VI SA/Wa 2158/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty za zmianę koncesji udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...] " (dot. koncesji Nr [...]) postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także: "Przewodniczący KRRiT") z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lutego 2014 r., w sprawie naliczenia opłaty za zmianę koncesji udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" (dot. Koncesji Nr [...]). W skardze tej strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy po uchyleniu przez WSA decyzji z [...] lutego 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2010 r., organ naliczył opłatę za zmianę koncesji w wysokości 13.423.965 zł, tj. o 3.043.965 zł wyższą od poprzedniej opłaty naliczonej na podstawie przepisów niezgodnych z Konstytucją. Jako podstawę naliczenia nowej opłaty organ wskazał m.in. przepisy rozporządzenia KKRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. To oznacza, że Przewodniczący KRRiT uchylił wcześniej naliczoną opłatę, wynikającą z niekonstytucyjnych przepisów, ustalił nową, istotnie wyższą opłatę, na podstawie przepisów uchwalonych przez KRRiT. Skarżąca wskazała, że szukając ochrony prawnej wobec niezgodnego z Konstytucją działania Państwa, obecnie jest "karana" poprzez nałożenie na nią znacznie wyższej opłaty tylko dlatego, że doprowadziła do uchylenia przez TK przepisów niezgodnych z Konstytucją na podstawie których naliczono poprzednią opłatę. W ocenie skarżącej w niniejszej zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."), tj. zaskarżona decyzja podlega wykonaniu a w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające twierdzenie, że w razie jej wykonania przed kontrolą sądowoadministracyjną stronie może zostać wyrządzona znaczna szkoda. Naliczona przez organ opłata jest o ponad 3 mln. zł, tj. o ok. 30 proc. wyższa od poprzedniej. Naliczenie opłaty nastąpiło z naruszeniem nie tylko przepisów prawa materialnego, ale także podstawowych zasad konstytucyjnych wynikających z art. 2 Konstytucji, tj. zasady pogłębiania zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa czy zasady sprawiedliwości społecznej. Skarżąca musi ponosić negatywne, wymierne w pieniądzu, konsekwencje zaniechania wprowadzenia przez ustawodawcę przepisów przejściowych. Skarżąca uznała, że egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie postępowania jest naruszeniem zasady ochrony własności jednostki gwarantowanej na gruncie art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Podstawowe zasady słuszności i sprawiedliwości wymagają aby kwestia podwyższenia opłaty podlegała prawomocnemu zbadaniu i ocenie dokonanej przez Sąd, zanim opłata zostanie wniesiona w pełnej wysokości przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092). Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące meritum sprawy wywołanej wniesioną skargą - nie pozwalają na zbadanie przez Sąd zaistnienia którejkolwiek z przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Zważyć należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.