VI SA/Wa 2174/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Do wniesienia przez skarżącą – A. Sp. z o.o. z siedziba w W. skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Główny Inspektor) z [...] maja 2014 r. doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W dniach [...] lipca, [...] lipca, [...] sierpnia i [...] sierpnia 2013 r. upoważnieni Inspektorzy Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej Wojewódzki Inspektor) przeprowadzili u skarżącej kontrolę w zakresie prawidłowości wprowadzania przez nią do obrotu nawozów, a to w zgodzie z ustawą o nawozach i nawożeniu. Z kontroli tej sporządzono protokół, z którego wynika, że w magazynie wyrobów gotowych znajdowały się następujące ilości nawozów organiczno-mineralnych: 1. B. a'1kg, z datą ważności [...].09.2019 ([...]) w ilości 649 szt.; 2. B. a'0,75kg, z datą ważności [...].06.2019 ([...]) w ilości 280 szt.; 3. B. a'1kg, z datą ważności [...].05.2019 ([...]) w ilości: 533 szt.; 4. B a'0,75kg, z datą ważności [...].04.2019 ([...]) w ilości 241 szt.; 5. B. a'0,35kg, z datą ważności [...].10.2019 ([...]) w ilości 388 szt., 6. B. a'5kg, z datą ważności [...].04.2019 ([...]) w ilości 102 szt.; 7. B. a'1kg, z datą ważności [...].09.2019 ([...]) w ilości 463 szt.; 8. B. a'1,2kg, z datą ważności [...].07.2019 ([...]) w ilości 265 szt.; 9. B. a'0,75kg, z datą ważności [...].05.2019 ([...]) w ilości 544 szt.; 10. B. a'1kg, z datą ważności [...].06.2019 ([...]) w ilości 1.684 szt.; 11. B. a'1kg, z datą ważności [...].07.2019 ([...]) w ilości 924 szt.; 12. B. a'0,5kg, z datą ważności [...].11.2019 ([...]) w ilości 1.040 szt., w stosunku do których skarżąca okazała kontrolującym pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o numerach: [...] dla nawozu B.; [...] dla nawozu B. oraz [...] dla nawozu B. Wojewódzki Inspektor w oparciu o informację uzyskaną z Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi (pismo z [...] czerwca 2013 r.) ustalił, że ww. pozwolenia, tj. nr [...], nr [...] i nr [...] są wygaszone i z tego względu wezwał skarżącą do wyjaśnienia stanu prawnego tych pozwoleń. Skarżąca w odpowiedzi przedłożyła sporządzoną na swoje żądanie opinię prawną z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie dopuszczalności wprowadzania do obrotu nawozów organiczno-mineralnych, objętych ww. pozwoleniami o numerach: [...],[...] i [...]. W opinii tej, adwokat ją sporządzający wskazał, że: • w sensie formalno-prawnym wszystkie trzy pozwolenia pozostają w dalszym ciągu w obiegu prawnym, zatem skarżąca ma prawo prowadzić (kontynuować) działalność na ich podstawie; • opinia biegłej z postępowania cywilnego nie jest wyznacznikiem tego, czy pozwolenie stało się bezprzedmiotowe. Skład nawozów ma bowiem odpowiadać wymaganiom ustawy o nawozach i nawożeniu, a nie opinii biegłego sporządzonej na potrzeby konkretnego postępowania sądowego, do tego toczącego się w oparciu o zupełnie inne podstawy materialno-prawne; • Sąd Apelacyjny w L. w uzasadnieniu wyroku z [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...] podał, iż "wyrok w sprawie [...] nie ustanawiał uniwersalnego zakazu używania nazwy "B." na jakichkolwiek produktach - nawozach"; • w aspekcie prawa materialnego konkluzją niniejszej opinii jest wniosek, że jeśli skarżąca produkuje, a nawet wprowadza do obrotu nawozy spełniające parametry ustawowe, wynikające z udzielonych jej pozwoleń, na dzień wydania niniejszej opinii, wszystkie udzielone skarżącej pozwolenia zachowują swoją ważność i są podstawą prawną dla utrzymania prowadzonej działalności. Zapewnienie takie skarżąca uzyskała nadto wprost od Instytutu Upraw Nawożenia i Gleboznawstwa w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2524/12, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010 r., wydaną w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. W związku z tym wyrokiem Wojewódzki Inspektor w listopadzie 2013 r. wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie administracyjne w celu nałożenia na nią opłaty sankcyjnej za wprowadzanie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych: B.; B. i B. