VI SA/Wa 2153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca – E. W., w dniu [...] sierpnia 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej Prezes UOKiK) skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych za niezamieszczenie na stacji paliw w miejscowości G. informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzonych do obrotu na tej stacji paliw. W skardze sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie tej decyzji spowodowałoby poniesienie przez nią znacznej szkody i uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż nie posiada środków na bieżące koszty utrzymania stacji i zakupy. Skarżąca dodała, że prowadzona przez nią stacja położna jest na terenie wsi z dala od szlaków komunikacyjnych. Wyjaśniła, że nabywcami paliw są w zdecydowanej większości mieszkańcy G. i okolic, stąd, w ocenie skarżącej, uzyskiwane dochody z tej działalności są stosunkowo niewielkie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek przewidziany treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącej. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja Prezesa UOKiK utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] maja 2015 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w związku z brakiem zamieszczenia na prowadzonej przez nią stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzonych do obrotu. Sąd uznał zatem, że decyzja owa jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z podniesionych i należycie uprawdopodobnionych przez skarżącą okoliczności wynika bowiem, że zachodzi w jej przypadku możliwość wystąpienia ww. przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Trudne do odwrócenia skutki są to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13). Konieczność uiszczenia kwoty 5000 złotych orzeczonej wobec skarżącej tytułem kary za stwierdzone naruszenia, może spowodować trudne do odwrócenia bądź nawet nieodwracalne skutki, a także niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Zapłata kary w podanej wyżej kwocie będzie miała bowiem negatywny wpływ na prowadzoną przez skarżącą działalność w postaci utraty bądź uszczuplenia posiadanych środków finansowych niezbędnych na prowadzenie przez nią stacji paliw. W konsekwencji może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w związku z brakiem posiadania środków umożliwiających zachowanie ciągłości sprzedaży paliw. Powyższe oznacza, że skarżąca uprawdopodobniła wystąpienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tego względu Sąd, na podstawie wspomnianego przepisu orzekł, jak w sentencji.