VI SA/Wa 221/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. art. 109 ust. 1 i 4, art. 5 pkt 21, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 69 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm.), dalej "Ustawa o świadczeniach", oraz art. 8 ust. 6 pkt 4 i art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423, z późn. zm.) ustalił, że I. K. (zwanej dalej także: "Skarżącą" lub "Stroną") podlegała od dnia 25 kwietnia 2013 r. do dnia 10 czerwca 2015 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 25 października 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] zwrócił się do [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o ustalenie w zakresie podlegania I. K. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na posiadaniu 100% udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w okresie od 25 kwietnia 2013 r. do 23 czerwca 2015 r. Wniosek zgodnie z właściwością przekazano do Narodowego Funduszu zdrowia 2 listopada 2021 r. Pismem z dnia 9 listopada 2021 r. Prezes NFZ zawiadomił Stronę o prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji dotyczącej podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" oraz o możliwości zapoznania się z dokumentami oraz złożenia dodatkowych wyjaśnień. I. K. pismem z dnia 24 listopada 2021 r. odniosła się do wszczętego postępowania dołączając do pisma Kopię Umowy Sprzedaży 50 udziałów spółki "[...]" Sp. z o.o. (tj. wszystkich własnych udziałów) z notarialnym poświadczeniem podpisu. Strona wskazała przy tym, iż za zobowiązania spółki odpowiada spółka a nie jej wspólnicy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił, że I. K. w okresie od dnia 25 kwietnia 2013 r. do dnia 10 czerwca 2015 r. podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia i powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 271/10 stwierdził, że obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie organu, w okresie pozostawania wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością okoliczność, że skarżąca była jednocześnie zatrudniona na podstawie umowy o pracę (poza okresem czerwiec 2014 r.), nie zwalniała jej jako wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu. Powołano tutaj art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którego treścią jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 tej ustawy, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że Skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego we wskazanym wyżej okresie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. K. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie braku obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w przedmiotowym okresie zarzuciła wydanej decyzji nstp; naruszenia przepisów prawa: - art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i naliczenie składek wspólnikowi spółki; - naruszenie art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której wspólnicy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki; - naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że płatnikiem składek z tytułu zaległych składek jest osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą a nie spółka; - naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie odpowiedzialności na rzecz odwołującego; - naruszenie art. 151 § 4 Kodeksu spółek handlowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że były wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki. W uzasadnieniu skargi Strona zgodziła się z ustalonym stanem faktycznym, iż była jedynym wspólnikiem spółki "[...]" Sp. z o.o. Skarżąca podniosła, iż nie podlega przedmiotowemu obowiązkowi z uwagi na to, że za zadłużenie spółki odpowiada spółka a nie wspólnicy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c Ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2021.162 ze zm.) lub przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub ubezpieczeniu społecznym rolników. W myśl art. 69 ust. 1 ustawy obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób prowadzących działalność pozarolniczą powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym. Art. 82 ust. 1-4 w/w ustawy stanowi, że w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tytułów odrębnie. W przypadku gdy w ramach jednego z tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego wymienionych w art. 66 ust. 1 ubezpieczony uzyskuje więcej niż jeden przychód, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od każdego z uzyskanych przychodów odrębnie. Jeżeli ubezpieczony prowadzący działalność pozarolniczą uzyskuje przychody z więcej niż jednego z rodzajów działalności określonych w ust. 5, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana odrębnie od każdego rodzaju działalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Jak stanowi art. 82 ust. 5 pkt. 2 omawianej ustawy rodzajami działalności jest między innymi działalność gospodarcza prowadzona w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Na podstawie art. 5 pkt 21 Ustawy o świadczeniach, użyte w ustawie o świadczeniach określenie osoby prowadzącej działalność pozarolniczą, oznacza osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W myśl art. 8 ust. 6 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U z 2021 poz. 423 ze zm.) za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, z wyjątkiem ust. 6a, a także wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Należy podkreślić, że obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej pozarolniczą działalność wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu, nie ma przy tym żadnej zależności pomiędzy obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i obowiązkiem podatkowym. Czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Co istotne wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z o.o., trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawnie doniosła okoliczność prowadzenia pozarolniczej działalności związana jest wyłącznie z posiadaniem określonego statusu prawnego, tj. pozycji wspólnika w jednoosobowej spółce z o.o. (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II UK 227/12). Innymi słowy z perspektywy art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej - podstawowe znaczenie ma uzyskanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. Obowiązek ubezpieczeniowy ustawodawca powiązał bowiem z określoną normatywnie sytuacją wspólnika (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt SK 4/12). Tak więc rozpoczęcie wykonywania ww. działalności wiąże się bezpośrednio z momentem nabycia praw i obowiązków wspólnika w takiej spółce. Zatem - jak zostało stwierdzone w orzecznictwie - podleganie przez wspólnika takiej spółki obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności pozarolniczej do dnia zaprzestania jej wykonywania - należy odnosić do okresu posiadania statusu wspólnika w spółce prowadzącej działalność gospodarczą, niezależnie od rzeczywistego uczestnictwa w działalności takiej spółki oraz faktycznego włączania się w prowadzenie jej spraw (por. wyroki SN z dnia: 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II UK 121/12; 3 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 271/10, także wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa 1455/14). O ile podleganie ubezpieczeniom społecznym osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą wiąże się nierozerwalnie z faktycznym jej prowadzeniem, to posiadanie statusu wspólnika spółki już od momentu wpisu do KRS rodzi obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Bez znaczenia pozostaje kwestia momentu rozpoczęcia faktycznego wykonywania czynności na rzecz spółki. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zaprezentowanym w wyroku z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. I USKP 1/21) "samo posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wpisanej do Krajowego Rejestru Sadowego, a nie faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę, decyduje o podleganiu przez takiego wspólnika ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Należy też przypomnieć, że wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) ma konstytutywny charakter, który wynika wprost z przepisów Kodeksu spółek handlowych, a moment rozpoczęcia prowadzenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę (czyli stan faktyczny) jest irrelewantny dla jej istnienia - w odróżnieniu od wpisu do CEIDG (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 listopada 2017 r. III UK 244/16, LEX nr 2428259). W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że samodzielną podstawę podlegania ubezpieczeniom społecznym stanowi posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wpisanej do KRS. Innymi słowy wpis spółki do KRS i brak jej wykreślenia (mimo nieprowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę) stanowi samodzielną podstawę podlegania ubezpieczeniom społecznym przez jednoosobowego wspólnika takiej spółki". Sąd Najwyższy w ww. wyroku wskazał również, że: "obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest powiązany jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jedyny wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega zatem obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie tytułu określonego w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że samo posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyduje o podleganiu przez niego ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych)". W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, że samodzielną podstawę podlegania ubezpieczeniom społecznym stanowi posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wpisanej do KRS. Innymi słowy wpis spółki do KRS i brak jej wykreślenia (mimo nieprowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę) stanowi samodzielną podstawę podlegania ubezpieczeniom społecznym przez jednoosobowego wspólnika takiej spółki. Sąd Najwyższy w powyższym wyroku wskazał również, że "obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest powiązany jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jedyny wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega zatem obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie tytułu określonego w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że samo posiadanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyduje o podleganiu przez niego ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych)." Mając powyższe na uwadze Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że w okresie objętym postępowaniem skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (status wspólnika nie był de facto sporny w sprawie). Tym samym w ocenie Sądu zarzuty Skarżącej o naruszeniu przez organ zapisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach uznać należało za nieuzasadnione. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi polegających łącznie na bezpodstawnym zdaniem skarżącej przypisaniu odpowiedzialności wspólnikowi spółki z o.o. zamiast tej spółce, wskazać należy, iż także w tym zakresie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Zgodnie bowiem z przepisem art. art. 84 ust. 1 ustawy o świadczeniach składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca osoba podlegająca ubezpieczeniu zdrowotnemu, z zastrzeżeniem art. 84a-86 tej ustawy. Oznacza to, że jeśli za daną osobę objętą ubezpieczeniem zdrowotnym składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest odprowadzana przez płatnika wskazanego w art. 84a-86 ww. ustawy, to wspomniana składka jest odprowadzana samodzielnie przez ubezpieczonego. Wśród płatników wskazanych w art. 84a-86 tej ustawy nie został natomiast wskazany płatnik odprowadzający składkę na ubezpieczenie zdrowotne za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność, w tym za wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Oznacza to, że osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest jednocześnie ubezpieczonym i płatnikiem czyli osobą, na której spoczywa obowiązek zarówno dokonania zgłoszenia siebie do ubezpieczenia zdrowotnego, jak i opłacenia składki na to ubezpieczenie z tego tytułu. Mając zatem powyższe na uwadze spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wbrew twierdzeniom Skarżącej nie jest płatnikiem składki na ubezpieczenie zdrowotne za ubezpieczonego będącego jedynym wspólnikiem tej spółki. Jednocześnie mając na uwadze kwestie przedawnienia składek na ubezpieczenie zdrowotne wyjaśnić należy rozumienie dwóch pojęć: "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu i "objęcie" tym ubezpieczeniem. Jak wyraził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie I UK 227/05 – "podleganie" ubezpieczeniu zdrowotnemu związane z obowiązkiem opłacania składki wynika z "objęcia" ubezpieczeniem społecznym. Podkreślić zatem należy, iż co innego jest naliczenie i wysokość składek ubezpieczeniowych, a co innego fakt objęcia ubezpieczeniem. Obowiązek opłacania składek powstaje na skutek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez objęcie tym ubezpieczeniem ubezpieczonego, a ich wysokość określa właściwy terytorialnie dla ubezpieczonego Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Istotą kontrolowanej w niniejszej sprawie przez Sąd decyzji administracyjnej jest wyłącznie stwierdzenie, czy skarżąca jest objęta obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Natomiast odrębną kwestią jest to, czy z tego tytułu skarżąca będzie zobowiązana opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Ta kwestia będzie ustalana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w odrębnej sprawie, w której skarżąca ma możliwość stosownego działania na podstawie art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach. W sprawie przed organami NFZ, dotyczącej objęcia skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, ustalenia te nie mają istotnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 709/10). W zakresie kompetencji Prezesa NFZ leży bowiem jedynie ustalenie, czy skarżąca jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Ustalenie tej okoliczności przez Fundusz jest kwestią niejako wstępną dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który dopiero po stwierdzeniu przez NFZ objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym ubezpieczonego może ustalać należną składkę i ewentualną jej wysokość. Zgodnie bowiem z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach, sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił zarówno fakt objęcia skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jak również okres podlegania temu ubezpieczeniu. Okoliczności powołane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.