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Inspektor, w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach: [...] lipca 2013 r.; [...] lipca 2013 r.; [...] sierpnia 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r.: I. stwierdził wprowadzenie do obrotu przez dalej skarżącą, następujących nawozów organiczno-mineralnych: a. B. - masa 1kg, data ważności [...].09.2019 ([...]) - ilość 649 szt.; b. B. - masa 1kg, data ważności [...].05.2019 ([...]) - ilość 533 szt.; c. B. - masa 1kg, data ważności [...].09.2019 ([...]) - ilość 463 szt.; d. B. - masa 1,2kg, data ważności [...].07.2019 ([...]) - ilość 265 szt.; e. B. - masa 0,75kg, data ważności [...].05.2019 ([...]) - ilość 544 szt.; f. B. - masa 0,75kg, data ważności [...].06.2019 ([...]) - ilość 280 szt.; g. B. - masa 0,75kg, data ważności [...].04.2019 ([...]) - ilość 241 szt.; h. B. - masa 1kg, data ważności [...].06.2019 ([...]) - ilość 1684 szt.; i. B. - masa 1kg, data ważności [...].07.2019 ([...]) - ilość 924 szt.; j. B. - masa 5kg, data ważności [...].04.2019 ([...]) - ilość 102 szt.; k. B. - masa 0,5kg, data ważności [...].11.2019 ([...]) - ilość 1040 szt.; l. B. - masa 0,35kg, data ważności [...].10.2019 ([...]) - ilość 388 szt.; m. B. - masa 0,35kg, data ważności [...].04.2019 ([...]) – ilość 412 szt. II. nakazał skarżącej wycofanie z obrotu nawozów: a. B.; b. B.; c. B., w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja niniejsza stała się ostateczna; III. określił łączną ilość nawozów organiczno-mineralnych (B.; B.; B.), wprowadzonych przez skarżącą do obrotu w okresie od [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2013 r. niezgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. 2007 r. nr 147 poz. 1033), tj. 28.627 szt. opakowań jednostkowych, co ustalił na podstawie zestawienia dokumentów ich sprzedaży; IV. ustalił opłatę sankcyjną w kwocie 103.952,08 złotych, stanowiącą 100% kwoty należnej za sprzedane nawozy organiczno-mineralne, tj. B., B. i B., wprowadzone przez skarżąca do obrotu w okresie [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2013 r., co zostało ustalone na podstawie zestawienia dokumentów ich sprzedaży. Skarżąca niezgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora w terminie odwołała się od niego do Głównego Inspektora, zarzucając naruszenie przepisów: 1. art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i 2 u.n. poprzez ich wadliwe zastosowanie w tej stanie i przyjęcie, że nawozy objęte zaskarżoną decyzją wprowadzane są do obrotu niezgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 2 u.n., co uzasadnia wydanie decyzji w trybie art. 37 u.n., gdy tymczasem w poddanym kontroli okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] lipca 2013 r. nawozy mogły być wprowadzane do obrotu na podstawie uzyskanych pozwoleń, które pozostawały w mocy (obiegu prawnym) i były wiążące do dnia [...] sierpnia 2013 r., a poddane kontroli nawozy spełniały wymagania jakościowe określone ustawą. Powyższe skarżąca uznała za bezsporne; 2. art. 365 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w tej stanie, ponieważ o tym czy nawóz może być wprowadzony do obrotu, nie decydują wyroki sądów cywilnych, ale spełnianie przez nawóz wymagań ustawy o nawozach nawożeniu. Nie jest zaś ustawowym wymogiem wprowadzania nawozu do obrotu posiadanie przez ten nawóz określonej nazwy, a przy tym ustawa ta, ani inny przepis prawa publicznego materialnego nie zakazuje wprowadzania do obrotu nawozu, czy korzystania z udzielnego pozwolenia z uwagi na to, że sąd powszechny orzekł zakaz używania nazwy z uwagi na dany czyn nieuczciwej konkurencji; 3. art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji nadzorczej, nakładającej sankcje publicznoprawne, z pogwałceniem zasady wolności gospodarczej i konstytucyjnych warunków jej ograniczania oraz warunków ograniczania konstytucyjnie chronionych praw i wolności; 4. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne wydanie decyzji przymuszającej i sankcyjnej, przy sporządzeniu uzasadnienia decyzji niezgodnie z dyspozycją powołanego przepisu, co skutkuje brakiem uzasadnienia faktycznego, powołania podstawy prawnej rozstrzygnięci i jej wyjaśnienia w zakresie kwestii wykonalności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2009 r. dotyczącej wygaszenia ww. pozwoleń nr [...], nr [...] i nr [...]; 5. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji przymuszającej i sankcyjnej bez podstawy prawnej, z naruszeniem słusznego interesu strony i zasady zaufania (co zarazem stanowi o pogwałceniu konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa i zasady legalizmu); 6. