VI SA/Wa 2175/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej p o s t a n a w i a: 1. zwolnić B. Z. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla B. Z. radcę prawnego. B. Z. (dalej też jako skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej. Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej, zarządzeniem referendarza sądowego wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających podane we wniosku informacje. Ponadto, w związku ze znajdującym się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy zaświadczeniem Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o wpisie B. Z. do ewidencji działalności gospodarczej (wydobywanie żwiru i piasku) oraz podaną w rubryce 11 formularza PPF informacją, iż skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej i nigdy nie prowadziła, wezwano skarżącą do wyjaśnienia powyższej rozbieżności. Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz przesłanych oświadczeń skarżącej wynika, iż pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym wraz małoletnią córką. Wyjaśniła przy tym, iż z mężem od dnia [...] września 2008 r. jest w separacji i mąż łoży miesięcznie na utrzymanie córki dobrowolnie kwotę 400 zł. Natomiast jedynym dochodem, jaki uzyskuje skarżąca jest kwota 621 zł. z tytułu zasiłku chorobowego. Skarżąca podniosła, iż w dniu [...] sierpnia 2008 r. wyrejestrowała działalność gospodarczą, na potwierdzenie czego załączyła decyzję Wójta Gminy [...]. Podkreśliła przy tym, iż faktycznie nie prowadziła działalności, ponieważ nie otrzymała stosownej koncesji. Przedłożyła nadto zaświadczenie Urzędu Skarbowego, iż za lata 2005, 2006 i 2007 nie wpłynęły jej zeznania podatkowe. Odnośnie dochodów uzyskanych w 2008 r. skarżąca oświadczyła, iż jedynym źródłem dochodu był zasiłek chorobowy. Skarżąca nadesłała nadto harmonogram spłaty kredytu, z którego wynika, iż aktualnie miesięczna rata wynosi 270 zł., przy czym z wyjaśnień skarżącej wynika, iż nie posiada ona żadnego rachunku bankowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodu osiąganego przez skarżącą w kontekście konieczności poniesienia wydatków związanych z utrzymaniem skarżącej oraz pozostającej pod jej opieką córki, nie jest możliwe poniesienie przez ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z powyższym, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji.