VI SA/Wa 2211/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] o nałożeniu na skarżącego, A. P. kary pieniężnej w łącznej wysokości 3 500 złotych. Podstawę nałożenia kary stanowiło wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji (kara 3 000 złotych) oraz wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne (kara 500 złotych). Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2008 r. w miejscowości [...] kontroli drogowej pojazdu [...]. Z podpisanego wówczas przez skarżącego - kierowcę i jednocześnie właściciela pojazdu - protokołu kontroli nr [...] wynika, iż kierujący taksówką oczekiwał w kolejce na postoju TAXI na klienta. Na żądanie funkcjonariuszy okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką Nr [...], wydaną na pojazd o nr rej. [...] i nr VIN [...]. W toku prowadzonych czynności wyjaśniających, wykonując wezwania organu z dnia [...] kwietnia 2008 r., skarżący nadesłał orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Organ uznał, iż ważność przedstawionego przez stronę orzeczenia psychologicznego upływała w dniu 7 stycznia 2008 r. Dodatkowo w dniu [...] kwietnia 2008 r. strona nadesłała wyjaśnienia dotyczące prowadzonego postępowania dołączając do pisma, udzieloną skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2008 r., licencją na kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...]. W wyniku analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 3 500 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2008 r. wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o dokonanie zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu w posiadanej przez niego licencji - ważnej do 28 stycznia 2018 r. Powyższe związane było ze zmianą pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] na pojazd o nr rejestracyjnym [...]. Jak podkreślił, w Urzędzie Miasta i Gminy uzyskał obietnicę, iż licencję otrzyma w dniu następnym tj. [...] kwietnia 2008 r. We wskazanym dniu, poruszając się pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], udał się z miejsca zamieszkania [...] do [...], celem odbioru licencji z Urzędu Miasta i Gminy. Na miejscu okazało się, iż dokument nie został jeszcze sporządzony a termin jego wydania został przesunięty na dzień [...] kwietnia 2008 r. Skarżący podniósł, iż w drodze powrotnej, chcąc porozmawiać z kolegami, zatrzymał się poza obrębem postoju, na końcu kolejki taksówek gdzie zastali go funkcjonariusze kontroli. Na żądanie funkcjonariuszy okazał do kontroli licencję z wpisem nr rej. poprzedniego samochodu, którą zabrał z domu celem zdania w Urzędzie Miasta i Gminy. Podkreślił ponadto, iż w dniu [...] kwietnia 2008 r. odebrał zmienioną licencję i jej kserokopię wraz z wyjaśnieniem przesłał do organu. Nadmienił również, iż w dniu [...] jak i [...] kwietnia 2008 r. nie wykonywał działalności zarobkowej samochodem osobowym o numerze rejestracyjnym [...]. Odnosząc się do kwestii kary w kwocie 500 złotych za nieposiadanie przy sobie dokumentacji w postaci orzeczenia lekarskiego i psychologicznego skarżący wyjaśnił, iż w dniu kontroli, wbrew twierdzeniom organu, posiadał aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, jednak nie dysponował nimi w pojeździe w chwili kontroli, bowiem nie wykonywał wówczas przewozów zarobkowych. Na potwierdzenie powyższego skarżący przedstawił kserokopie orzeczenia lekarskiego Nr [...] wydanego w dniu [...] marca 2008 r., ważnego do dnia 3 września 2010 r. oraz orzeczenia o posiadaniu predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdem kat. " ABCET " wydanego – zgodnie z twierdzeniem strony - w dniu 9 stycznia 2007 r. Rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając w oparciu o art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 6, art. 8, art. 14, art. 39 j, art. 87 ust. 4, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – utd - (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zmianami), art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, art. 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz.U. Nr 2, poz. 15) oraz lp. 1.8.1 i lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji stwierdzając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie pozwalał przyjąć, iż skarżący w trakcie przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji oraz z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania psychologiczne. Odwołując się do obowiązujących w przedmiotowym zakresie przepisów prawa organ odwoławczy wskazał na treść art. 87 ust. 4 utd podnosząc, iż obowiązkiem skarżącego będącego przedsiębiorcą wykonującym działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób było posiadać przy sobie i okazywać na żądanie funkcjonariuszy przewidzianą prawem licencję. Organ podkreślił ponadto, iż działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem i na konkretnym obszarze, dlatego też, w jego ocenie, podjęcie działalności gospodarczej wykraczającej poza treść uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jako niemieszczące się w treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej (licencji) o zakresie przyznanych przedsiębiorcy uprawnień, stanowi o wykonywaniu takiej działalności z naruszeniem prawa tj. bez wymaganej licencji. Przedsiębiorca w takiej sytuacji jest zrównany z przedsiębiorcą, który nie posiada licencji na wykonywanie przewozów taksówką. Wskazując na treść przepisu art. 14 ust. 2 utd. organ nadmienił, iż zmiana danych zawartych w licencji wymaga wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji. Zmiana