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, jego wybiórczą i dowolną ocenę, zwłaszcza w zakresie pominięcia przedłożonego przez skarżącą wyroku Sądu Apelacyjnego z [...] lutego 2013r. w sprawie [...], w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że "wyrok w sprawie [...] nie ustanawiał uniwersalnego zakazu używania nazwy "B." na jakichkolwiek produktach-nawozach" oraz pominięcia znaczenia faktu zaskarżenia przez skarżącą ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt VISA/Wa 2524/12. A nadto dowolnego podważania wiarygodności dokumentów oferowanych przez nią bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, co do sposobu utylizacji produktów. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca wniosła uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora i umorzenie postępowania w sprawie. W marcu 2014 r. do akt skarżąca przedłożyła także: • kopię opinii z [...] stycznia 2014 r., sporządzoną przez dr inż. S. S. z UR w K. Wydziału Ogrodniczego Zakładu Żywienia Roślin Instytutu Biologii Roślin, w sprawie "powództwa M. Z., Z. Z. przeciwko A. Sp. z o.o. o zobowiązanie i zapłatę sygn. akt [...]". Skarżąca podniosła, że opinia ta "wyjaśnia znaczenie nazwy B. oraz podaje wytyczne posługiwania się tą nazwą w obrocie, stanowi dowód potwierdzający zasadność złożonego odwołania, pozwalający wnioskować tak o sensie, jak i granicach nałożonego na Spółkę zakazu wyrokiem w sprawie [...]."; • kopię wyroku Sądu Apelacyjnego w L. z [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...] i poniosła, że w uzasadnieniu tego wyroku Sąd, odnosząc się do wyroku wydanego w sprawie [...], wskazał, "że wprawdzie sąd zakazał skarżącej używania nazwy B., to wyrok w sprawie [...] wydany został w 2008 r. na podstawie stanu faktycznego istniejącego w owym czasie. Po tej dacie strona pozwana (skarżąca) zmieniła technologie produkcji na tyle, że obecnie możliwe jest nazywanie nawozów b.". Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2014 r. Główny Inspektor uchylił ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora w całości i: I. stwierdził niezgodne z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu wprowadzenie przez skarżącą do obrotu nawozów organiczno-mineralnych, tj. nawozów: A. zastanych w magazynie wyrobów gotowych w dniu [...] lipca 2013 r.: a. B. a'1kg, z datą ważności [...].09.2019 ([...]) w ilości 649 szt.; b. B. a'0,75kg, z datą ważności [...].06.2019 ([...]), w ilości: 280 szt.; c. B. a'0,35kg, z datą ważności [...].04.2019 ([...]), w ilości: 412 szt.; d. B. a'1kg, z datą ważności [...].05.2019 ([...]), w ilości 533 szt.; e. B. a'0,75kg, w z datą ważności [...].04.2019 ([...]), ilości 241 szt.; f. B. a'0,35kg, z datą ważności [...].10.2019 ([...]), w ilości 388 szt.; g. B. a'5kg, z datą ważności [...].04.2019 ([...]), w ilości 102 szt.; h. B. a'1kg, z datą ważności [...].09.2019 ([...]), w ilości 463 szt.; i. B. a'1,2kg, z datą ważności [...].07.2019 ([...]), w ilości 265 szt.; j. B. a'0,75kg, z datą ważności [...].05.2019 ([...]), w ilości 544 szt.; k. B. a'1kg, z datą ważności [...].06.2019 ([...]), w ilości 1684 szt.; l. B. a'1kg, z datą ważności [...].07.2019 ([...]), w ilości 924 szt.; m. B. a'0,5kg, z datą ważności [...].11.2019 ([...]), w ilości 1040 szt., B. sprzedanych w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r.: a. B. a'0,5l - w ilości 1160 szt. za kwotę 2.636,08 zł brutto; b. B. a'1l - w ilości 4.319 szt. za kwotę 14.360,45 zł brutto; c. B. a'0,75l - w ilości 3540 szt. za kwotę 14.806,39 zł brutto; d. B. a'1,2l - w ilości 1350 szt. za kwotę 6.321,39 zł brutto; e. B. a'5l - w ilości 195 szt. za kwotę 3.432,43 zł brutto, f. B. a'0,35l - w ilości 648 szt. za kwotę 1.670,80 zł brutto; g. B. a'0,75l - w ilości 510 szt. za kwotę 1.991,04 zł brutto; h. B. a'0,35l - w ilości 276 szt. za kwotę 689,98 zł brutto; i. B. a'0,75l - w ilości 1.197 szt. za kwotę 5.086,15 zł brutto; II. nakazał skarżącej wycofanie z obrotu ww. nawozów organiczno-mineralnych, w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna; III. ustalił dla skarżącej opłatę sankcyjną w wysokości 50.994,71 złotych, stanowiącą 100% kwoty należnej za sprzedane w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r nawozy organiczno-mineralne: a. B. a'0,5l (1.160 szt.); b. B. a'1l (4.319 