VI SA/Wa 2206/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. g, art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019, poz. 2140 ze zm.) – zwanej dalej "u.t.d.", lp. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach. W dniu 19 października 2019 r. w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], przeznaczonego do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, prowadzonego przez K. W., który wykonywał zamówiony przez aplikację [...] zarobkowy przewóz pasażera. Za wykonany kurs fakturę wystawił A. T. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą E. w W.. Podczas kontroli kierujący okazał kopię, nie zaś wypis z licencji nr [...], wydanej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dla A. T.. Stwierdzono, że u wspomnianego przedsiębiorcy obowiązki zarządzającego transportem wykonuje M. M. Ustalenia powyższe stały się podstawą wszczęcia postępowania, zwieńczonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną z tytułu naruszeń przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przewóz pasażera nie miał charakteru grzecznościowego, lecz na podstawie umowy zawartej ze skarżącą za pośrednictwem aplikacji [...]. Ocenił, że przewóz ten miał nosił znamiona okazjonalnego i przyjął, że skarżący nie wyposażył wykonującego na jego rzecz przewóz osób kierowcy w wypis z licencji. Za to naruszenie prawa nałożono sankcję pieniężną określoną w lp. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.d. w wysokości 500 złotych. W wyniku wniesionego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...]lipca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w tej sprawie ziściły się przesłanki do nałożenia kary, bowiem przewóz wykonywany był w imieniu skarżącego i na jej rzecz, a w ramach tej działalności doszło do naruszenia przepisów ustawy polegającego na niewyposażeniu kierowcy w wymagany przez art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. dokument wypisu z licencji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w szczególności w zakresie stosunku prawnego łączącego kierowcę z A. T., wadliwe przyjęcie, że kierowca był pracownikiem tego przedsiębiorcy. Sformułowano także zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. – poprzez nieprawidłowe utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów odwołania i oraz 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania jednostki do organu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu obligującym Sąd do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny tej sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa poważnych zastrzeżeń, choć organy nie ustrzegły się od wadliwego zastosowania prawa materialnego. Nie miało ono jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący wykonywał u A. T. obowiązki zarządzającego transportem, zaś ten ostatni podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Miał bowiem miejsce zarobkowy przewóz osób, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi niewchodzącymi w tej sprawie w grę, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatrzymany do kontroli kierowca przewoził pasażera odpłatnie na wytyczonej przez zamawiającą przewóz trasie. Usługa przewozu została zamówiona wprawdzie za pośrednictwem aplikacji internetowej [...], ale środki zostały zarachowane na rzecz przedsiębiorcy, u którego skarżący wykonuje obowiązki zarządzającego transportem. Przedsiębiorca ten był organizatorem przewozu i wykonywała zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi odcinkami w przestrzeni topograficznej miasta. Kierowca nie świadczył więc samoistnie czynności w ramach zawartej z pasażerem umowy przewozu, lecz działał na zlecenie i w imieniu przedsiębiorcy, współpracując z nim z wykorzystaniem narzędzia – aplikacji [...] i za pośrednictwem obsługującego tę aplikację podmiotu. Ustalenia te wynikają także z zeznań świadka – kierowcy, który powołał się na fakt współpracy tych podmiotów. Wobec tego przedsiębiorca obowiązany był wyposażyć kierowcę, którym się posługiwał w wymagane przez art. 87 ust. 1 u.t.d. dokumenty, w tym wskazany w punkcie 1 wypis z licencji. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, takie jak charakter stosunku prawnego łączącego kierowcę z organizującym przewóz przedsiębiorcą, sposób uiszczenia płatności za przewóz czy kojarzenia klientów i kierowcy nie miały żadnego znaczenia w tej sprawie. Istotne bowiem było to, że to wskazany przedsiębiorca wykonał usługę przewozu, choć posługując się inną osobą. To, czy osobie tej przysługiwał status przedsiębiorcy także pozostaje poza sednem tej sprawy. Prowadzenie osobnych, dodatkowych ustaleń w tym zakresie było zatem zbędne. Podkreślić także należy, że nawet jednorazowe podjęcie się przez kierowcę wykonania przewozu w tak zarysowanym stanie faktycznym nie mogło być zakwalifikowane inaczej, jak uczynienie tego w ramach prowadzonej przez A. T. działalności gospodarczej. Świadczy o tym nie tylko odpłatny charakter przewozu, ale jego zorganizowany charakter, zaplanowana sekwencja czynności, nakierowanych na osiągnięcie zysku. Sumując tę część rozważań, nie można zgodzić się ze skarżącym, że doszło do naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 k.p.a. Naruszenia prawa w sferze działalności polegającej na świadczeniu usług transportu drogowego wiąże się z odpowiedzialnością administracyjną. Niewyposażenie kierowcy w wymagane prawem dokumenty, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych (lp.1.1 załącznika nr 4 do u.t.d.). Przepis ten wymienia m. in. wypis z licencji, dlatego niezasadnie przywołano w podstawie prawnej decyzji lp. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.d., odnoszący się do innych, wskazanych w art. 87 ust. 1 u.t.d. dokumentów. Faktycznie zastosowana wobec skarżącego sankcja nie różni się jednak od tej, która powinna wchodzić w tej sprawie w grę. W obydwu przypadkach ustawodawca przewidział bowiem karę pieniężną 500 złotych. Za wykryte w tej sprawie naruszenie popełnione w transporcie drogowym, a wymienione w załączniku nr 4 do u.t.d. odpowiada – w myśl art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. – zarządzający transportem. Przepisy te są jednoznaczne i dlatego prawidłowo karę nałożono na ten właśnie podmiot. Wysokość sankcji określono w sposób "sztywny", a więc niepoddający się czynnościom wymiaru kary unormowanych w art. 189d k.p.a. Dlatego nie sposób czynić organom zarzutu w zakresie przyjętej wysokości kary. Natomiast nie można zgodzić się z organem, iż przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a więc wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1 – 3 k.p.a. Norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, nie zaś do umorzenia postępowania. Nie można zapominać, że w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d. nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej jakąkolwiek karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 k.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz zostaje jej udzielone pouczenie, a więc sankcja innego rodzaju. Wskazana wada wykładni wspomnianych przepisów i w konsekwencji – uzasadnienia zaskarżonych, choć istotna, nie wywarła wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Motywy zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem powyższego zastrzeżenia, zostały sporządzone prawidłowo, organ wyjaśnił należycie podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. również więc był nietrafny. Już tylko końcowo Sąd wyjaśnia, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325) oddalił skargę.