VI SA/Wa 2170/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] maja 2014 r. skarżący – S. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na jego poparcie, że posiada na utrzymaniu rodzinę, w tym małoletnie dzieci. Wskazał, że kara pieniężna, która może zostać na niego nałożona w przypadku braku wstrzymania w całości wykonania powyższej decyzji oraz dwóch innych decyzji, wynosi 9.000 złotych. Podkreślił, że podana kwota stanowi wielokrotność osiąganego przez niego miesięcznie dochodu, który w całości przeznaczany jest każdorazowo na utrzymanie rodziny. Skarżący dodał, że posiada zobowiązania, których zaprzestanie regularnej spłaty może spowodować postawienie w stan natychmiastowej wykonalności a w konsekwencji narażenie na dodatkowe koszty, których nie będzie w stanie uregulować. Uznał w związku z tym, że konieczność natychmiastowego uiszczenia kwoty 9.000 złotych spowoduje nieodwracalne skutki w życiu jego rodziny w postaci utraty środków, które same w sobie, jak podał skarżący, pozostają niewystarczające dla zabezpieczenia comiesięcznych potrzeb bytowych. Nadto skarżący zwrócił uwagę na konstytucyjność przepisu art. 13k ust. 5 ustawy o drogach publicznych, przewidującego ex lege rygor natychmiastowej wykonalności dla decyzji nakładających kary pieniężne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo odniesienie się przez wnioskodawcę do jego sytuacji rodzinnej, możliwości finansowych wynikających z uzyskiwanych dochodów, czy też posiadanych zobowiązań finansowych. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zobrazował kondycji finansowej swojej rodziny żadnymi dokumentami pozwalającymi na dokonanie oceny, w jaki sposób konieczność zapłaty kary 3.000 złotych z tytułu wykonywania przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, orzeczonej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, przełoży się na chociażby hipotetycznie mogące wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Z tego powodu uznać należy, że zaprezentowana przez skarżącego argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie stanowi takiego jego uzasadnienia, które pozwoliłoby Sądowi zbadać wystąpienie w niniejszej sprawie po stronie skarżącego przesłanek określonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać należy, że podnoszona przez skarżącego konieczność zapłaty 9.000 złotych tytułem orzeczonych przez organ kar pieniężnych nie może być brana pod uwagę w kontekście rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w każdej z trzech spraw skarżącego, które znalazły swój finał w sądzie administracyjnym. Podkreślić bowiem należy, że zakres wniosku o wstrzymanie, sformułowany w skardze dotyczącej wskazanej na wstępie decyzji, obejmuje wyłącznie tę decyzję, którą nałożono na skarżącego karę w kwocie 3.000 złotych, nie zaś pozostałe dwie decyzje nakładające kary w tej wysokości każda. Dodać należy, że podnoszona przez skarżącego okoliczność konstytucyjności przepisu art. 13k ust. 5 ustawy o drogach publicznych, nie mieści się w pojęciu badania przesłanek wstrzymania wykonania aktu, objętego skargą do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.