szt.); c. B. a'0,75.l (3.540 szt.); d. B. a'1,2l (1.350 szt.); e. B. a'5l (195 szt.); f. B. a'0,35l (648 szt.); g. B. a'0,75l (510 szt.); h. B. a'0,35l (276 szt.); i. B. a'0,75l (1.197 szt.), a ustaloną na podstawie zestawienia dokumentów ich sprzedaży za okres od [...] lipca 2010 r. do [...] lipca 2013 r. W pozostałym zakresie zaś Główny Inspektor umorzył postępowanie Wojewódzkiego Inspektora. Jako podstawę skarżonej decyzji organ wskazał m.in. art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. nr 187, poz. 1577 ze zm.), dalej u.j.h., a także art. 3 ust. 2 i 3, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 r. nr 147, poz. 1033 ze zm.), dalej u.n. Główny Inspektor wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę musiał wziąć przede wszystkim pod uwagę wymagania ustawy o nawozach i nawożeniu i ustalić, czy przedmiotowe nawozy organiczno-mineralne są wprowadzane do obrotu, zgodnie z wymaganiami tej ustawy. Podał, że tym samym należało ustalić czy skarżąca posiada stosowne pozwolenia na wprowadzanie do obrotu przedmiotowych nawozów oraz czy nawozy te spełniają wymagania jakościowe. Wobec powyższego organ odwoławczy przypomniał, że: I. podczas ww. kontroli: a. skarżąca przedstawiła, że posiada stosowne pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzanie przedmiotowych nawozów do obrotu, o numerach: [...],[...] i [...]; b. zostały pobrane do badań laboratoryjnych próbki nawozów: i. B. a'1,2kg, data ważności [...].07.2019 ([...]), nr zezwolenia [...]; ii. B. a'0,75kg, data ważności [...].06.2019 ([...]), nr zezwolenia [...]; iii. B. a'0,75kg, data ważności [...].04.2019 ([...]), nr zezwolenia [...]. II. wyniki badań laboratoryjnych ww. nawozów potwierdziły, że nawozy te spełniały minimalne wymagania jakościowe określone w ww. pozwoleniach o numerach: [...],[...] i [...]; Biorąc pod uwagę powyższe Główny Inspektor ustalił, że: 1. skarżąca otrzymała ww. zezwolenia o numerach: [...], [...] i [...] na wprowadzanie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych, o nazwach "B.", "B." i "B."; 2. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzje z [...] listopada 2009 r., mocą której stwierdził wygaśnięcie ww. zezwoleń,; 3. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] maja 2010 r. - na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a.; wstrzymał wykonanie swojej decyzji z [...] marca 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po otrzymaniu skargi na tą decyzję, postanowieniem z 1 lipca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10) odmówił wstrzymania jej wykonania; 4. ww. decyzja z [...] marca 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 10 listopada 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10) uchylił zarówno ją, jak i decyzję ją poprzedzającą z [...] listopada 2009 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 5. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 lipca 2012 r. (sygn. akt II GSK 904/11) uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1135/10 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, 6. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z 28 sierpnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2524/12) oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010 r.; 7. ww. wyrok z 28 sierpnia 2013 r. skarżąca zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 28 stycznia 2014 r. (sygn. akt II GSK 56/14) oddalił jej wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji z [...] marca 2010 r. W związku z takimi ustaleniami Główny Inspektor stwierdził, że ww. decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, tj. z [...] marca 2010 r. oraz ją poprzedzająca z [...] listopada 2009 r., do dnia 19 lipca 2012 r. - tj. do dnia rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy o sygn. akt II GSK 904/11 dotyczącej wygaśnięcia tychże zezwoleń nie podlegały wykonaniu, a to zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Następnie organ wyjaśniwszy istotę wstrzymania wykonania decyzji wskazał, że tym samym z dniem - 19 lipca 2012 r., straciło moc ww. rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które wstrzymywało wykonanie ww. decyzji, a sprawa wróciła przed Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ uznał, że choć sprawa wróciła z powrotem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2010 