VI SA/Wa 2213/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu odsetek ustawowych od nieuregulowanych w terminie rat rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości oddala skargę P. Sp. z o.o (dalej: skarżąca spółka, skarżąca ) pismem z dnia 10 stycznia 2008 r. ("Wniosek o stwierdzenie nadpłaty w zakresie opłat, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa oraz o zwrot nadpłaty" zwróciła się do Urzędu Komunikacji Elektronicznej o stwierdzenie nadpłaty w zakresie obejmującym odsetki od opłaty za wykorzystywanie częstotliwości, to jest kwoty [...] zł objętej notą księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. wystawioną przez Urząd Regulacji Telekomunikacji oraz upomnieniem Prezesa UKE z dnia [...] września 2007 r. oraz o zwrot tej nadpłaty z ewentualnymi odsetkami. Podała w uzasadnieniu, iż kwestionuje należność wyżej wymienionej kwoty odsetek od opłaty za wykorzystywanie częstotliwości naliczonych notą księgową nr [...], jednakże uiściła ją w dniu [...] października 2007 r. z uwagi na fakt wystosowania przez organ upomnienia z dnia [..] września 2007 r. wzywającego do zapłaty należności pod groźbą egzekucji. Podkreśliła, iż w wyniku nowelizacji wprowadzonej art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne (dalej: Pt), w zakresie nieuregulowanym w ustawie Pt do opłat, o których mowa w art, 183 – 185 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 ustawy Ordynacja podatkowa (nazywana dalej: Op). Uprawnienia organów podatkowych przysługują Prezesowi UKE. Wskazana nowelizacja weszła w życie 27 lutego 2007 r. Zdaniem skarżącej powyższe oznacza, że zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy działu III, w szczególności dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz instytucji nadpłaty. Przepisy te należy stosować odpowiednio do opłat należnych na podstawie Prawa telekomunikacyjnego. Wskazała, iż zgodnie z art. 70 § 1 Op zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zobowiązanie do zapłaty odsetek, które dotyczyły należności za 2001 r. wygasło zatem w dniu 31 grudnia 2006 r. na skutek przedawnienia. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku ( w tym wypadku – odsetek od opłaty za wykorzystywanie częstotliwości). Odsetkami nienależnymi są – zdaniem skarżącej spółki – odsetki od należności, co do których zobowiązanie uległo przedawnieniu zgodnie z powołanym wyżej art. 70 § 1 Op. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Prezes UKE wydał decyzję Nr [...], w której odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł z tytułu odsetek ustawowych naliczonych notą księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. z tytułu nieuregulowania w terminie rat rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości za 2001 r. Prezes UKE wskazał także, że szczególnie istotny dla rozpoznawanej sprawy jest przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne, który to przepis stanowi, iż do opłat, o których mowa w art. 183-185 ustawy Prawo telekomunikacyjne, uiszczonych lub wymagalnych przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stosuje się przepisy tej ustawy, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub innego podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty lub uprawnionego do jej zwrotu. Mając na uwadze treść tego przepisu, jak również treść art. 188 ustawy Prawo telekomunikacyjne, na mocy którego do opłat, o których mowa w art. 185 ustawy Prawo telekomunikacyjne, stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia, stwierdzić należało, iż stan prawny obowiązujący od dnia 27 lutego 2007 r. jest względniejszy dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych niż stan prawny obowiązujący przed tą datą. Do opłat przewidzianych w art. 183 - 185 ustawy Prawo telekomunikacyjne ma bowiem zastosowanie instytucja przedawnienia. W dalszej części uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prezes UKE wskazał na odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, tj. przepis art. 70 § 1, który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku; na przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, oraz na przepis art. 70 § 7 Ordynacji podatkowej, który przewiduje, iż termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy Prezes UKE wskazał iż w dniu 7 sierpnia 2003 r. P. Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sadu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2003 r., która utrzymywała w mocy decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiająca umorzenia odsetek ustawowych naliczonych z tytułu nieuregulowania przez Spółkę we właściwym terminie poszczególnych rat rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości w 2001 r. Z tą datą, stosownie do przepisu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bieg przedawnienia zobowiązania P. Sp. z o.o. do zapłaty odsetek, o których mowa powyżej, uległ zawieszeniu. Zawieszenie biegu przedawnienia trwało, stosownie do przepisu art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do dnia doręczenia Prezesowi URTiP wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt: 6 II SA 3009/03), którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmawiającej uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., tj. do dnia [...] kwietnia 2005 r., Okres zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania Spółki do zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową Nr [...] trwał zatem od dnia [...] sierpnia 2003 r. dnia [...] kwietnia 2005 r., tj. 607 dni. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z uwagi na ten przepis przedawnienie zobowiązania P. Sp. z o.o. do zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r., powinno było nastąpić z upływem dnia 31 grudnia 2006 r. jednak termin przedawnienia powyższego zobowiązania uległ przesunięciu do dnia [...] sierpnia 2008 r., a to w związku z zawieszeniem biegu przedawnienia tego obowiązku w okresie od dnia [..] sierpnia 2003 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. In fine uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Prezes UKE wskazał, iż obowiązek P. Sp. z o.o. zapłaty odsetek ustawowych w wysokości [...] zł z tytułu nieuregulowania we właściwym terminie poszczególnych rat rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości za 2001 r., nie wygasł z dniem 31 grudnia 2006 r., bowiem bieg terminu przedawnienia tego obowiązku uległ zawieszeniu na wyżej wymieniony okres. Skoro obowiązek P. Sp. z o.o. zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nie wygasł, to uiszczona przez Spółkę w dniu [...] października 2007 r. kwota [...] zł nie stanowi nadpłaty w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 12 maja 2008 r. P. Sp. z o.o. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca, powołując się na przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podniosła, iż w jej ocenie zobowiązanie do zapłaty odsetek naliczonych w nocie księgowej [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2006 r. Zdaniem P. Sp. z o.o. w przedmiotowej sprawie nie doszło do zawieszenia biegu przedawnienia. Spółka wskazała na przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W ocenie skarżącej przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, w których skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na decyzję dotyczącą bezpośrednio powstania lub istnienia, albo też wysokości zobowiązania podatkowego. Taką decyzją jest np. decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego lub decyzja określająca zobowiązanie podatkowe. Termin przedawnienia nie powinien biec, jeżeli sporna lub wątpliwa jest kwestia istnienia lub wysokości danego zobowiązania podatkowego i jako taka oczekuje na rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny. Natomiast w przypadku wniesienia skargi na decyzję niedotyczącą powstania lub wysokości zobowiązania, lecz innej kwestii, jak w szczególności zastosowania określonej ulgi wobec podatnika (np. umorzenie zobowiązania), przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie ma - zdaniem Skarżącej - zastosowania. Zdaniem skarżącej spółki należy przyjąć, iż wolą ustawodawcy było wstrzymanie biegu przedawnienia z uwagi na trwające postępowanie sądowo-administracyjne, którego przedmiotem są zasadnicze kwestie ściśle dotyczące istnienia zobowiązania podatkowego (jego istnienie lub wysokość), a nie kwestie poboczne czy tylko związane z zobowiązaniem (np. umorzenie odsetek, zabezpieczenie zobowiązań). Zatem ewentualny spór np. co do umorzenia zaległości nie powinien powodować zawieszenia biegu przedawnienia. W ocenie P. Sp. z o.o. za niesłuszną należy uznać interpretację, zgodnie z którą kierowana przez samego podatnika skarga do sądu administracyjnego na negatywną dla podatnika uznaniową decyzję organu podatkowego w sprawie umorzenia odsetek, miałaby powodować zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka zauważa ponadto, iż użyte przez ustawodawcę w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej określenie "skarga do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania" nie może obejmować swym zakresem skargi wniesionej przez Skarżącą pismem z dnia 6 sierpnia 2003 r. również z tego powodu, iż w ówczesnym postępowaniu organ administracji (Prezes URTiP) odmówił umorzenia przedmiotowych odsetek powołując się na argument, iż w sprawie tej przepisy Ordynacji podatkowej w ogóle nie znajdują zastosowania. Skoro tak, to - zdaniem P. Sp. z o.o. - również skarga wniesiona przez nią pismem z dnia 6 sierpnia 2003 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dotyczyła w żaden sposób zobowiązania podatkowego polegającego na obowiązku zapłaty odsetek ustawowych. Nie sposób zatem - w ocenie Skarżącej - obronić twierdzenia Prezesa UKE, jakoby sprawa, w której organ administracji w ogóle nie stosował przepisów Ordynacji podatkowej, mogła być obecnie uznana za "dotyczącą zobowiązania podatkowego". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak [...] Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w wysokości [...] zł z tytułu odsetek ustawowych naliczonych notą księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. za nieuregulowanie w terminie rat rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości za 2001 r. Decyzja ta została zaskarżona w całości skargą kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesioną przez P. w dniu 17 września 2008 r., w aktach sprawy. W skardze tej P. wniosła o : 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prezesa UKE z [...] sierpnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z [...] kwietnia 2008 r. w całości, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), względnie 2) uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa UKE z [...] lipca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r. w całości (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Zaskarżonej decyzji P. zarzuciła, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, to jest: 1/ art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "Ordynacja podatkowa" lub o.p.) poprzez uznanie, iż decyzja w sprawie odmowy umorzenia odsetek naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości jest decyzją "dotyczącą zobowiązania podatkowego" w rozumieniu tego przepisu, a co za tym idzie poprzez uznanie, iż wniesienie do Sądu administracyjnego skargi na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego strony skarżącej polegającego na obowiązku uiszczenia odsetek. 2/ art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe strony skarżącej, polegające na obowiązku uiszczenia odsetek naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości, nie uległo przedawnieniu, pomimo że nie wystąpiła żadna z przesłanek powodujących zawieszenie biegu terminu i termin ten upłynął. Uzasadniając poszczególne zarzuty, skarżąca podniosła, co następuje. Ad. 1/ Zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Skarga wniesiona przez P. do sądu administracyjnego, która zdaniem Prezesa P. spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dotyczyła decyzji Prezesa URTiP (Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty) z dnia [...] lipca 2003 r. o odmowie umorzenia odsetek ustawowych naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Decyzja ta została wydana w sprawie dotyczącej umorzenia odsetek i na tę decyzję strona wniosła skargę do sądu administracyjnego. W postępowaniu, w którym wniesiono powyżej wskazaną skargę, P. kwestionując w całości podstawę i zasadność naliczenia odsetek, domagała się między innymi ich umorzenia z uwagi na swój ważny interes oraz interes publiczny. P. w wyniku działań właściwych w tej sprawie organów (m.in. URTiP) była wprowadzana w błąd co do sposobu i terminu zapłaty opłat za prawo do częstotliwości, zaś działając ściśle w zaufaniu do pism i czynności właściwych organów administracji została następnie narażona na obowiązek zapłaty odsetek ustawowych. W niniejszej sprawie zasadniczą i właściwie jedyną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zatem to, czy decyzja dotycząca umorzenia zaległości podatkowej (dokładniej: decyzja odmawiająca umorzenia jest decyzją "dotyczącą zobowiązania podatkowego", o jakiej mówi ustawodawca w przepisie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowych jest bezspornie ulgą w spłacie zobowiązań podatkowych, uregulowaną w art. 67a Ordynacji podatkowej. Jest to zatem nadzwyczajny środek, który pomimo istnienia zobowiązania podatkowego może być zastosowany na wniosek podatnika z uwagi na szczególne okoliczności. Co więcej, umorzenie zależne jest od decyzji ściśle uznaniowej właściwego organu podatkowego. Potwierdza to jednoznacznie orzecznictwo i doktryna, między innymi - wyrok NSA w Łodzi z 31 stycznia 2003 r., sygn. akt: I SA/Łd 746/01, Biul.Skarb. 2004/6/30). Zgodnie z przepisem art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. W ocenie P. powołany przepis dotyczy wyłącznie sytuacji, w których skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na decyzję dotyczącą bezpośrednio powstania lub istnienia, albo też wysokości zobowiązania podatkowego. Taką decyzją jest decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej) lub decyzja określająca zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej). Za taką interpretacją przemawia ratio legis tej regulacji - termin przedawnienia nie powinien biec, jeżeli kwestia istnienia lub wysokości danego zobowiązania podatkowego jest sporna lub wątpliwa i jako taka oczekuje na rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny. Natomiast w wypadku wniesienia skargi na decyzję nie dotyczącą powstania lub wysokości zobowiązania podatkowego, lecz innej kwestii, choćby pobocznej lub nawet pośrednio związanej z zobowiązaniem podatkowym, jak w szczególności zastosowanie określonej ulgi wobec podatnika (np. umorzenie zobowiązania) przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania. Ulga jest samoistną instytucją prawną, której zastosowanie zależy od określonych przesłanek. Nie można zatem twierdzić, że decyzja dotycząca zastosowania ulgi jest jednocześnie decyzją dotyczącą zobowiązania podatkowego. W ocenie strony skarżącej wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, było wstrzymanie biegu przedawnienia z uwagi na trwające postępowanie sądowo administracyjne, którego przedmiotem są zasadnicze kwestie ściśle dotyczące istnienia zobowiązania podatkowego (jego istnienie lub wysokość), a nie kwestie poboczne czy tylko związane z zobowiązaniem (np. umorzenie odsetek, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych). Zatem ewentualny spór sądowy np. co do umorzenia zaległości, zabezpieczenia, wreszcie jej egzekucji, nie powinien w ocenie skarżącej spółki powodować zawieszenia biegu przedawnienia. Skarżąca podkreśliła ponadto, iż za niesłuszną należy uznać interpretację, zgodnie z którą kierowana przez samego podatnika skarga do sądu administracyjnego na negatywną dla podatnika uznaniową decyzję organu podatkowego w sprawie umorzenia odsetek miałaby powodować zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W jej ocenie, gdyby interpretację przedstawioną w zaskarżonej decyzji uznać za słuszną, oznaczałoby to, iż każda skarga na jakąkolwiek decyzję w jakikolwiek, nawet całkiem ogólny sposób związaną z zobowiązaniem podatkowym, np. dotyczącą zabezpieczenia zobowiązania podatkowego (np. hipoteki na nieruchomościach podatnika) lub też egzekucji tego zobowiązania, również powoduje zawieszenie biegu terminu przedawniania. Dodatkowym argumentem podnoszonym przez skarżącą przeciwko jest również to, iż składając wniosek, a w konsekwencji jego oddalenia - również skargę do sądu administracyjnego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, podatnik domagając się przyznania mu ulgi działałby równocześnie w na swoją niekorzyść, powodując (z reguły znaczne) przedłużenie terminu przedawnienia o czas rozpoznawania skargi przez sąd administracyjny. Pomimo rozpoznawania sprawy o umorzenie zobowiązania podatkowego, dane zobowiązanie podatkowe istnieje w określonej wysokości. Niezależnie od wniosku o umorzenie, właściwe organy podatkowe mogły wszcząć i prowadzić egzekucję tego zobowiązania. Jak twierdził Prezes UKE, obowiązek zapłaty odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty za prawo do częstotliwości, powstał z mocy prawa, gdyż taki obowiązek wynikał wprost z przepisów, a prawo nie przewidywało wydawania przez właściwy organ żadnej decyzji w tej sprawie. Jeśli zatem - zdaniem organu - obowiązek zapłaty odsetek powstał z mocy prawa, nie możemy mieć do czynienia z żadną decyzją administracyjną ustalającą, ani określającą wysokości tego zobowiązania. Tylko i wyłącznie od wniosku strony oraz od uznania organu zależy natomiast zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zobowiązania podatkowego w zakresie obejmującym te odsetki. Badanie tej sprawy administracyjnej odbywa się w zupełnie innym, samodzielnym postępowaniu. Strona wnosząc o zastosowanie tej ulgi nie mogła mieć żadnego wpływu na istnienie zobowiązania do zapłaty odsetek (zobowiązania podatkowego), gdyż obowiązek ich zapłaty w określonej wysokości - jak twierdziły organy - powstał z mocy prawa. Skarżąca wskazała, iż każdy z przypadków uregulowanych w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej jest inny i należy go interpretować osobno. Prezentowana interpretacja Prezesa UKE, a właściwie jedynie ogólne przytoczenie przesłanek zawieszenia, nie daje żadnych argumentów pomocnych dla rozstrzygnięcia kwestii, czy decyzja o umorzeniu zobowiązania podatkowego jest decyzją "dotyczącą tego zobowiązania". Zdaniem skarżącej Prezes UKE wadliwie zinterpretował omawiany przepis prawa. Żadne logiczne względy ani ratio legis omawianego przepisu art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej nie przemawiają bowiem za uznaniem, iż postępowanie sądowo-administracyjne dotyczące przyznania podatnikowi ulgi ma powodować zawieszenie biegu terminu przedawnienia istniejącego i wymagalnego zobowiązania podatkowego. Ad. 2/ Zarzut naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przez Prezesa UKE. Naruszenie przepisu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej doprowadził Prezesa UKE również do naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Prezes UKE błędnie uznał bowiem, że pomimo upływu 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności odsetek (czyli roku 2001), zobowiązanie do uiszczenia tych odsetek przez stronę skarżącą nie uległo przedawnieniu. Jak wskazano wyżej, nie zaistniały w niniejszej sprawie przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a co za tym idzie termin ten biegł nieprzerwanie i zakończył się z dniem 31 grudnia 2006 r. Pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że z daleko posuniętej ostrożności procesowej uiszczono wpis od skargi w kwocie 500 złotych. W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie należny jest wpis stosunkowy, obliczony od kwoty należności pieniężnej objętej zaskarżoną decyzją. Jednakże z uwagi na rygoryzm i skutki procesowe dla strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, uiszczono wpis w kwocie 500 złotych, na wypadek, gdyby Sąd uznał, iż należny jest jednak wpis stały jak w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych (§ 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r.). Jeśli Sąd uzna, że należny jest wpis stosunkowy, uiszczona już kwota będzie mogła zostać zaliczona na poczet tego wpisu. Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2008 r. i z dnia [...] kwietnia 2008 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), względnie o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. "Z daleko posuniętej ostrożności procesowej" organ administracji wskazał, iż jego zdaniem w sprawie niniejszej skarga powinna zostać opłacona wpisem stosunkowym na mocy art. 231 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: "Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne". W świetle powyższego uiszczenie opłaty w niewłaściwej wysokości powinno skutkować odrzuceniem skargi w trybie art. 220 § PPSA po bezskutecznym wezwaniu skarżącej. Zdaniem Prezesa UKE, zarzut naruszenia przepisu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest bezzasadny. Organ administracji w pełni podtrzymuje interpretację przepisu art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej dokonaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza treści art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej prowadzi do ustalenia, iż przepis ten nie przewiduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych, których zaskarżenie do sądu administracyjnego powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazany przepis wymaga jedynie, by zaskarżona decyzja dotyczyła zobowiązania podatkowego. Zakres przedmiotowy tego przepisu określony został więc w możliwie najszerszy sposób. Wbrew stanowisku P. Sp. z o.o. wyrażonemu w skardze, przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie wymaga, aby decyzje, o których w nim mowa, miały dotyczyć bezpośrednio istnienia bądź wysokości zobowiązania podatkowego. W ocenie Prezesa UKE prawidłowe jest również dokonanie wykładni normy zawartej w art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej przy uwzględnieniu treści norm zawartych w art. 70 § 6 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu P. Sp. z o.o., iż "za niesłuszną należy uznać interpretację, zgodnie z którą kierowana przez samego podatnika skarga do sądu administracyjnego na negatywną dla podatnika uznaniową decyzją organu podatkowego w sprawie umorzenia odsetek miałaby powodować zawieszenie biegu terminu przedawnienia" oraz argumentu przeciwko zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym składając wniosek, a w konsekwencji jego nieuwzględnienia - również skargę do sądu administracyjnego w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, podatnik domagając się przyznania mu ulgi działałby równocześnie na swoją niekorzyść, powodując (z reguły znaczne) przedłużenie terminu przedawnienia o czas rozpoznawanej skargi przez sąd administracyjny", organ zauważył, iż pogląd P. jest chybiony. Przede wszystkim - samo złożenie wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej nie powoduje zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowej. Skutek taki związany jest z wniesieniem do Sądu skargi dotyczącej tego zobowiązania. Na marginesie można wskazać, iż skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowej następuje dopiero w przypadku uwzględnienia przez organ podatkowy wniosku o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej bądź wniosku o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej i to od dnia wydania w tej sprawie decyzji. Prezes UKE stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego, wszczętego na skutek złożenia przez zobowiązanego wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej, w tym wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, termin przedawnienia zaległości podatkowej, której wniosek dotyczy, co do zasady biegnie, chyba że wniesiono do Sądu skargę dotyczącą zobowiązania. Skorzystanie przez zobowiązanego z uprawnień przewidzianych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowi więc - wbrew stanowisku wyrażonemu przez P. Sp. z o.o. w skardze z dnia 17 września 2008 r. - działania na niekorzyść zobowiązanego. Organ zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 2 O.p.: bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Prezes UKE postawił zatem pytanie - czy wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] lipca 2003 r. stanowiło podstawę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W ocenie organu na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco. Analiza treści art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej prowadzi do ustalenia, iż przepis ten nie przewiduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych, których zaskarżenie do sądu administracyjnego powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazany przepis wymaga jedynie, aby zaskarżona decyzja "dotyczyła" zobowiązania podatkowego. Zakres przedmiotowy tego przepisu określony zatem został w możliwie najszerszy sposób. W szczególności zauważyć należy, że przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie wymaga, aby decyzje, o których w nim mowa, miały dotyczyć bezpośrednio istnienia bądź wysokości zobowiązania podatkowego. Organ podkreślił, iż - jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt 6 II S.A. 3009/03 postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem z dnia [...] maja 2002 r. P. Sp. z o.o. dotyczyło uznania za bezzasadną noty księgowej Nr [...] skierowanej do P. dnia [...] grudnia 2001 r. i objętych nią kwot z tytułu naliczonych odsetek ustawowych od opłat za prawo wykorzystywania częstotliwości z 2001 r. o jej anulowanie lub skorygowanie." Ponadto - decyzja wydana przez Prezesa URTiP w dniu [...] lutego 2003 r. dotyczyła zobowiązania podatkowego, a mianowicie dotyczyła odmowy umorzenia odsetek ustawowych naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat. Nie ulega wątpliwości, iż ww. decyzja odnosiła się do przedmiotowego zobowiązania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 31 ust. i pkt 2 ustawy Pt, w związku z art. 104 K. p. a., art. 16 § 1 K, p. a., art. 8 K. p. a. oraz art. 67 w związku z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej. Również zatem skarga wniesiona do Sądu dotyczyła decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek. Organ przypomniał, iż "Umorzenie zaległości podatkowej to sposób wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, którego istotą jest ostateczne odstąpienie od poboru podatku po upływie