VI SA/Wa 2181/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2181/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2181/13; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 7 lipca 2013 r. skarżący – R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie decyzji może prowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione z uwagi na prawdopodobieństwo jej wadliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2181/13 odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że skarżący nie wykazał jakie konsekwencje poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej. Pismem z dnia 23 września 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Wskazał, że przeciwko niemu toczy się 9 postępowań zagrożonych łączną karą w wysokości 27000 zł. Do zażalenia skarżący dołączył dokumenty obrazujące jego obecną sytuację materialną. Skarżący oświadczył, że od 2004 r. mieszka wraz z rodziną w [...]. Skarżący nie ma stałych dochodów, a na jego utrzymaniu jest żona, będąca na urlopie wychowawczym oraz dwie córki w wieku 3 i 8 lat. Skarżący podał, że na nadchodzącą zimę musi zakupić opał za około 3.500 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – cyt. dalej jako p.p.s.a.) jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367). Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Twierdzenia i argumenty podniesione przez stronę dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny być poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi, celem ich weryfikacji i oceny możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 12 grudnia 2012 r. sygn. II GZ 473/12). Przedstawione przez skarżącego dokumenty potwierdzają, ze skarżący nie ma stałych dochodów, a na jego utrzymaniu jest żona i dwie córki. Zatem obciążenie skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu egzekucji kary nałożonej zaskarżoną decyzją pozbawi rodzinę skarżącego niezbędnych środków do życia. W ocenie Sądu realnym zatem jest, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zachodzą w świetle art. 195 § 2 p.p.s.a. przesłanki do uwzględnienia zażalenia i na podstawie powołanego przepisu oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.