VI SA/Wa 2173/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. wniosku spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi M. B. i B. P.-S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości przy prowadzeniu apteki w zakresie jej oznakowania zewnętrznego postanawia odmówić spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dopuszczenia do udziału w sprawie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie której organ I instancji - działając w oparciu o przepisy art. 120 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 102 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 45 poz. 271 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - nakazał skarżącym M. B. i B. P. – wspólnikom spółki cywilnej F. s.c. prowadzącej aptekę pod nazwą "F." przy ul. [...] w C., doprowadzenie oznakowania zewnętrznego w/w apteki do określonego w zezwoleniu na jej prowadzenie poprzez usunięcie z szyldu apteki określenia "[...]" bądź wystąpienia o stosowną zmianę zezwolenia. Od powyższej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2010 r., skarżące wniosły w dniu [...] września 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., powołując się na przepis art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi M. B. i B. P. – wspólnikom spółki cywilnej F. s.c. prowadzącym w/w aptekę w C. Spółka podniosła w uzasadnieniu, iż wynik tego postępowania dotyczy bezpośrednio jej interesu prawnego, wywodząc go z faktu zawarcia ze stroną skarżącą umowy licencyjnej na korzystanie ze znaku towarowego "[...]". W związku z powyższym, w ocenie wnioskującej spółki, skutki prawne zaskarżonej decyzji w sposób bezpośredni będą oddziaływać na jej sytuację prawną, gdyż decyzja administracyjna, będąca przedmiotem postępowania, wkracza w nabyte przez spółkę prawo ochronne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do udziału w charakterze uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego może zgłosić się również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (vide: M. Niezgódka-Medek /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 86 i cyt. tam orzeczenia NSA; tak również: M. Romańska /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 184.). W judykaturze oraz literaturze prawniczej interes faktyczny przeciwstawiony interesowi prawnemu, określa się jako interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez powszechnie obowiązujące przepisy. Natomiast interes prawny, to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (tak m.in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 224 i nast. oraz cyt. tam orzecznictwo). W przypadku, gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, przyjmuje się, iż postępowanie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku bezpośrednio. Gdy zaś decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach jednego podmiotu odnosi skutek wobec praw i obowiązków innego podmiotu, postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego innego podmiotu w sposób pośredni. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną. Zdaniem Sądu na podmiocie wnioskującym o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika ciąży obowiązek wykazania, że spełnia on przesłanki, o których mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a., a więc podmiot ten powinien przedstawić dowody i argumenty, które przemawiają za tym, że wynik postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym będzie dotyczył jego interesu prawnego. Ustosunkowując się do argumentacji spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zawartej we wniosku o dopuszczenie do udziału w niniejszej sprawie, należy - zdaniem Sądu – uznać, iż wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego, a wszystkie okoliczności przez spółkę podnoszone są wyrazem jej interesu faktycznego, który nie jest powiązany z konkretnym stosunkiem administracyjnoprawnym występującym w sprawie ze skargi M. B. i B. P. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne. Składająca wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie A. Sp. z o.o. wskazała jedynie na umowę na używanie jej znaku towarowego łączącą ją ze stroną niniejszego postępowania. W ocenie Sądu brak jest przepisu prawa materialnego, który wnioskującej spółce mógłby dać przymiot uczestnika w niniejszym postępowaniu. Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja administracyjna w żaden sposób nie godzi w prawem chronione interesy spółki A. Sp. z o.o., nie ogranicza ani nie uniemożliwia korzystania z przysługujących jej praw. Zaskarżona przez M. B. i B. P. decyzja niewątpliwie nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach spółki A. Sp. z o.o., ani też nie odnosi skutku wobec wynikających z przepisów prawa uprawnień i obowiązków tej spółki. W ocenie Sądu interesu prawnego spółki A. Sp. z o.o. nie można wywieść ze wskazanych we wniosku przepisów art. 86 ust. 2 w zw. z art. 102 pkt 4 ustawy – Prawo farmaceutyczne. Pierwszy z nich stanowi bowiem, że nazwa apteka zastrzeżona jest wyłącznie dla miejsca świadczenia usług farmaceutycznych. Według art. 102 ust. 4 cyt. ustawy zaś, zezwolenie na prowadzenie apteki powinno zawierać nazwę apteki, o ile taka jest nadana. Powyższe uregulowania nie wskazują więc na chroniony przez prawo interes wnioskodawczyni. Nie ma też podstaw, by twierdzić, że wynik postępowania w sprawie zgodność z zezwoleniem oznakowania zewnętrznego apteki przez kontrahenta spółki A. Sp. z o.o. rzutuje na uprawnienie tej spółki, wynikające z zasady wolności gospodarczej i równości wobec prawa - w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447). Według Sądu istnienie jedynie interesu faktycznego - na który A. Sp. z o.o. powoływała się we wniosku - uniemożliwia dopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego. Na marginesie należy zauważyć, iż powyższe stanowisko znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 357/10). W tej sytuacji - zdaniem Sądu - przyjąć trzeba, iż z uwagi na fakt, że spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie może wylegitymować się interesem prawnym, na który rzutowałby wynik niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, zachodzi podstawa do wydania postanowienia o odmowie dopuszczenia tej spółki do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 33 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.