r., wstrzymujące wykonanie decyzji z [...] marca 2010 r., jak i postanowienie przed Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 lipca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10) straciły moc z chwilą wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 10 listopada 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10). Na potwierdzenie prawidłowości takiego rozumowania Główny Inspektor zacytował orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/G1 1062/07, LEX nr 512285) oraz przywołał stanowisko doktryny zaprezentowane w Komentarzu pod red. Tadeusza Wosia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Warszawa 2011. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że argumentacja skarżącej, odnosząca się zarówno do ww. postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wstrzymującego wykonanie decyzji, jak i do ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji, jest bezzasadna. Wyrok w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1135/10 kończy bowiem etap postępowania w pierwszej instancji, a jego uchylenie przez Sąd kasacyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi I instancji otwiera drogę do ponownego rozpatrzenia sprawy, tj. kolejny etap postępowania sądowo-administracyjnego. W związku z tym za błędne Główny Inspektor uznał rozumowanie skarżącej, że ww. postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] maja 2010 r. nadal wstrzymuje wykonanie decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010 r., a to do momentu wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - tj. do 28 sierpnia 2013 r. Reasumując Główny Inspektor wskazał, że ww. decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wygaszające pozwolenia skarżącej nr: [...], [...] i [...], po dacie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2012 r. (sygn. akt II GSK 904/11) stały się wykonalne, pomimo iż skarżąca nie wykorzystała wszystkich przysługujących jej środków zaskarżenia tych decyzji. Organ argumentował, że skoro; • Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2524/12) oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010 r., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zezwalających na wprowadzenie do obrotu ww. nawozów a skarżąca wniosła od tego orzeczenia skargę kasacyjną; • Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 stycznia 2014 r. (II GSK 56/14) oddalił zaś wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z [...] marca 2010 r., zatem decyzje wygaszające pozwolenia o numerach [...], [...] i [...] nadal pozostają wykonalne pomimo, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2013 r. oddalający skargę nie jest prawomocny. Następnie Główny Inspektor mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne odnoszące się do dnia rzeczywistej wykonalności decyzji wygaszających ww. pozwolenia stwierdził, że na skarżącą nie można było nałożyć opłaty sankcyjnej w kwocie 103.952,08 złotych za nawozy organiczno-mineralne, w łącznej ilości 28.627 szt. opakowań jednostkowych sprzedane w okresie [...] lipca 2010 r. – [...] lipca 2013 r. Uznał, że Wojewódzki Inspektor określając łączną ilość wprowadzonych do obrotu w okresie [...] lipca 2010 r. – [...] lipca 2013 r. nawozów uczynił to niezgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 2 u.n. bowiem wziął pod uwagę dokumenty sprzedaży następujących produktów: B. 0,5l; B. 1l; B. 0,75l; B. 1,2l; B. 5l; B. 0,35l; B. 0,75l; B. 0,35l; B. 0,75l. W ocenie Głównego Inspektora zasadne było natomiast nałożenie na skarżącą opłaty sankcyjnej za wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych, niezgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 2 u.n., jedynie za okres od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r., ponieważ do 19 lipca 2012 r. obowiązywało wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wygaszających pozwolenia o numerach [...], [...] i [...]