taka, w ocenie organu nie może, dotyczyć przedmiotowego zakresu wydania licencji, czyli zmiany pojazdu jak również zmiany obszaru wykonywania działalności transportowej taksówką, bowiem taka zmiana powoduje, że przedsiębiorca de facto występuje o nowe uprawnienie. Powołując się na treść art. 11 ust. 1 utd organ podkreślił, iż przepis ten zawiera enumeratywnie wymienione elementy treści licencji, jednak nie wszystkie z nich należy traktować jako możliwe do zmiany na podstawie art. 14 ust. 2 utd. Zdaniem organu przy zakupie kolejnego pojazdu przewoźnik wykonujący transport taksówką nie uzyska wypisu z licencji na kolejny pojazd (jak ma to miejsce w transporcie drogowym osób lub rzeczy), tak również przy zmianie pojazdu podobnie jak przy zakupie kolejnego nie jest zasadne dokonanie zmiany treści licencji, ale wydanie nowej licencji potwierdzającej uprawnienia przewoźnika do wykonywania transportu drogowego taksówką określonym pojazdem i na określonym obszarze zgodnie z art. 6 ust. 4 utd. Reasumując organ stwierdził, iż przedsiębiorca wykonujący przewozy taksówką pojazdem niewymienionym w licencji wykonuje przewóz bez wymaganych prawem uprawnień, a zatem dopuszcza się naruszenia określonego w lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym zagrożonego sankcją w wysokości 3 000 złotych. Dodatkowo organ nadmienił, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2d utd istnieje możliwość cofnięcia przez właściwy organ uprawnień na wykonywanie przewozów pojazdem wymienionym w treści licencji, jeżeli posiadacz licencji nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez okres 6 miesięcy. Odpierając argumenty strony zawarte w treści odwołania organ zdecydowanie zaakcentował, iż w materiale dowodowym sprawy znajduje się podpisany w dniu [...] kwietnia 2008 r. przez skarżącego bez zastrzeżeń, protokół kontroli w treści, którego znajduje się sformułowanie, iż: "kierowca oczekiwał w kolejce na postoju TAXI na klienta". Powyższe w ocenie organu przesądza, iż w dniu kontroli skarżący wykonywał przewozy taksówką. Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, organ odwoławczy zaakceptował ustalenia organu I instancji, iż przedstawione przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego orzeczenie psychologiczne utraciło swoja ważność w dniu 7 stycznia 2008 r. Nieprzedstawienie przez stronę dodatkowych dokumentów, w ocenie organu, pozwalało na przyjęcie, iż w chwili kontroli wykonywany był transport drogowy z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania psychologiczne sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 500 złotych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż wbrew twierdzeniom organu, w dniu kontroli posiadał licencję Nr [...] wydaną w dniu [...] czerwca 2005 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] [...] ważną do dnia 28 stycznia 2018 r. W licencji figurował numer rejestracyjny poprzednio posiadanego pojazdu [...], który zmienił na pojazd o nr rej. [...]. Odnosząc się do podnoszonej przez organ kwestii podpisania protokół kontroli bez zastrzeżeń skarżący podniósł, iż dokument ten podpisał bez przeczytania, bowiem w chwili kontroli był zdenerwowany i zestresowany, a nadto był chory i miał podwyższoną temperaturę. Odpierając zarzut nie posiadania przy sobie w chwili kontroli wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego i psychologicznego skarżący ponownie podniósł, iż we wskazanym dniu nie wykonywał pracy zarobkowej, dlatego też nie posiadał przedmiotowych dokumentów w pojeździe, którym aktualnie się poruszał. Dodatkowo skarżący podkreślił, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przedstawił organowi kopie orzeczeń - lekarskiego Nr [...] wydanego [...] marca 2008 r. ważnego do 3 września 2008 r. oraz o posiadaniu predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami kat. " ABCET" wydanego przez Pracownię Psychologii i Fizjologii Pracy w [...] w dniu 9 stycznia 2007 r. a nie jak wskazał organ w dniu 7 stycznia 2003 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują zatem kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd stwierdził, iż naruszają one prawo, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) - utd, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do treści art. 6 ust. 4 utd, licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar, przy czym zgodnie z art. 14 ust. 2 tej ustawy przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, jeśli zaszły zmiany danych zawartych w licencji, o których mowa w art. 8 utd. Przepis art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nakłada na przewoźnika drogowego obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Jak wynika z protokołu kontroli Nr [...], w dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący, poruszając się pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wykonywał transport drogowy taksówką. W czasie oczekiwania na klienta skarżący został poddany kontroli drogowej w trakcie której na żądanie funkcjonariuszy okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką Nr [...], wydaną na pojazd o nr rej. [...] i nr [...]