terminu jego płatności. (Komentarz do art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.97.137.926), [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. Ill.publ. LEX). Podkreślił, że skoro zatem decyzja oraz wniesiona na nią skarga dotyczyła okoliczności, która mogła skutkować wygaśnięciem zobowiązania, niewątpliwie dotyczyła ona tego zobowiązania. Zdaniem organu, z okoliczności, iż decyzja wydawana na podstawie art. 67 a Ordynacji podatkowej ma mieć charakter nadzwyczajny, nie można wyprowadzać wniosku, iż decyzje tego rodzaju nie dotyczą zobowiązania podatkowego, w szczególności, jeżeli mogą prowadzić do jego wygaśnięcia. Prezes UKE przypomniał ponadto, iż zgodnie z treścią art. 59 § 1 o.p. wygaśnięcie zobowiązania podatkowego następuje na skutek umorzenia i zapłaty. Podkreślił, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż w ocenie P.powołany przepis (art. 70 § 6 pkt 2 o.p.) dotyczy wyłącznie sytuacji, w których skarga do sądu administracyjnego została wniesiona na decyzję dotyczącą bezpośrednio powstania, istnienia albo też wysokości zobowiązania podatkowego, (strona 6 uzasadnienia skargi). Jeszcze raz zwrócił uwagę, iż analiza treści art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej prowadzi do ustalenia, iż przepis ten nie przewiduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie decyzji dotyczących zobowiązań podatkowych, których zaskarżenie do sądu administracyjnego powoduje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazany przepis wymaga jedynie, aby zaskarżona decyzja "dotyczyła" zobowiązania podatkowego. Zakres przedmiotowy tego przepisu określony zatem został w możliwie najszerszy sposób. W szczególności zauważył, że przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie wymaga, aby decyzje, o których w nim mowa, miały dotyczyć bezpośrednio istnienia bądź wysokości zobowiązania podatkowego. Prezes UKE przypomniał również, iż organ ten dokonał w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. ustalenia, iż w dniu [...] sierpnia 2003 r. P. Sp. z o.o. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Prezesa z dnia [...] lipca 2003 r., która utrzymywała w mocy decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiającą umorzenia odsetek naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości. W dniu 30 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok (sygn. akt: 6 II SA 3009/03). w którym stwierdził nieważność decyzji Prezesa URTiP Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmawiającej uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Zaskarżona przez Spółkę decyzja Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2003 r. dotyczyła zobowiązania do zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową nr [...]. Organ wskazał, iż P. wniosła skargę do sądów administracyjnych także w innych sprawach dotyczących zobowiązania podatkowego. Mianowicie w dniu 12 września 2007 r. wniesiono skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] o odmowie umorzenia odsetek naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości (sprawa VI SA/Wa 1826/07 tut. Sądu). W dniu 12 września 2007 r. P. wniosła także skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o stwierdzenie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych naliczonych w nocie księgowej [...] (VI SA/Wa 1793/07 tut. Sądu). Na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę obie sprawy nie zostały prawomocnie rozstrzygnięte. Co do zarzutu z art. 70 § 1 O.p. organ podniósł, iż naruszenie tego przepisu nie nastąpiło, albowiem Prezes UKE prawidłowo zastosował tę normę. Z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 2 o.p. termin przedawnienia nie upłynął z uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne. Zgodnie z przepisem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosując przepis art. 70 § 6 pkt 2 o.p. w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należałoby, iż przedawnienie zobowiązania P. Sp. z o.o. do zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. powinno nastąpić z upływem dnia 31 grudnia 2006 r. Termin przedawnienia obowiązku, o którym mowa powyżej, uległ jednak przesunięciu do dnia 29 sierpnia 2008 r., a to w związku z zawieszeniem biegu przedawnienia tego obowiązku w okresie od dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. Skoro bowiem pierwotnie przedawnienie miało nastąpić z dniem 31 grudnia 2006 r., a zawieszenie biegu przedawnienia trwało 607 dni, termin przedawnienia uległ przesunięciu o wskazane powyżej 607 dni i przypada na dzień 29 sierpnia 2008 r. Organ "z ostrożności procesowej" wskazał także , iż zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek zapłaty. Wskazał także na treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt II Sa/Wa 3909/06 Lex 328117 "Skoro zapłata podatku powoduje wygaśniecie zobowiązania, to po zapłacie termin przedawnienia już nie biegnie, a jeśli tak, to organ odwoławczy w czasie praktycznie nieograniczonym może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i § 2, w tym także władny jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i określić podatek w prawidłowej kwocie. Nie może jedynie określić podatku w kwocie wyższej od zapłaconego, bo w tym zakresie zobowiązanie wygasło na skutek przedawnienia. Innymi słowy, upływ terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji określającej podatek w kwocie równej lub niższej od zapłaconego". Na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wnosząc jedynie o jej uchylenie. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Cofnął wniosek o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest zasadna. W wyniku nowelizacji wprowadzonej art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne (dalej: Pt), w zakresie nieuregulowanym w ustawie Pt do opłat, o których mowa w art, 183 – 185 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 ustawy Ordynacja podatkowa (nazywana dalej: Op). Uprawnienia organów podatkowych przysługują Prezesowi UKE. Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Prezesem UKE znajdą w szczególności następujące przepisy ordynacji podatkowej: Art. 70 § 1 Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. § 6 ust. 2). Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Jak wynika z treści powyżej powołanych przepisów prawa, opłata za wykorzystanie częstotliwości, objęta nota księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., podlega odpowiedniemu stosowaniu instytucji przedawnienia z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął jej termin płatności (wymagalności). Jednocześnie jednak do przedmiotowej opłaty odpowiednie zastosowanie ma instytucja zawieszenia biegu przedawnienia. Wskazuje na to literalna treść art. 70 § 6 Op, zgodnie z którą przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania stanowi wniesienie do sądu administracyjnego skargi dotyczącej tego zobowiązania. Kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest interpretacja wyżej powołanego przepisu, w kierunku udzielenia jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy wniesienie skargi przez P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt 6II SA 3009/03 stanowiło przesłankę zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania z tytułu opłaty objętej notą księgową [...]. Z treści art. 70 § 6 O.p. wynika, że intencją ustawodawcy było uzależnienie zawieszenia biegu przedawnienia od faktu zawisłości postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej danego zobowiązania. "Dotyczącej" – a zatem wiążącej się z nim w sposób ścisły. Sąd doszedł w konsekwencji do wniosku, iż ustawodawca miał w tym przypadku na uwadze skargi wniesione na decyzje w sprawach, których przedmiotem jest istota zobowiązania. Nie można uznać przy tym za zgodne z intencją ustawodawcy zawężanie katalogu spraw co do których wniesienie skargi na decyzję administracyjną do sądu administracyjnego zawiesza bieg terminu przedawnienia - do tych, których przedmiotem jest wyłącznie nałożenie obowiązku zapłaty należności na określony podmiot. Gdyby bowiem taki zamysł miał ustawodawca przy formułowaniu omawianej normy prawnej, mógł dać temu wyraz wprost w przepisie prawa. W ocenie Sądu rację należy zatem przyznać organowi, który wyraził pogląd, iż każde postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące konkretnego zobowiązania podatkowego bądź – jak w tym wypadku – zobowiązania z tytułu opłaty za wykorzystanie częstotliwości stanowi przesłankę zawieszającą bieg przedawnienia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt: 6 II SA 3009/03 stwierdzającego nieważność decyzji Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2003 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmawiającej uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Skarga wniesiona w opisanej sprawie, w ocenie organu, spowodowała zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa wyżej. Wyrok powyższy zapadł po rozpoznaniu skargi P. z dnia 7 sierpnia 2003 r. na decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lipca 2003 r., która utrzymywała w mocy decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] lutego 2003 r. odmawiającą umorzenia odsetek naliczonych za nieterminowe wniesienie opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Podstawą rozstrzygnięcia przyjętego w wyroku WSA z dnia 30 listopada 2004 r. było stwierdzenie, iż we wniosku P. z [...] maja 2002 r. wszczynającym postępowanie administracyjne, skarżąca kwestionowała samą zasadność naliczenia odsetek i ta okoliczność stanowiła istotę sprawy. Końcowo w uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż rozpatrując kwestię umorzenia odsetek organ prowadził postępowanie bez podstawy prawnej, gdyż odniósł się w decyzji do stanu faktycznego, jakiego nie było. Tak więc trudno mówić o "pobocznym charakterze" postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt: 6 II SA 3009/03; przeciwnie – jego istotą była kontrola decyzji administracyjnej w sprawie, która toczyła się z wniosku kwestionującego zasadność należności opisanej w nocie księgowej [...]. Przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 6 pkt 2 o.p. jest zatem spełniona, gdyż – jak wynika z jednoznacznie brzmiącej treści uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA, sprawa dotyczyła kwestii istnienia – bądź nieistnienia – przedmiotowego zobowiązania. Ponieważ w wyżej opisanej sytuacji nie budzi wątpliwości fakt spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 2 O.p., prowadzi to do następującego wnioskowania. Gdyby bieg terminu przedawnienia nie uległ zawieszeniu, zastosowanie znalazłby przepis art. 70 § 6 pkt 2 O.p. w myśl którego zobowiązanie P. Sp. z o.o. do zapłaty odsetek ustawowych naliczonych notą księgową Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. powinno nastąpić z upływem dnia 31 grudnia 2006 r. Termin przedawnienia obowiązku, o którym mowa powyżej, uległ jednak przesunięciu do dnia 29 sierpnia 2008 r., w związku z zawieszeniem biegu przedawnienia tego obowiązku w okresie od dnia [...]sierpnia 2003 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r. Skoro bowiem pierwotnie przedawnienie miało nastąpić z dniem 31 grudnia 2006 r., a zawieszenie biegu przedawnienia trwało 607 dni, termin przedawnienia uległ przesunięciu o wskazane powyżej 607 dni i przypada na dzień 29 sierpnia 2008 r. Zapłata należności nastąpiła w dniu [...] października 2007 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia. Nie może być zatem uznana za zapłatę nienależną, czyli "nadpłatę". W myśl art. 72 § 1 O.p. "za nadpłatę uważa się kwotę: 1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość.". zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. § 2. Jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę. W tym miejscu należy powołać treść prawomocnego wyroku WSA z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1793/07 oddalającego skargę od decyzji Prezesa UKE umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek ustawowych wyliczonych notą księgową [...] ze względu na jego bezprzedmiotowość. WSA w powyższej sprawie przesądził, iż obowiązek wniesienia opłat stanowiących należność główną wynikał z mocy stosownych przepisów prawa. W tej sytuacji powstanie obowiązku zapłaty odsetek za ich nieterminowe wniesienie stanowiło naturalną konsekwencję uchybienia terminu płatności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 652/08 oddalił skargę kasacyjną P. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1793/07. Należy również zwrócić uwagę, iż w dniu [...] kwietnia 2005 r. P. złożyła wniosek o umorzenie odsetek ustawowych objętych notą księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Prezes UKE decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił ich umorzenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. po rozpoznaniu wniosku P. o ponowne rozpoznanie sprawy, organ ten utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. Sprawa była przedmiotem rozpoznania sądów administracyjnych. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt: II GSK 689/08) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez organ od wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 1826/07), na mocy którego WSA uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, przy wydawaniu decyzji o odmowie umorzenia odsetek doszło do naruszenia art. 70 i 107 k.p.a. w zw. z art. 62a O.p. poprzez pominięcie przesłanki ważnego interesu strony w postępowaniu. Wyrażał się on w ocenie Sądu w tym, że działała w pełnym zaufaniu do organów administracyjnych, opierając się w swoich płatnościach o faktury VAT, a po dniu 31 stycznia 2001 r. – pisma kierowane do strony zawierające niezbędne dane do dokonania płatności. Nadto Sąd wskazał, iż praktyka dokonywania płatności dopiero na podstawie stosownych dokumentów kierowanych do strony przez organ, wynikała z treści ostatecznych decyzji administracyjnych, w szczególności – zezwoleń PAR. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując niniejszą sprawę podzielił w pełni poglądy prawne wyrażone w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, aczkolwiek uznał, że dotyczą one odrębnych w sensie formalnym spraw administracyjnych. Nie można wykluczyć, iż w przyszłości – w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej P. z dnia 21 kwietnia 2005 r. o umorzenie odsetek ustawowych, wydana zostanie nowa decyzja, uwzględniająca poglądy WSA zawarte w prawomocnym wyroku (sygn. akt: VI SA/Wa 1826/07). Ewentualna decyzja umarzająca zobowiązanie podatkowe otworzy drogę do domagania się zwrotu nadpłaty na nowych podstawach faktycznych. Obecnie Sąd jest władny do oceny stanu faktycznego istniejącego na etapie wydawania decyzji administracyjnych, a zatem nie jest możliwa antycypacja możliwych rozstrzygnięć organu po uchyleniu decyzji administracyjnych na mocy wyżej opisanego wyroku. Wymaga podkreślenia, iż zasadniczą kwestią, którą Sąd rozstrzygał w niniejszym postępowaniu, była ocena charakteru postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, która toczyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zakończona wyrokiem z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt: 6 II SA 3009/03) stwierdzającym nieważność decyzji Prezesa URTiP Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. odmawiającej uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. w kontekście przepisu art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Zdaniem Sądu wniesienie skargi w tej sprawie spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o czym mowa wyżej. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania za nadpłatę odsetek od opłaty za wykorzystywanie częstotliwości, to jest kwoty [...] zł objętej notą księgową nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. wystawioną przez Urząd Regulacji Telekomunikacji oraz upomnieniem Prezesa UKE z dnia [...] września 2007 r. Z uwagi na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu – na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.