. Organ odwoławczy ustaliwszy zatem okres rzeczywistego naruszenia przez skarżącą art. 3 ust. 2 u.n. wskazał, że zgodnie z zestawieniem faktur przesłanym przez nią do akt sprawy w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r. sprzedała ona nawozy organiczno-mineralne w następujących ilościach: 1. B. a'0,5l – 1.160 szt. za kwotę 2.636,08 zł brutto; 2. B. a'1l – 4.319 szt. za kwotę 14.360,45 zł brutto; 3. B. a'0,75l – 3.540 szt. za kwotę 14.806,39 zł brutto; 4. B. a' 1,2l – 1.350 szt. za kwotę 6.321,39 zł brutto; 5. B. a'5l - 195 szt. za kwotę 3.432,43 zł brutto; 6. B. a'0,35l - 648 szt. za kwotę 1.670,80 zł brutto; 7. B. a'0,75l - 510 szt. za kwotę 1.991,04 zł brutto; 8. B. a'0,35l - 276 szt. za kwotę 689,98 zł brutto, 9. B. a'0,75l – 1.197 szt. za kwotę 5.086,15 zł brutto. Następnie organ w 9 tabelach przedstawił ww. b., wskazując w nich: poszczególne nr faktur; daty wystawienia tych faktur; ilość sprzedanych b., wynikającą z tych dokumentów oraz kwotę brutto uzyskaną za ich sprzedaż. Biorąc ww. dane pod uwagę stwierdził, że organ I instancji nie naruszył przepisów art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2 i art. 4 ust 1 i 2 u.n. ponieważ skarżąca rzeczywiście wprowadzała od obrotu nawozy organiczno-mineralne bez wymaganego pozwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na ich wprowadzanie, tj. na podstawie pozwoleń, które zostały wygaszone decyzją z [...] marca 2010 r., a tym samym istniała podstawa prawna do wydania decyzji ustalającej opłatę sankcyjną. Jednocześnie Główny Inspektor nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji jakoby zakaz używania nazwy "B." był spowodowany faktem, że przedmiotowe nawozy zostały wprowadzone bez wymaganego pozwolenia, w sytuacji gdy pozwolenia o numerach [...], [...], [...] nie zostały wygaszone. Podniósł, że organ I instancji nieprawidłowo określił opłatę sankcyjną, ponieważ wyliczona opłata obejmowała swym zakresem oprócz prawidłowego okresu, także okres, w którym wykonanie ww. decyzji wygaszających pozwolenia o numerach [...], [...] i [...] zostało wstrzymane. Tym samym Główny Inspektor uznał, że w sprawie do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, a także przepisów art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł także, że pominięcie przez Wojewódzkiego Inspektora argumentacji skarżącej związanej z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z [...] lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt [...] oraz faktu wniesienia skargi kasacyjnej przez skarżącą od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 sierpnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2524/12) nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Podobnie – za niemające znaczenia, organ odwoławczy uznał zakwestionowanie przez organ I instancji wiarygodności dokumentów dotyczących sposobu utylizacji nawozów znajdujących się w magazynie, a to z uwagi na to, że ustalona przez organ I instancji opłata sankcyjna uwzględnia jedynie sprzedane partie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 365 k.p.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w tej sprawie, organ odwoławczy uznał go za niezasadny i wskazał, że Wojewódzki Inspektor prawidłowo przyjął w swojej decyzji, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowi o związaniu nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale także innych sądów i organów państwowych. Główny Inspektor wyjaśnił, że Inspekcja sprawuje nadzór nad wprowadzaniem do obrotu nawozów zgodnie z wymaganiami ustawy o nawozach i nawożeniu. Tym samym w pierwszej kolejności bada czy strona posiada stosowne pozwolenie na wprowadzanie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. Zatem zakaz używania nazwy "B. " powinien być wzięty pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, ale nie stanowi on kryterium przy nakładaniu opłaty sankcyjnej, czy decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu i/lub nakazie wycofania z obrotu nawozów organiczno-mineralnych wprowadzonych do obrotu niezgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 2 u.n. Ponadto organ podkreślił, że sprawy egzekwowania zakazu używania nazwy "B.", wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w S. w sprawie o sygn. akt [...], mogą być rozstrzygane na drodze cywilnoprawnej, a nie administracyjnej. Zdaniem Głównego Inspektora w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazanych w odwołaniu art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, bowiem jeżeli organ I instancji stwierdził, że nawozy organiczno-mineralne były wprowadzone niezgodnie z art. 3 ust. 2 u.n., to zgodnie z art. 37 ust. 2 u.n. miał obowiązek wydać decyzję oraz mógł wydać - stosownie do art. 31 u.n., także decyzję o zakazie wprowadzania i/lub