VI SA/Wa 2153/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko asesora komorniczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] czerwca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego M. W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 127 § 1 i 2 oraz art. 105 § 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a. oraz art. 32 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornika sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 ze zm.) - dalej u.k.s.e. Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania M. W. (dalej: skarżący) od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w punkcie I w przedmiocie odmowy powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii M. K. - komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] i uchylił punkt II tej decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącego z wykazu asesorów komorniczych obszaru Sądu Apelacyjnego w [...] i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] wpłynęło pismo komornika sądowego Z. O. informujące, iż z dniem [...] listopada 2010 r. nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę ze skarżącym i wnoszące o odwołanie w trybie art. 32b u.k.s.e. skarżącego ze stanowiska asesora komorniczego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. wezwano skarżącego do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia stwierdzającego, iż wnosi on o odwołanie ze stanowiska asesora komorniczego w obszarze Sądu Apelacyjnego w [...] pod rygorem wyrażenia zgody na odwołanie i wykreślenie skarżącego z wykazu asesorów komorniczych w obszarze tej apelacji. Dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący przesłał wniosek, na postawie art. 155 k.p.a. o zmianę decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. [...], zmienionej decyzją powyższego organu z dnia [...] lutego 2008 r. nr. [...] poprzez powołanie skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w Kancelarii M. K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z dotychczas zatrudniającym go komornikiem. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...]: I. odmówił powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w Kancelarii M. K. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] oraz II. skreślił skarżącego z wykazu asesorów komorniczych obszaru Sądu Apelacyjnego w [...]. W uzasadnieniu Prezes Sądu Apelacyjnego wskazał, iż Rada Izby Komorniczej w [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] pozytywnie zaopiniowała wniosek o odwołanie ze stanowiska asesora komorniczego w Kancelarii Komornika Z. O., zaś uchwałą z dnia [...] lutego 2011 r. nr 5/11 negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącego o przeniesienia na stanowisko asesora komorniczego w Kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] M. K., z uwagi na fakt, iż skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, a zatem nie spełnia wymogów formalnych z art. 10 ust. 1 u.k.s.e. Również Krajowa Rada Komornicza uchwałą z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] negatywnie zaopiniowała ww. wniosek wskazując na brak spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.k.s.e. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę przez: zmianę decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zmienioną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. poprzez powołanie na stanowisko asesora komorniczego zgodnie z wnioskiem i uchylenie punktu II tej decyzji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w całości poprzez powołanie skarżącego na asesora komorniczego zgodnie z wnioskiem i uchylenie punktu II decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzji zarzucił naruszenie: - art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. wskazując, iż organ nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie, a w konsekwencji nie podał motywów, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 155 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wniosku o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2006 r. zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r.; - art. 32b w zw. z art. 32 ust. 8 u.k.s.e. poprzez niezastosowanie lub błędne zastosowanie i skreślenie skarżącego z wykazu asesorów komorniczych obszaru Sądu Apelacyjnego w [...] bez uprzedniego odwołania go z zajmowanego stanowiska; - art. 32 ust. 1 pkt 1 u.k.s.e. poprzez odmowę powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego przy Sądzie Rejonowym w [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż jego wniosek o zmianę decyzji ostatecznej organ potraktował jak wniosek o powołanie na stanowisko asesora komorniczego w nowym rewirze. Skarżący natomiast posiadał już status asesora komorniczego i żądał jedynie zmiany rewiru, w którym powyższą funkcję miał sprawować. Tryb z art. 155 k.p.a. nie wymaga zaś ponownego badania wymogów formalnych z art. 10 ust. 1 u.k.s.e. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu winna być zatem jedynie ocena przesłanek zmiany decyzji ostatecznej. Za niezasadne uznał również skarżący skreślenie z wykazu asesorów komorniczych wskazując, iż nie dotyczą go przesłanki określone w art. 32b ust. 1 pkt 2-7 u.k.s.e., zaś jeśli chodzi o przesłankę rezygnacji z pełnienia obowiązków asesora komorniczego, to skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej powołującej go na asesora komorniczego przy SR w [...], nie wyrażał zaś zamiaru rezygnacji z pełnienia funkcji asesora komorniczego, a więc i ta przesłanka nie ma do niego zastosowania. Skarżący wskazał ponadto, iż kwestia spełniania przez niego warunków z art. 10 ww. ustawy stanowiła przedmiot rozważań WSA w Warszawie i w wyroku z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09 Sąd uznał, iż w dacie wydania decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżący spełniał wszystkie wymogi z tego artykułu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Minister Sprawiedliwości: I. utrzymał w mocy punkt I decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] i II. uchylił punkt II tej decyzji i w tej części umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż mimo lakonicznej treści uzasadnienia oraz niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj art. 155 k.p.a. decyzja I instancji w części dotyczącej odmowy powołania na stanowisko asesora komorniczego jest prawidłowa. Zgodnie z zebranymi dowodami, m.in. opiniami samorządu komorniczego oraz ostateczną decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, a zatem powołanie go na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii innego komornika sądowego jest niedopuszczalne. Odnośnie punktu II decyzji organ wskazał, iż sprawa dotycząca odwołania skarżącego ze stanowiska asesora komorniczego jeszcze nie została rozpoznana dlatego postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części dotyczącej punktu I i zarzucił jej naruszenie: - art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 127 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji w punkcie I pomimo tego, iż decyzja ta nie zawierała uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazującego fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji co naruszało prawo do odwołania się; - art. 155 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż zmianie ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. zmienionej decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. sprzeciwiają się obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e.; - art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.k.s.e. poprzez uznanie, iż skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, co w konsekwencji spowodowało odmowę zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. poprzez odmowę powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego przy Sądzie Rejonowym w [...] i wniósł o uchylenie punktu I zaskarżonej decyzji i punktu I decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi, iż nie rozważył przesłanek wynikających z art. 155 k.p.a. i ponownie orzekał o powołaniu skarżącego na stanowisko asesora komorniczego, gdy tymczasem skarżący nie utracił tego statusu, a zatem działania organu w tym zakresie były bezprzedmiotowe i nie stanowiły one przedmiotu żądania skarżącego. Skarżący złożył bowiem wniosek o zmianę decyzji powołującej go na asesora komorniczego, nie zaś wniosek o powołanie go na stanowisko asesora komorniczego, gdyż na postawie decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] posiadał już status asesora komorniczego. Żądeł jedynie zmiany rewiru, w którym funkcję powyższą miał sprawować. W tym celu odwołał się do instytucji zmiany decyzji ostatecznej określonej w art. 155 k.p.a., która nie wymaga ponownego badania przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] wymogów formalnych określonych w art. 10 ust. 1 u.k.s.e. Skarżący wyraził więc jedynie zgodę na zmianę decyzji administracyjnej, a zatem przedmiotem rozstrzygnięcia winna być ocena przesłanek zmiany tej decyzji określonych w art. 155 k.p.a. Za błędne uznał skarżacy działanie organu wskazujące, iż zmianie decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego poprzez powołanie skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w innym rewirze sprzeciwiają się przepisy art. 32 i 10 u.k.s.e., z uwagi na brak odbycia aplikacji komorniczej. Badanie, czy skarżący odbył taką aplikację nie mogło bowiem być przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego nie może budzić wątpliwości, iż skarżący nabył prawo do wykonywania funkcji asesora. Jego status kształtuje przede wszystkim decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. zmieniona decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., która jako ostateczna obowiązuje i wiąże organy administracji publicznej. Skoro zatem skarżący nabył i nie utracił praw do pełnienia funkcji asesora komorniczego, to nie można przyjąć, że zmianie tych decyzji stoją na przeszkodzie przepisy przewidujące przesłanki ich nabycia. Odnośnie spełnienia przez skarżącego warunków z art. 10 u.k.s.e. skarżący wskazał, iż kwestia ta stanowiła przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09, w którym Sąd stwierdził, iż w dacie wydawania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżący spełniał wszystkie warunki wymienione w tym przepisie. Niedopuszczalne zatem jest dokonywanie oceny odnośnie braku odbycia aplikacji komorniczej w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, iż w WSA w Warszawie znajdują się akta 3 spraw ze skargi M. W.: - sygn. VI SA/Wa 844/11 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały samorządu komorniczego; - sygn. VI SA/Wa 2294/10 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego; - sygn. VI SA/Wa 1652/11 w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów, w ocenie Sądu, zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie organ odmówił powołania skarżącego na stanowisko asesora komorniczego w Kancelarii M. K. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] wskazując, iż skarżący nie odbył aplikacji komorniczej, a zatem niedopuszczalne jest jego powołanie na stanowisko asesora komorniczego w kancelarii innego komornika sądowego. Biorąc pod uwagę całokształt sprawy należy uznać, iż działania organu były nieprawidłowe. W pierwszej kolejności na uwagę zasługuje fakt, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący wyraził zgodę na zmianę ostatecznej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] w trybie art. 155 k.p.a., zgodnie z którym "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony." Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej poprzez badanie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, nie zaś ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest nowa sprawa administracyjna, która może doprowadzić do zmiany ukształtowanych już praw i obowiązków, a zatem nie można w tym przepisie upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną w kolejnej instancji. Oznacza to, że organ nie może oceniać poprawności wcześniej wydanej decyzji. Skutkiem zaś tego również Sąd nie dokonuje oceny wcześniej wydanej decyzji, lecz tylko kontroluje decyzje, które podjęto na podstawie art. 155 k.p.a. Zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może nastąpić wyłącznie w granicach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej tą decyzją. Możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznych podlega szczególnej ochronie z uwagi na trwałość tych decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.). Zatem celem tego postępowania jest rozważenie - na podstawie uznania administracyjnego - czy istnieją w danym stanie faktycznym i prawnym przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1855/10). Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2000 r. I SA 1826/98 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. I SA 819/99). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż organ wydając zaskarżoną decyzję przede wszystkim wskazał na brak odbycia przez skarżącego aplikacji komorniczej, gdyż skarżący nie został w sposób prawidłowy przyjęty na aplikację komorniczą, a zatem nie mógł jej zgodnie z prawem ukończyć, a w rezultacie tego nie mógł zostać powołany na asesora komorniczego. Organ nie badał zatem przesłanek z art. 155 k.p.a., lecz dokonywał oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.k.s.e. Jak natomiast wskazano wcześniej postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem, w którym organ ma obowiązek badania przesłanek wskazanych w tym artykule, nie zaś ponownie badać wymogi formalne powołania na stanowisko asesora komorniczego określone w art. 10 ust. 1 u.k.s.e. Decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. umożliwiła bowiem skarżącemu sprawowanie funkcji asesora komorniczego w rewirze Sądu Rejonowego w [...] i na jej podstawie nabył on prawo do pełnienia funkcji asesora. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący nie rezygnował z pełnienia obowiązków asesora komorniczego, lecz jedynie wyrażał zgodę na zmianę ww. decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Dlatego też w przedmiotowej sprawie organ powinien badać, czy skarżący posiada status asesora komorniczego nie zaś kwestie, czy nabył to prawo słusznie. Tryb z art. 155 k.p.a. nie wymaga bowiem ponownego badania wymogów formalnych z art. 10 ust. 1 u.k.s.e., lecz przedmiotem rozstrzygnięcia organu winna być ocena przesłanek zmiany decyzji ostatecznej. Jednocześnie należy zauważyć, co Sądowi jest wiadome z urzędu, że decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. i uchwała Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zostały uchylone przez tutejszy Sąd w sprawie o sygn. VI SA/Wa 844/11. W ocenie Sądu uchwała Rady Izby Komorniczej w [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w § 1 pkt 19 dopuszczającym skarżącego do egzaminu komorniczego nie była ani decyzją, ani postanowieniem, od którego przysługuje zażalenie i dlatego co do tej uchwały nie można było zastosować instytucji stwierdzenia nieważności. Z kolei w świadectwie nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Sprawiedliwości oraz decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. powołującej skarżącego na asesora komorniczego potwierdzono okoliczność odbycia przez wnioskodawcę aplikacji komorniczej. Ponadto jak wskazał Sąd w wyrokach dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1652/11 oraz z dnia 2 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1432/09 z brzmienia art. 31 ust. 1 u.k.s.e. ustawy obowiązującej w dacie zdawania przez skarżącego egzaminu komorniczego oraz powoływania na stanowisko asesora komorniczego wynikało, że aplikacjia komornicza kończy się egzaminem komorniczym składanym przed komisją egzaminacyjną. Zatem egzamin zawodowy kończył aplikację i komisja egzaminacyjna decydowała, czy aplikacja została zakończona, a tym samym odbyta. Jednocześnie, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SAB/Wa 38/10 "w sprawie M. W. – na skutek pewnych zaszłości, co do których trudno jest stawiać zarzut kandydatowi – początkowo kwestionowana była legalność powołania na stanowisko asesora, co znalazło wyraz w stwierdzeniu nieważności decyzji o powołaniu. Obecnie kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta i wyjaśniona, gdyż decyzje w powyższym przedmiocie zostały usunięte z obrotu prawnego na skutek prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2009 r. "(...) z treści dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego (...) wynika fakt odbycia przez kandydata aplikacji komorniczej." Biorąc powyższe pod uwagę należy zatem uznać, iż w niniejszej sprawie organ wyszedł poza wniosek skarżącego ponownie analizując kwestie dotyczące odbycia aplikacji komorniczej, co w ramach niniejszego postępowania było niedopuszczalne. Obowiązująca decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2006 r. wiąże organy administracji publicznej i jest jednocześnie prawnym i wiążącym inne organy potwierdzeniem, że jej adresat spełnił określone w niej wymogi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji, mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, dokona analizy wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2011 r. zgodnie z przesłankami zawartymi w art. 155 k.p.a. i wyda decyzję zawierającą uzasadnienie odpowiadające wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.