. W sprawie bezspornym pozostaje, iż w dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący wystąpił do Urzędu Miasta i Gminy [...] z wnioskiem o dokonanie zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu w posiadanej przez niego licencji - ważnej do 28 stycznia 2018 r., a zatem wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku i w dniu [...] kwietnia 2008 r. uzyskał zmianę treści licencji w zakresie wskazania nowego pojazdu. Powyższe zdaniem Sądu pozwala przyjąć, iż poczynione na gruncie niniejszej sprawy przez organ ustalenia faktyczne stwierdzające brak wpisu w licencji numeru rejestracyjnego pojazdu, którym skarżący wykonywał przewóz taksówką, zostały błędnie zakwalifikowane na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym jako wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd. O ile wpisany w treść licencji numer rejestracyjny pojazdu stanowi ważny element licencji o tyle niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja, nie przesądza o utracie jej ważności. Przypadki wygaśnięcia licencji zostały bowiem enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 utd. co podkreślił również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy nie można, jak to uczynił organ, zakładać, iż skarżący w chwili kontroli wykonywał transport bez licencji, sankcjonowany w myśl art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.3. załącznika do tej ustawy karą pieniężną w wysokości 3000 złotych. Jedyne co można stwierdzić to wadliwość przedstawionej do kontroli licencji, która w swojej treści nie uwzględnia pojazdu faktycznie używanego przez przedsiębiorcę do wykonywania transportu drogowego taksówką, co prowadzić może do wniosku, iż skarżący prowadzi działalności niezgodnie z warunkami licencji. Powyższe należało zatem zakwalifikować jako wykonywanie transportu niezgodnie z warunkami licencji. Wykonywanie transportu drogowego taksówką przed uzyskaniem zmiany wpisu w licencji danych w niej zawartych dotyczących zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu, w ocenie Sądu, mogło stanowić naruszenie przepisów art. 14 ust. 1 i 2 utd i ewentualnie skutkować cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 utd, zgodnie z którym licencja może być cofnięta, jeżeli posiadacz nie przedstawił w terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 14 utd. Jak wynika bowiem z utrwalonego orzecznictwa wojewódzkich sadów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego szeroko akceptowany jest pogląd, iż "wszelkie zastrzeżenia co do poprawnego korzystania przez posiadacza z licencji powinny być oceniane i rozpatrywane z punktu widzenia art. 15 utd" (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1686/06; z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2064/06; wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r. II GSK 98/08). Odnosząc się twierdzeń organu zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślić należy, iż konieczność wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji w przypadku zmiany pojazdu umieszczonego w treści licencji wydanej na podstawie art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 utd i stwierdzenie, że taka zmiana dokonywana jest w formie decyzji administracyjnej nie oznacza, że przed dokonaniem tej zmiany przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką na podstawie niezmienionej jeszcze treści licencji w zakresie danych dotyczących pojazdu naruszył przepis art. 92 ust. 1 w zw. z lp. 1.3. załącznika, czyli wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż użyte przez ustawodawcę pojęcie "brak wymaganej licencji" należy interpretować ściśle i oznacza ono rzeczywisty brak tej licencji, a nie jej wadliwość w postaci braku jej aktualizacji, jeśli nie utraciła ona ważności na podstawie art. 16 ust. 1 utd, czy też nie została cofnięta na podstawie art. 15 tej ustawy. Reasumując, w ocenie Sądu, wykonywanie przez skarżącego - w związku z zmianą pojazdu pierwotnie wpisanego do licencji na inny – transportu drogowego pojazdem innym niż wymieniony w licencji, w sytuacji gdy strona legitymuje się licencją na wykonywanie tego rodzaju transportu z terminem ważności do 28 stycznia 2018 r. nie może być utożsamiane z wykonywaniem działalności bez licencji. Oceniając zarzut wykonywania przez skarżącego transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne podkreślić należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, bowiem jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 kpa). W przedmiotowej sprawie organ uchybił tej zasadzie. W zaskarżonych decyzjach brak jest m. in. odniesienia organu do dysonansu, jaki pojawił się w zakresie ustalenia daty orzeczenia wydanego przez Pracownię Psychologii i Fizjologii Pracy w [...] o posiadaniu przez skarżącego predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdem kat. "ABCET". Zgodnie z twierdzeniem strony, zawartym w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w treści skargi, przedmiotowy dokument wydany został w dniu 9 stycznia 2007 r., organ oceniając materiał dowodowy przyjął natomiast, iż datą wydania orzeczenia był bezspornie dzień 7 stycznia 2003 r. Brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie nie dawał organowi podstaw do uznania, iż w dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący wykonywał transport drogowy z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne i nałożenia na stronę kary w wysokości 500 złotych. Datę na orzeczeniu wydanym przez Pracownię Psychologii i Fizjologii Pracy można bowiem odczytać jako 09.01.2007 r., jak również 07.01.2003 r. Obowiązkiem organu było wyjaśnienie tej rozbieżności. Rozpoznając ponownie sprawe, organy orzekające winny mieć na uwadze powyższe rozważania Sądu jak również uzupełnić materiał dowodowy w zakresie wskazanym powyżej. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowił art. 200 p.p.s.a.