VI SA/Wa 2195/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania wyrobów tytoniowych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji T. z siedzibą w K. (nazywana dalej: "Spółka", "Skarżąca") pismem z 7 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania wyrobów tytoniowych. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 nazywanej dalej: "p.p.s.a."), powołując się w uzasadnieniu na przesłankę trudnych do odwrócenia skutków wywołanych zaskarżoną decyzją. Skarżąca wyjaśniła, że dla wykonywania działalności gospodarczej w postaci wytwarzania wyrobów tytoniowych wybudowała nowy zakład, przeznaczając na ten cel kilka milionów złotych. Spółka wydzierżawiła pakowarkę za kwotę 1.200.000 zł. W zakładzie zatrudnionych zostało kilkunastu pracowników, zakupiono także materiały w postaci 30 ton gotowej mieszanki tytoniowej o wartości 420.000 zł, materiały i opakowania typu "doypack": 3.500 kg o wartości ok 105.000 zł, materiały do papierosów w tubach - 96.000 szt. o wartość 103.000 zł, owijkę na filtry o wartości 38.000 euro. Spółka posiada podpisane umowy obejmujące przyszłą produkcję, które przewidują wysokie zobowiązania z tytułu kar za niewykonanie usług (m.in. z 75 odbiorcami hurtowo-sieciowymi). W razie wykonania decyzji, konieczne będzie zamknięcie zakładu, zwolnienie wszystkich zatrudnionych w nim pracowników, a także rozwiązanie umów ze wszystkimi kontrahentami, co skutkować będzie poniesieniem przez Spółkę istotnych strat finansowych z tytułu kar umownych Przedmiotowa okoliczność skutkować będzie w istocie trwałym wyeliminowaniem Spółki z rynku. Powstała w ten sposób strata będzie istotna i niemożliwa do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku pozwalają na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej – wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z samej istoty decyzji zakazującej wykonywania działalności gospodarczej wynika, że jej wykonanie spowoduje ziszczenie się przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, tj. spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. W przypadku niewykonywania działalności, na rozpoczęcie której przeznaczono znaczne środki finansowe, Spółka straci szanse na korzyści majątkowe związane z mającą się rozpocząć produkcją i sprzedażą wyrobów tytoniowych. Wykonanie decyzji może spowodować skutek prawno-materialny w postaci nie tylko wstrzymania działalności gospodarczej objętej pozwoleniem w postaci zwolnienia zatrudnionych pracowników, utraty korzyści majątkowych związanych z prowadzoną działalnością, ale spowodować zachwianie płynności finansowej Spółki, co może nieść ryzyko jej likwidacji. NSA w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 941/15 wskazał, że ryzyko zwolnienia pracowników, a następnie likwidacja działalności gospodarczej, mogą być uznane za okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wznowienie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, a następnie poszukiwanie osób w miejsce wcześniej zwolnionych pracowników oraz powrót do dotychczasowej pozycji na rynku jest przedsięwzięciem trudnym i czasochłonnym, wymagającym dużych nakładów finansowych. Zlikwidowanie działalności gospodarczej na skutek natychmiastowego wykonania decyzji administracyjnej prowadzi także do utraty klienta, którego pozyskanie jest dla przedsiębiorcy trudne, a czasem wręcz niemożliwe w szczególności, gdy wykonana decyzja administracyjna została późniejszym prawomocnym orzeczeniem sądu wyeliminowana z obrotu prawnego. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma za zadanie uchronienie strony przed niekorzystnymi skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której wystąpiłyby u niej negatywne konsekwencje w związku z wykonaniem decyzji, a następnie uchyleniem decyzji przez sąd (tak m.in. postanowienie NSA z 13 maja 2015 r., sygn. akt II OZ 423/15, postanowienie NSA z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II GZ 666/17). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał zasadność argumentacji Strony podniesionej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.