że skarżący jest zaliczany do kręgu osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Tym samym zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) w związku z czym organ I instancji cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ podkreślił również, że na przedmiotowe rozstrzygnięcie nie miała wpływu pozytywna opinia koła łowieckiego oraz lokalnej Policji dotycząca skarżącego, bowiem przywołane przepisy nakazują cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Następnie od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zwrócił uwagę, iż organ przy rozpoznawaniu jego sprawy nie wziął pod uwagę całego materiału dowodowego, to jest pozytywnej opinii kuratora sądowego, policjanta który dokonywał czynności podczas kontroli drogowej oraz instytucji finansowych, z którymi współpracuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Również przedstawione przez niego badanie psychologiczne jak i psychiatryczne było dla niego pozytywne. W ocenie skarżącego, cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, poza wyrokiem skazującym, jest dla niego korzystny, zatem winien on skutkować umorzeniem postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Jednocześnie strona wskazała, że przestępstwo, którego się dopuściła miało miejsce we wrześniu 2005 roku, natomiast postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte po półtora roku i trwało 14 miesięcy. Tak więc od daty popełnienia przestępstwa minęły 3 lata. Jak podkreślił skarżący, w tym okresie jak i poprzedzającym wrzesień 2005 roku nie było żadnych wydarzeń, które mogłyby wzbudzać obawy, że użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa publicznego. W wyniku rozpoznania odwołania, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał na okoliczności faktyczne związane z popełnionym przez skarżącego przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie organu, przestępstwo to pośrednio zagraża życiu i zdrowiu ludzi. Kierowanie przez skarżącego samochodem w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem umyślnym, zatem jego sprawca przynajmniej godzi się na ewentualne jego następstwa. Jak podkreślił organ, skazanie to nie uległo jeszcze zatarciu, zatem strona skarżąca nie może się powoływać na niekaralność, natomiast organy Policji są zobowiązane uwzględniać wszystkie okoliczności mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Ponadto organy Policji są związane prawomocnymi orzeczeniami sądów, które skazują posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo bądź inne czyny zabronione, w zakresie ustalenia przesłanek cofnięcia tego uprawnienia. Organ wyjaśnił również, że ocenie podlega przy tym nie tylko sam fakt skazania, oznaczający uznanie przez sąd winy danej osoby w popełnieniu zarzucanego jej czynu, ale również rodzaj naruszonego lub zagrożonego dobra, okoliczności popełnienia czynu oraz jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Analizując przedmiotową sprawę organ wskazał, że w sprawie niniejszej zostały spełnione przesłanki do uznania, że strona skarżąca należy do kręgu osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sytuacji tej nie zmieniły pozytywne opinie przedstawione przez skarżącego, jak również sukcesy na polu zawodowym. W ocenie organu, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zachowaniu przez skarżącego pozwolenia na broń sprzeciwił się interes społeczny, który bezwzględnie wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Ze względu bowiem na ścisły związek prawa do broni ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji mają prawo stosować w stosunku do osób ubiegających się i posiadających pozwolenie na broń miernik szczególnej staranności w przestrzeganiu przepisów prawa, a więc oczekiwać "nieskazitelnej opinii". Sama zaś możliwość dysponowania bronią jest swoistym przywilejem, dlatego też nie każdy może je otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji. Na decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu swojego stanowiska powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wskazała na ogólnikowe stwierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w jej ocenie, odnoszą się do pojęć z zakresu prawa karnego i nie mogą stanowić uzasadnienia dla podjęcia decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w których stwierdzono między innymi, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie wystarczy powoływać się na fakt skazania osoby uprawnionej wyrokiem, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku miedzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana a jej cechami charakteru i dotychczasowym jej postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Natomiast popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu) nie wystarczy do uznania, że zaistniała uzasadniona obawa, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Skarga podnosi dwojakiego rodzaju zarzuty tj. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i rozstrzygnięcie jej bez wyczerpującego rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego a wręcz z pominięciem okoliczności korzystnych dla strony i naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie. Ustosunkowując się do pierwszego zarzutu należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ ocenił cały materiał dowodowy w sprawie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przedmiotem rozważań organu były wszystkie okoliczności, w tym również i te, które były korzystne dla strony. Skarżący nie podzielił ogólnego wniosku organu, iż należy on do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkowało cofnięciem pozwolenia na broń palną myśliwską. Według oceny Sądu, stanowisko organów obu instancji co do zaistnienia przesłanki, obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń jest trafne. Z akt sprawy wynika bezspornie, że P. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt [...] skazany został za popełnienie przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. Ustalenia tego wyroku, co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego były wiążące dla organu administracji, a z ustaleń tych wynika, że w dniu [...] września 2005 r. w [...] funkcjonariusze policji zatrzymali do kontroli samochód kierowany przez skarżącego. Powodem zatrzymania było przekroczenie dozwolonej prędkości przez kierującego pojazdem. Przeprowadzone w trakcie kontroli badanie stanu trzeźwości P. S. wykazało w wydychanym powietrzu 1,85 promila alkoholu, a więc ponad trzykrotnie więcej niż wynosi dopuszczalne stężenie alkoholu we krwi (0,5 promila). W tej sytuacji organy Policji trafnie przyjęły, iż zachodzi sytuacja obligująca je w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji ustalając prowadzenie pojazdu przez P. S. w stanie nietrzeźwości za okoliczność spełniającą dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wziął pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa, które stanowi plagę społeczną, jego ewentualne następstwa tj. zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale i innych uczestników ruchu drogowego oraz umyślność czynu. Tej ocenie dokonanej przez Policję nie można odmówić słuszności, gdyż skarżący kierując pojazdem pod wpływem alkoholu wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni co do ewentualnych tragicznych skutków swojego czynu. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że skarżący nie dosyć, że kierował samochodem pod wpływem alkoholu, ale jeszcze przy tym jadąc przekroczył dozwoloną prędkość, co dodatkowo zwiększało prawdopodobieństwo wystąpienia kolizji drogowej. Przedmiotem ochrony, objętej przepisem art. 178 a § 1 k.k. jest życie i zdrowie człowieka, zaś dopuszczenie się przez P. S. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Według oceny Sądu wyrok, jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do P. S. pozwalał w pełni organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, o której mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten wymienia tylko przykładowo jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jednocześnie przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw, których popełnienie może wzbudzać obawę nieprzestrzegania prawa w przyszłości przez osobę, która się ich dopuściła. Zatem mogą to być i inne okoliczności, w tym i inne czyny karalne wymienione przeciwko dobrom prawnie chronionym. Poza tym mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 należało przyjąć, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Mając to na względzie Sąd uznał, że Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Należy zgodzić się z organem, że dokonanej przez niego negatywnej prognozy co do zachowania skarżącego w przyszłości nie zmienia dotychczasowe jego nienaganne zachowanie w życiu osobistym i zawodowym. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie jest zgodne z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanymi w sprawach II OSK 585/07 i II OSK 695/07.