VI SA/Wa 2153/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 9 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2153/13 oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, której nie opłaciła. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2015 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesyła sądowa zawierająca powyższe wezwanie została, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia skarżącej, złożona w placówce pocztowej w dniu 20 sierpnia 2015 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono skarżącą umieszczając stosowne zawiadomienie w drzwiach adresata (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 28 sierpnia 2015 r. na kolejne 7 dni (por. korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej – karta nr 200 akt). Ponieważ skarżąca, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji przesyłki jej nie odebrała, Urząd Pocztowy zwrócił ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na fakt nieopłacenia przez skarżącą wniesionej skargi kasacyjnej. Pismem z 6 listopada 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 85 "p.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W myśl art. 88 p.p.s.a. zd. pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został wniesiony z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż jednym z bezwzględnych wymogów zastosowania instytucji przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w niezachowaniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w przekroczeniu terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu niedającej się przezwyciężyć przeszkody. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd winien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99, publ. Biuletyn SN 2000/5/12). Przywrócenia terminu może zatem domagać się strona, która nie tylko przyznaje, że nie dokonała czynności w terminie, ale także jest w stanie uprawdopodobnić, iż stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. Podkreślenia również wymaga, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca zachowała tryb postępowania związany z przywróceniem terminu. Po pierwsze uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, a także złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ustawowym, siedmiodniowym terminie. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła jednak, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nastąpiło bez jej winy. Powołana przez skarżącą argumentacja nie uzasadnia braku winy po jej stronie, gdyż nie sposób dopatrzyć się w nich obiektywnych i niezależnych od strony przeszkód. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011 s. 409; postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 580/08 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W analizowanym przypadku skierowane do skarżącej wezwanie z dnia 6 sierpnia 2015 r., zostało z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia skarżącej, dwukrotnie awizowane, w sposób prawidłowy, na co wskazuje znajdująca się w aktach koperta zawierająca przedmiotowe wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej – karta nr 200 akt. Zgodnie ze znajdującą się na ww. korespondencji adnotacją, zawiadomienie pozostawione zostało w drzwiach lokalu adresata. Skarżąca otrzymała również powtórne zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej w dniu 20 sierpnia 2015 r. i możliwości jej odbioru. Skarżąca nie zmieniła adresu, nie wskazała też innego adresu do doręczeń, wobec czego, mając na uwadze prawidłowość podwójnej awizacji, a także dokonanego zwrotu. uznano przesyłkę za doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 3 września 2015 r. Wyjaśnienia skarżącej w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek pozwalających na przywrócenie terminu, dotyczą rzekomego niepozostawienia przez pracownika poczty awiza. Nie zostały one jednak podparte jakimkolwiek uzasadnieniem, czy dokumentem, który mógłby wskazywać na to, że strona podjęła jakiekolwiek kroki celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Biorąc bowiem pod uwagę ilość spraw skarżącej zawisłych przed tutejszym Sądem, a także mnogość wniosków o przywrócenie terminów procesowych składanych przez skarżącą, w których za każdym razem twierdzi, że nie pozostawiono jej awiza, Sąd stwierdza, że zdarzenia te są mało prawdopodobne. Tym bardziej, że skarżąca nie podjęła żadnych kroków, jak choćby złożenie reklamacji w Urzędzie Pocztowym na niedostarczenie jej przesyłek sądowych. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zachowanie skarżącej cechuje się brakiem należytej dbałości o własne interesy, a zatem przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej było niemożliwe. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie powołanych przepisów art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.