nakazie wycofania z obrotu nawozów. Reasumując Główny Inspektor podniósł, że w niniejszej sprawie skarżąca wprowadzała od obrotu nawozy organiczno-mineralne bez wymaganego pozwolenia na wprowadzanie do obrotu nawozów, tj. wprowadzała je na podstawie pozwoleń, które zostały wygaszone ww. decyzją z [...] marca 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję z [...] listopada 2009 r. W związku z tym należało określić ilości wprowadzonych do obrotu nawozów organiczno-mineralnych niezgodnie z wymaganiami art. 3 ust. 2 u.n., określić termin ich wycofania z obrotu i w konsekwencji ustalić stosowną opłatę sankcyjną. Wobec tego Główny Inspektor -stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora w całości i nałożył na skarżącą nową opłatę sankcyjną za okres od [...] lipca 2012 r. do [...] lipca 2013 r. oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej okresu, w którym wykonanie decyzji wygaszających ww. zezwolenia było wstrzymane. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia, która obejmuje pkt 1, 2 oraz pkt 3 decyzji, A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych. Decyzji zarzucono naruszenie art. 61 § 2 pkt 1; art. 61 § 4; art. 61 § 6 oraz art. 152 i art. 185 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przy uchyleniu przez Sąd kasacyjny (sygn. akt II GSK 904/11) ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VISA/Wa 1135/10) upadły jednocześnie skutki wcześniejszego wstrzymania przez organ wykonania decyzji z [...] marca 2010 r. Zdaniem skarżącej upadek orzeczonego przez organ wstrzymania wykonalności decyzji wygaszających ww. zezwolenia nastąpił dopiero dnia [...] sierpnia 2013 r., tj. w chwili oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na te decyzje (sygn. akt VISA/Wa 2524/12). Skarżąca podniosła, że postanowienie organu wydane w oparciu o art. 61 § 2 p.p.s.a. traci moc jedynie w dwóch przypadkach, tj. w sytuacji jego zmiany lub uchylenia przez Sąd w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., albo w sytuacji określonej w art. 61 § 6 p.p.s.a., tj. z chwilą wydania wyroku przez Sąd I instancji. Wobec tego stwierdziła, że jeżeli Sąd nie orzekł w oparciu o art. 61 § 4 p.p.s.a., to wykonalność decyzji wygaszających ww. zezwolenia upadła dopiero z chwilą wydania wyroku przez Sąd I instancji tj. dnia 28 sierpnia 2013 r. (VISA/Wa 2524/12). W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwijając temat, w którym momencie upadło postanowienie organu o wstrzymaniu wykonalności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2010 r., a tym samym, w którym momencie wygasły udzielone jej ww. zezwolenia, na potwierdzenie swojego stanowiska w tej kwestii przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. Ostatecznie skarżąca uważa, że Główny Inspektor błędnie przyjął, iż dniem wygaśnięcia jej ww. zezwoleń był dzień 19 lipca 2012 r., gdyż tym dniem był 28 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej i podtrzymał stanowisko, że wstrzymanie wykonalności decyzji wygaszającej ww. zezwolenia upadło w chwili wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 904/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrzenia sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Istota sprawy sprowadza się do oceny czy skarżąca Spółka, w sytuacji nieprawomocnego rozstrzygnięcia kwestii wygaśnięcia zezwoleń, była uprawniona do wprowadzania tychże nawozów do obrotu. W szczególności wyjaśnienia wymagało kiedy upadło wydane przez organ zabezpieczenie polegające na wstrzymaniu wykonania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia przedmiotowych zezwoleń. Należy zatem przypomnieć, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją ostateczną z [...] marca 2010 r. stwierdził wygaśnięcie udzielonych skarżącej zezwoleń. Następnie z uwagi na wniesienie skargi do Sądu na to rozstrzygnięcie Minister, postanowieniem z [...] maja 2010 r. - na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie swojej decyzji z [...] marca 2010 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 lipca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10) odmówił wstrzymania wykonania tejże decyzji, aby następnie wyrokiem z 10 listopada 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1135/10) uchylić zarówno te decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą z [...] listopada 2009 r. oraz stwierdzić, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej organu od ww. wyroku sądu I instancji i uchylenia tego wyroku w dniu 19 lipca 2012 r. doszło do ponownego rozpoznania sprawy wygaśnięcia zezwoleń przez Sąd I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 sierpnia 2013 r. skargę oddalił, potwierdzając tym samym wygaśniecie zezwoleń. W rozpoznawanej sprawie organ wywodzi że ww. decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wygaszające pozwolenia skarżącej nr: [...], [...] i [...], po dacie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2012 r. (sygn. akt II GSK 904/11) stały się wykonalne. W tym zakresie organ twierdzi, że z dniem 19 lipca 2012 r. straciło moc rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które wstrzymywało wykonanie ww. decyzji wygaszającej. Ze stanowiskiem organu należy się zgodzić. W myśl wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/Gl 1062/07) wydanie przez Sąd Administracyjny wyroku uwzględniającego skargę poprzez uchylenie decyzji organu administracji oznacza, że decyzja ta nadal istnieje w obrocie prawnym. Jednak wynikający z niej skutek prawny (wykonalność), jest zawieszony do czasu uprawomocnienia się wyroku z mocy rozstrzygnięcia z art. 152 p.p.s.a. Dopiero uprawomocnienie się wyroku sądu administracyjnego I instancji prowadzi do skutku w postaci wyeliminowania aktu administracyjnego z obrotu prawnego. O ile jednak taki wyrok zostanie uchylony przez sąd II instancji w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, upadają też wszelkie wynikające z niego skutki. Analogiczna sytuacja ma miejsce w razie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 p.p.s.a., które to orzeczenie traci z kolei moc z chwilą wydania przez Sąd nieprawomocnego wyroku. Niewątpliwie rację ma organ, że w rozpoznawanej sprawie takim wyrokiem był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2012 r. (sygn. akt II GSK 904/11), po wydaniu którego decyzja organu stała się wykonalna, pomimo że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało prawomocnie zakończone. Idąc tym tokiem rozumowania nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, która uważa, że wskutek utraty mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 listopada 2010 r. niejako "odżyło" wcześniejsze wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dokonane przez organ przed wniesieniem skargi do Sądu. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 2 art. 61 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jednakże w przeciwieństwie do stanowiska skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności dokonane przez organ upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, co świadczy o tym, że rozstrzygnięcia podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności mają charakter tymczasowy. Co do zasady, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach szczególnych, obowiązywanie ochrony tymczasowej ustaje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (por. art.61 § 6 p.p.s.a.). Orzeczeniami tymi będą zarówno wyroki, jak i postanowienia o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania (por. Bogusław Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Lex). Jak trafnie przyjął organ, w rozpoznawanej sprawie takim orzeczeniem przesądzającym o upadku wstrzymania wykonania decyzji był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lipca 2012 r. Logiczną konsekwencją poczynionych wywodów jest dopuszczalność nałożenia na skarżąca opłaty sankcyjnej w ustalonej przez organ wysokości, która nie budzi zastrzeżeń Sądu co do swojej zgodności z obowiązującymi przepisami. Skoro udzielone zezwolenia wygasły, skarżąca nie była uprawniona do wprowadzania tych nawozów do obrotu. Bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie są wyroki wydane przez sądy powszechne, które dotyczyły zakazu używania nazwy "B. ", bowiem kwestia ta była przedmiotem badania w sprawie dotyczącej wygaszenia zezwoleń. Zdaniem Sądu stanowisko organu należy uznać za prawidłowe, organ dokonał właściwej interpretacji przepisów zasadnie uznając, że w zaistniałej sytuacji faktycznej wydane decyzje, dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia zezwoleń, stały się wykonalne z dniem 19 lipca 2012 r. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 p.p.s.a.